ΔΡΑΧΜΗ… Η μεγάλη τρομοκράτισσα

Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

Για να καταλαβαίνει κάποιος τι συμβαίνει στον κόσμο γύρω του, θα πρέπει να μπορεί ν’ αναλύει τα δεδομένα που αφορούν τον κόσμο αυτόν. Να μπορεί να καταλαβαίνει τι ακριβώς είναι αυτά που βλέπει. Να μπορεί ν’ αντιλαμβάνεται τα παράδοξα, όταν αυτά υπάρχουν. Ποια είναι τα παράδοξα και τα περίεργα, που βλέπουμε σήμερα; Βλέπουμε τις εβραϊκές ηγεσίες των ευρωπαϊκών κρατών, όπως είναι ο Παπανδρέου, ο Σαρκοζί ή η Μέρκελ, ν’ αναλαμβάνουν να…… ηγηθούν του “πολέμου” ενάντια στη διεθνή κερδοσκοπία. Με τη βοήθεια και τον συντονισμό της αμερικανικής FED του Εβραίου Μπενράκε ή της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας του επίσης Εβραίου Τρισέ, κάνουν “πόλεμο” εναντίον της κερδοσκοπίας.
Εβραίοι κάνουν “πόλεμο” εναντίον όλου του κυκλώματος, που στριμώχνει τα κράτη και τα φέρνει σε κατάσταση απόλυτης αδυναμίας ν’ αντιμετωπίσουν την κερδοσκοπική λεηλασία εις βάρος τους, όπως διαπίστωσαν πρόσφατα και οι ισπανικές μυστικές υπηρεσίες.
Ενός κυκλώματος, το οποίο διαδίδει άσχημες “φήμες” για τα κράτη μέσω των εβραϊκής ιδιοκτησίας διεθνών ΜΜΕ και στη συνέχεια αυτές τις “φήμες” τις διαχειρίζεται σαν “αλήθειες”, για να “σπεκουλάρει” την κατάσταση. Να τη “σπεκουλάρει” μέσω των “διεθνών” εταιρειών πιστοληπτικής αξιολόγησης κρατών και εταιρειών, οι οποίες ανήκουν επίσης σε Εβραίους. Εταιρειών, όπως η Moody’s, η Fitch Rating ή η Standard & Poor’s. Εταιρειών, που δίνουν το “σύνθημα”, για να ξεκινήσει η κερδοσκοπική λεηλασία.
Σ’ αυτήν τη λεηλασία πρωταγωνιστούν οι κερδοσκόποι. Εβραίοι —στη συντριπτική τους πλειοψηφία— κερδοσκόποι. Κερδοσκοπικοί μηχανισμοί, οι οποίοι ποντάρουν σε “πτωχεύσεις” κρατών, όπως η εβραϊκή Goldman Sachs και κερδοσκόποι ως φυσικά πρόσωπα, όπως είναι οι Εβραίοι Μπάφετ, Σόρος κλπ.. Εναντίον αυτών των κερδοσκόπων κινούνται οι πιο πάνω επίσης Εβραίοι “ήρωες” της δικαιοσύνης και όψιμοι “προστάτες” της Ελλάδας. Εβραίοι δηλαδή εναντίον Εβραίων. Είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; Πόσο ειλικρινής μπορεί να είναι ένας τέτοιος εμφύλιος “πόλεμος”, όταν όλοι αυτοί τρώνε από το ίδιο σιωνιστικό “πιάτο” και άρα είναι υποχρεωμένοι να το “γεμίζουν” από κοινού;
Από αυτό το σημείο και έπειτα δημιουργούνται εύλογα ερωτήματα. Ερωτήματα, τα οποία δυστυχώς για κάποιους είναι πολύ αποκαλυπτικά των όσων πραγματικά συμβαίνουν. Γιατί να κάνουν οι Εβραίοι έναν τέτοιο πολυδάπανο πόλεμο εναντίον της κερδοσκοπίας, ο οποίος εκθέτει τους κερδοσκόπους ομοεθνείς τους στη δημόσια θέα, όταν μπορούν να συνεννοηθούν φτηνά και μυστικά μεταξύ τους; Γιατί να δημιουργήσουν πολυδάπανους ελεγκτικούς μηχανισμούς —όπως είναι το ευρωπαϊκό ταμείο αλληλεγγύης—, όταν μπορούν να έχουν τα ίδια αποτελέσματα με ένα απλό τηλεφώνημα σε έναν ξάδερφο ή έναν θείο;
