Χώρα πενήτων, γερόντων και ξενιτεμένων

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Όχι, λυπηθείτε μας, δεν αντέχουμε άλλη ανάπτυξη. Όχι άλλο κάρβουνο, όχι άλλη σπέκουλα πάνω σε μια οικονομία που εκτελέσατε στα τρία μέτρα. Βροχή οι προεκλογικές υποσχέσεις των δύο αιώνιων (;) νταβατζήδων της κυβερνητικής εξουσίας, του απερχόμενου ΠΑΣΟΚ
και της (μάλλον) επερχόμενης Ν.Δ., οι οποίοι υπόσχονται ό,τι τους είναι εύκαιρο και πρόχειρο. Με κορωνίδα όλων την αλλαγή των μνημονίων και την... ανάπτυξη, η οποία υποτίθεται ότι θα φέρει την έξοδο από την κρίση.
Εντάξει, ο καθένας αντιλαμβάνεται, περισσότερο ή λιγότερο εύκολα, ότι τα περί ανάπτυξης δεν είναι παρά ένας φερετζές, ο οποίος αδυνατεί να κρύψει πίσω του την... αρκούδα – αυτήν της συνεχιζόμενης ύφεσης, της βίαιης εκπτώχευσης ολόκληρου του ελληνικού λαού πλην εκλεκτών, του πλήρους ξεπουλήματος της χώρας και της διάλυσης της οικονομίας.
Μπορεί ο Βενιζέλος και ο Σαμαράς, με τη... «φιλική» συνδρομή του Μπαρόζο, να έχουν απόλυτη ανάγκη για συγκάλυψη της κοινωνικής και εθνικής καταστροφής, η διαδικασία της οποίας θα ενταθεί τρομακτικά αμέσως μετά τις εκλογές, αλλά η πραγματικότητα είναι εδώ, παρούσα και απολύτως αισθητή από τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων.
Μπαρόζο, ο ευεργέτης
Ο Βενιζέλος ήδη έστειλε επιστολή στον πρόεδρο της Κομισιόν ζητώντας μέτρα – και, φυσικά, κονδύλια – για «ανάπτυξη». Η απάντηση του Μπαρόζο όμως, όπως τουλάχιστον προαναγγέλλει έγγραφο που αποκάλυψε η Wall Street Journal, είναι απλή και αποστομωτική: Αν η Ελλάδα εφαρμόσει τις συμφωνημένες «μεταρρυθμίσεις», δεν θα χρειαστεί νέα κονδύλια. Μεταξύ των «μεταρρυθμίσεων» περιλαμβάνεται η εξαφάνιση των συμβάσεων εργασίας.
Μόνο που η εφαρμογή των... «μεταρρυθμίσεων» προβλέπει επιπλέον δημοσιονομικά μέτρα το 2013 και το 2014 για να φέρει – κατά τον... Μπαρόζο πάντα – το χρέος στον στόχο του 117% του ΑΕΠ το 2020.
Επιπλέον, κατά τον ίδιο αυτόν Μπαρόζο, η Ελλάδα έλαβε λιγότερα από τα μισά από τα 20 δισ. ευρώ των ευρωπαϊκών κονδυλίων για την περίοδο 2007-2013. «Το γεγονός αυτό συνεπάγεται μια αρκετά μεγάλη ανεκμετάλλευτη δυνατότητα για την τόνωση της ζήτησης και των επενδύσεων και της δημιουργίας θέσεων εργασίας βραχυπρόθεσμα, ταυτόχρονα με τη δημιουργία θεμελίων για βιώσιμη ανάπτυξη στο μέλλον».
Με απλά λόγια, η Κομισιόν υπόσχεται ότι, με λίγο περισσότερα από 10 δισ., η Ελλάδα θα καταφέρει να περάσει στην... ανάπτυξη, η οποία μάλιστα είναι σαφώς προσδιορισμένη: οδικοί άξονες, τουρισμός και εκσυγχρονισμός της δημόσιας διοίκησης. Δηλαδή κυρίως εθνικοί εργολάβοι και ξενοδόχοι, αφού η δημόσια διοίκηση είναι άγνωστο πώς θα επωφεληθεί την ώρα που το Δημόσιο καταρρέει μαζί με τις κοινωνικές και παραγωγικές του υπηρεσίες.
Τώρα όποιος καταφέρει να μιλάει για... ανάπτυξη με αυτούς τους όρους και αυτά τα χρήματα, χαλάλι του. Ούτε ο Χουντίνι τέτοια μαγικά.
Και δύο ακόμη παρατηρήσεις στα παραπάνω:
1. Μπορεί ο Μπαρόζο να εξακολουθεί να μιλάει για στόχο χρέους στο 117% του ΑΕΠ το 2020, αλλά το ΔΝΤ ήδη, στη νέα έκθεσή του, κάνει λόγο για χρέος
● 153,2% του ΑΕΠ το 2012,

● 160,9% του ΑΕΠ το 2013,

● 158,1% του ΑΕΠ το 2014,

● 150,9% του ΑΕΠ το 2015,

● 143,7% του ΑΕΠ το 2016 και

● 136,8% του ΑΕΠ το 2017.
Υπό τη γουστόζικη προϋπόθεση βεβαίως ότι η Ελλάδα θα καταφέρει να έχει συνεχώς πρωτογενή πλεονάσματα άνω του 4% του ΑΕΠ της από το 2014 και μετά...
2. Επιπλέον το ΔΝΤ υποστηρίζει ότι, λόγω της γήρανσης του πληθυσμού, για να καταφέρει η Ελλάδα να περιορίσει το χρέος της στο 60% του ΑΕΠ έως το 2030, θα πρέπει να λάβει μέτρα «προσαρμογής» 7,3% του ΑΕΠ έως το 2020 (15-16 δισ. ευρώ) και συνολικά 10,7% του ΑΕΠ έως το 2030, δηλαδή περίπου 24 δισ. ευρώ.
Με απλά λόγια το ΔΝΤ προαναγγέλλει ότι μια χώρα γερόντων θα πρέπει να παίρνει διαρκώς μέτρα λιτότητας και φορολογικού εφιάλτη μέχρι το 2030. Αυτό περίπου περιγράφουν οι μόνιμοι «εταίροι» (και «εταίρες») της εξουσίας ως... ανάπτυξη.

 
 
 

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

 
Copyright © Ellinas Blog