Βλέπουμε δηλαδή παράξενα πράγματα να συμβαίνουν. Τόσο παράξενα, που στην κορύφωσή τους γίνονται σχεδόν παράλογα. Είναι παράλογη η γενική ανησυχία των ισχυρών Εβραίων και των κατά τόπους υπαλλήλων τους για την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Δεν μας έχουν συνηθίσει οι Εβραίοι σε τέτοιες φιλελληνικές και ανθρωπιστικές συμπεριφορές και είχαν αιώνες στη διάθεσή τους για να το καταφέρουν. Οι Εβραίοι, δηλαδή, σε μια αποθέωση αυταπάρνησης και αλτρουισμού, βλέπουν τους Έλληνες —και άρα τους εθνικούς τους εχθρούς— να απειλούνται με οικονομική καταστροφή και αναλαμβάνουν οι ίδιοι να τους προστατεύσουν. Να τους προστατεύσουν με όλα τα μέσα και τις διασυνδέσεις που διαθέτουν.
Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για παράλογα πράγματα. Πράγματα, τα οποία δεν στέκουν σε καμία σοβαρή ανάλυση. Δεν στέκει, για παράδειγμα, σε καμία λογική η στάση των ΗΠΑ απέναντι στην Ελλάδα και την ελληνική οικονομία. Όσο παράλογο είναι να θέλουν οι Εβραίοι να βοηθήσουν τους Έλληνες, άλλο τόσο παράλογο είναι να θέλουν οι ΗΠΑ να βοηθήσουν την Ελλάδα.
Τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Αν υποθέσουμε ότι οι ΗΠΑ και το δολάριο έχουν συγκρουόμενα συμφέροντα με την Ευρώπη και το Ευρώ, τότε θα έπρεπε σήμερα οι Αμερικανοί να είναι ευτυχείς με την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η οικονομία της Ελλάδας. Μάλιστα, θα έπρεπε οι ίδιες οι ΗΠΑ να πρωτοστατούν στις κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας, εφόσον αυτή θα ήταν ο αδύναμος κρίκος του Ευρώ.
Αντί όμως της φυσιολογικής συμπεριφοράς, την οποία επιβάλει η λογική της οικονομίας, βλέπουμε τις ΗΠΑ να φέρονται “περίεργα”. Τις βλέπουμε απόλυτα ευθυγραμμισμένες με την Ευρώπη. “Αγωνιούν” κι αυτές για την τύχη της ελληνικής οικονομίας και σπεύδουν και οι ίδιες να πολεμήσουν τους διεθνείς κερδοσκόπους. Αυτούς, δηλαδή, που θεωρητικά απειλούν τους “Ευρωεχθρούς” τους και υπό φυσιολογικές συνθήκες θα μπορούσαν να εργάζονται επ’ αμοιβή για τους ίδιους.
Αγωνιούν τόσο πολύ, που δεν διστάζουν να το αποκαλύπτουν ακόμα και από τα πιο επίσημα “χείλη”. Στα υπουργεία των Εξωτερικών —ως γνωστόν— δεν κατοικούν ποιητές και λογοτέχνες. Ειδικά μάλιστα στα υπουργεία των ιμπεριαλιστών δεν υπάρχουν τέτοιοι ούτε για δείγμα. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί στα υπουργεία αυτά τίποτε δεν λέγεται τυχαία. Όταν λοιπόν η διαβόητη Χίλαρι Κλίντον αναφέρει στον λόγο της ότι ο Ομπάμα “αγωνιά” να δει τον Γιωργάκη, αυτό κάτι σημαίνει. Τον Γιωργάκη δεν αγωνιά να τον δει ούτε καν η μάνα του που τον γέννησε. Ούτε καν λογοτέχνης —ποιητική αδεία— μπορεί να το πει αυτό.
Γι’ αυτόν τον λόγο μιλάμε για παραλογισμούς. Οι ΗΠΑ θεωρητικά θα έπρεπε να πολεμάνε το Ευρώ και άρα και τον αδύναμο “κρίκο” του, που είναι η Ελλάδα. Ακόμα και ο Ομπάμα θα έπρεπε να είναι σε θέση να το καταλάβει αυτό. Μπορεί ο ίδιος από τύχη να παριστάνει τον Πλανητάρχη και να μην μαζεύει μπαμπάκι κάπου στην Αλαμπάμα, αλλά αυτό έπρεπε να είναι σε θέση να το καταλάβει. Όμως, αντ’ αυτού έχουμε το παράδοξο φαινόμενο το κράτος του δολαρίου να ακολουθεί την ίδια πολιτική με τη Γερμανία ή τη Γαλλία του Ευρώ. Μιλάμε για “αγάπη” προς την Ελλάδα. Μέχρι και την ταξιδιωτική βίζα μάς υποσχέθηκαν ότι θα καταργήσουν για τους Έλληνες, οι οποίοι θέλουν να ταξιδεύσουν προς τις ΗΠΑ. Στη θεωρητικά πιο δύσκολη στιγμή της ελληνικής οικονομίας. Στη στιγμή, που, με βάση τη λογική, πολλοί Συνέλληνες θα ήθελαν να πάνε για εργασία στις ΗΠΑ και άρα να εκμεταλλευτούν αυτό, το οποίο ήθελαν επί χρόνια να αποφύγουν οι ΗΠΑ.
Όλα αυτά αντιλαμβανόμαστε ότι είναι όχι απλά παράξενα, αλλά παράλογα. Εξωφρενικά παράλογα, αν σκεφτεί κάποιος ότι οι από την εθνική τους “φύση” ανθέλληνες Εβραίοι είναι αυτοί, οι οποίοι ελέγχουν σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα τη διπλωματική στάση των ΗΠΑ. Αν, δηλαδή, είναι μία φορά παράλογο, που οι ΗΠΑ θέλουν να βοηθήσουν την οικονομία της Ελλάδας, είναι δύο φορές παράλογο, αν σκεφτεί κάποιος τον ρόλο των Εβραίων στην πολιτική των ΗΠΑ. Επειδή λοιπόν παράλογα δεν υπάρχουν σε ένα σύστημα με λογικά και μεγάλα συμφέροντα, εύλογα προκύπτουν κάποια ερωτήματα. Τι ακριβώς φοβούνται τόσο ισχυροί παράγοντες από ένα κράτος, το οποίο είναι μικρότερο από μια Νέα Υόρκη ή ένα Βερολίνο; Τι ακριβώς ενώνει παράγοντες, οι οποίοι θεωρητικά είναι εχθροί μεταξύ τους;
Αυτό, το οποίο φοβούνται όλοι αυτοί, είναι η ΔΡΑΧΜΗ. Γιατί τους φοβίζει η Δραχμή και όχι το Λέβ, το Φιορίνι το Ζλότι ή η Κορώνα; Γιατί η Δραχμή “ακουμπάει” στη Μεσόγειο. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημά τους. Ό,τι “ακουμπάει” στη Μεσόγειο, γίνεται “καταλύτης” οικονομικών εξελίξεων. Μια Δραχμή της Μεσογείου απειλεί το Ευρώ, το οποίο ακουμπάει κατά κύριο λόγο στη βιομηχανία της Βορείου Ευρώπης. Η Μεσόγειος αποδίδει χρυσάφι, είτε λειτουργεί η οικονομία είτε όχι, ενώ το Ευρώ, για να είναι ισχυρό, πρέπει να υπάρχει παραγωγή. Η Μεσόγειος δίνει μεροκάματο σε κάποιον, ακόμα κι αν αυτός κάθεται σταυροπόδι σε κάποια αμμουδιά, ενώ η βιομηχανία δίνει μεροκάματο μόνον σε κάποιον που ιδρώνει πάνω σε έναν τόρνο.
Η Κρήτη, η Κέρκυρα, η Ρόδος ή η Μύκονος μπορεί στη φαντασία του κόσμου να είναι παραμυθένια νησιά, αλλά στην οικονομία της αριθμητικής είναι μορφές κεφαλαίου. Κεφαλαίου μεγάλης οικονομικής απόδοσης, η οποία είναι μετρήσιμη. Όμως, όταν κάτι είναι μετρήσιμο, είναι ταυτόχρονα και συγκρίσιμο. Άρα η Κρήτη, η Κέρκυρα και τα άλλα τα νησιά στον “Πλανήτη” της οικονομίας εκτός από όμορφοι τουριστικοί προορισμοί είναι και γίγαντες του κεφαλαίου, όπως είναι η Siemens, η Coca-Cola ή η Heinz. Όποιος κατέχει αυτό το κεφάλαιο, δεν κινδυνεύει στον αγώνα της επιβίωσης. Αυτό είναι το πρόβλημα κάποιων. Το κεφάλαιο της Μεσογείου. Το καλύτερο και πιο αποδοτικό κεφάλαιο δίπλα στην πλουσιότερη αγορά του Πλανήτη. Αυτή είναι η δύναμη της Μεσογείου. Η Μεσόγειος εισπράττει ό,τι υπάρχει —είτε πολύ είτε λίγο— στις τσέπες του κόσμου, ενώ η παραγωγή εισπράττει μόνον όταν υπάρχει οικονομική λειτουργία.
Τώρα, που η οικονομική κρίση έγινε παγκόσμια και ομοιογενής, οι ισχυροί του συστήματος φοβούνται τον πρώτο λαό, ο οποίος θα προσπαθήσει να επιβιώσει, χωρίς να σέβεται τις αρχές του δικού τους συστήματος. Φοβούνται τον πρώτο λαό, ο οποίος, λόγω της θέσης του ή της ιδιομορφίας του κεφαλαίου του, θα λειτουργήσει με έναν “ανορθόδοξο” τρόπο, που θα αποτελεί κακό “παράδειγμα” για τους υπολοίπους. Σε μια εποχή παγκόσμιας αβεβαιότητας —και με τη φτώχεια να είναι μια συνεχής και μόνιμη απειλή ακόμα και για τους λαούς των ισχυρών κρατών— φοβούνται τον πρώτο λαό, ο οποίος θα λειτουργήσει ιδιόμορφα, λόγω των ιδιομορφιών του. Με ένα τεράστιο “ποίμνιο”, το οποίο πρέπει να το οδηγήσουν μέσα σε μια πρωτοφανή “καταιγίδα” φτώχειας και ανεργίας, φοβούνται το πρώτο “πρόβατο”, το οποίο θα πιάσει “άκρη” και δεν θα τους ακολουθεί, χωρίς όμως να απειλείται με “καχεξία” εξαιτίας της επιλογής του.
Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι η Δραχμή δεν είναι απλό πράγμα. Η Δραχμή μπορεί να γίνει μια “τρύπα” στο “σκάφος”, που λέγεται παγκόσμιο σύστημα. Όμως, καμία “τρύπα” δεν είναι ασήμαντη …όσο μικρή κι αν είναι. Η πιο ασήμαντη τρύπα μπορεί να βυθίσει το μεγαλύτερο “καράβι”, αν αυτή δεν προσεχθεί. Ολόκληρο το παγκόσμιο οικονομικό “οικοδόμημα” κινδυνεύει από την ασήμαντη Δραχμή της ασήμαντης ελληνικής οικονομίας. Γι’ αυτόν τον λόγο οι πάντες αγωνιούν για την τύχη αυτής της οικονομίας. Γι’ αυτόν τον λόγο οι πάντες θέλουν να συναντηθούν με τον Γιώργο Παπανδρέου και να τον “βοηθήσουν”. Τρέχουν να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Γιατί; Γιατί οι ισχυροί του ατλαντισμού έχουν κάνει την “πατάτα” όλων των αιώνων. Παρασυρμένοι από το γυφταριό του σιωνισμού, έκαναν λάθη αδιανόητα για το σύστημα. Εξανέμισαν το κεφάλαιό τους και διέλυσαν το πλαίσιο, που καθιστούσε ελεγχόμενο το κεφάλαιο των εχθρών τους.
Στην πραγματικότητα σήμερα γινόμαστε μάρτυρες μιας συγκλονιστικής γιγαντομαχίας. Οι ατλαντικές δυνάμεις δίνουν τον αγώνα τους απέναντι στις δυνάμεις της Μεσογείου. Οι δυνάμεις των δύο ακτών του Ατλαντικού δίνουν αγώνα απέναντι στις δυνάμεις των ακτών της Μεσογείου. Οι δυνάμεις των Αγγλοσαξόνων, των Άγγλων, των Σαξόνων των Φράγκων, των Ούννων και των Γότθων. Οι κυρίαρχες δυνάμεις των τελευταίων αιώνων. Οι δυνάμεις, που κάποτε νίκησαν τη Μεσόγειο και την έλεγξαν απόλυτα στο διάστημα της παντοκρατορίας τους. Όλοι αυτοί πρέπει να δώσουν σήμερα τον υπερπάντων αγώνα, εφόσον γνωρίζουν ότι, αν τον χάσουν, θα χαθούν και οι ίδιοι από το προσκήνιο. Γιατί; Γιατί —άσχετα αν η μία πλευρά του Ατλαντικού έχει “επενδύσει” στο Δολάριο και η άλλη έχει “επενδύσει” στο Ευρώ— και οι δύο τους έχουν “επενδύσει” στον υπερεθνικό σχεδιασμό της Νέας Τάξης.
Τόσο το Δολάριο όσο και το Ευρώ έχουν νόημα και αξία μόνον για όσο διάστημα ισχύει ο υπερεθνικός σχεδιασμός με τους ίδιους ως κυρίαρχους του κεφαλαίου του. Οι μεταξύ τους συγκρούσεις έχουν νόημα μόνον για όσο διάστημα υπάρχει η υπερεθνική “πλατφόρμα”, που φιλοξενεί τους “μονομάχους”. Αν το οποιοδήποτε κράτος απειλήσει αυτόν τον σχεδιασμό, τους καταστρέφει. Απλά, ο καθένας από αυτούς καταστρέφεται για διαφορετικούς λόγους. Οι Αμερικανοί καταστρέφονται, γιατί ένας νέος εθνικός σχεδιασμός θα τους κάνει να “υποχωρήσουν” πίσω από τον Ατλαντικό με ανυπολόγιστες ζημιές και χωρίς την παραμικρή πιθανότητα επανόδου στο προσκήνιο, ενώ οι Γερμανογάλλοι θα πρέπει να “ξεχάσουν” τις επενδύσεις της λεηλασίας, τις οποίες πραγματοποίησαν εις βάρος των υπολοίπων Ευρωπαίων και να “υποχωρήσουν” στην εσωτερική ευρωπαϊκή ιεραρχία.
Αυτό είναι πλέον το πρόβλημά τους. Μετακίνησαν τον ιμπεριαλισμό τους από την παραγωγή στο εμπόριο. Εκεί, που έλεγχαν όλο τον κόσμο με τα σιδερόφρακτα εργοστάσιά τους, επιχείρησαν να κάνουν το ίδιο με γύφτικους “πάγκους” της αγοράς. Έχοντας λοιπόν χάσει —λόγω του εμπορικού σχεδιασμού της Νέας Τάξης— τον έλεγχο της παραγωγής, έχουν συγκεντρώσει το σύνολο της ισχύος τους στον έλεγχο της αγοράς. Αυτό γίνεται μέσω των μεγάλων πολυεθνικών του εμπορίου. Εταιρείες όπως η ΙΚΕΑ, η Makro, η Lidl, η Aldy, η Carrefour, η Media Markt, η Praktiker, η Jumbo, η Leroy Merlin, είναι οι “πλατφόρμες” του νέου εμπορικού ιμπεριαλισμού. Είναι “άρματα”, τα οποία μονοπωλούν την παγκόσμια αγορά και άρα εισπράττουν τη μερίδα του λέοντος στα παγκόσμια κέρδη.
Αν όμως στα ταμεία αυτών των εταιρειών βρίσκεται η δύναμη της εισπρακτικής “μηχανής” των ιμπεριαλιστών, τότε στα “ράφια” αυτών των εταιρειών βρίσκεται το πραγματικό μυστικό αυτής της δύναμης. Στα “ράφια” αυτών των εταιρειών στην πραγματικότητα δίνουν τη μάχη της επικράτησης —υπό συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού— οι δικές τους εταιρείες. Στα “ράφια” αυτών των εταιριών αποφασίζεται ποια εταιρεία θα γίνει χρυσοφόρα “Coca-Cola” και ποια θα γίνει “Τέλος-Κόλα” πριν καν ξεκινήσει. Αυτές οι εμπορικές εταιρείες-μονοπώλια της αγοράς αποφασίζουν για το ποιες από τις παραγωγικές εταιρείες θα γιγαντωθούν και θα επικρατήσουν στους κλάδους τους. Αυτές είναι το “δίκτυο”, που αποφασίζουν ποιος θα “κυκλοφορεί” στην παγκόσμια αγορά. Αυτές είναι που αποφασίζουν υπέρ των “ομογάλακτών” τους και εις βάρος όλων των άλλων.

Διεθνείς παρεμβάσεις για το Μεσανατολικό

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Οι αραβικές χώρες θα αποφασίσουν την ημερομηνία για την ψήφιση της απόφασης για τον ισραηλινό εποικισμό. Η Ν. Αμερική δεν πρέπει να αναμιχθεί στο Μεσανατολικό, θεωρεί το Κέντρο Βίζενταλ. Εβραίοι έποικοι ανοίγουν πυρ σε παλαιστινιακά χωριά.
Οι υπουργοί Εξωτερικών των αραβικών χωρών θα ορίσουν την ημερομηνία που θα καταθέσουν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μια παλαιστινιακή απόφαση που καταδικάζει την ισραηλινή εποικιστική δραστηριότητα, ανακοίνωσαν σήμερα διπλωματικές πηγές στον ΟΗΕ.
Οι Άραβες πρεσβευτές στον ΟΗΕ συνεδρίασαν σήμερα με θέμα το σχέδιο απόφασης, που κατατέθηκε στις 18 Ιανουαρίου στον Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και καταδικάζει τον εποικισμό στα Παλαιστινιακά Εδάφη, αλλά δεν αποφάσισαν την ημερομηνία για να ζητήσουν ψήφισή της, που κινδυνεύει να προσκρούσει στο αμερικανικό βέτο.
Οι αραβικές χώρες επιθυμούν να περιμένουν το τέλος της συνόδου του Κουαρτέτου (ΗΠΑ, ΕΕ, ΟΗΕ, Ρωσία) για τη Μέση Ανατολή που έχει προβλεφθεί στις 5 Φεβρουαρίου.
Οι ΗΠΑ έχουν κάνει γνωστό ότι θα αντιταχθούν σε οποιοδήποτε σχέδιο απόφασης αλλά δεν είπαν αν θα κάνουν χρήση του δικαιώματός τους της αρνησικυρίας.
Οι Παλαιστίνιοι αρνούνται να συνεχίσουν τις απευθείας ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ μετά την εκπνοή του 10μηνου παγώματος της εποικιστικής δραστηριότητας στις 26 Σεπτεμβρίου. Οι εβραϊκοί οικισμοί στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας θεωρούνται παράνομοι από τον ΟΗΕ και σχεδόν όλα τα μέλη του, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ. Ωστόσο κατά παράδοση οι ΗΠΑ προβάλλουν βέτο στις αποφάσεις που καταδικάζουν το Ισραήλ.
Τουλάχιστον 120 από τα 191 κράτη μέλη του ΟΗΕ υποστηρίζουν το σχέδιο απόφασης και αναμένεται να προστεθούν και άλλα. Ο Παλαιστίνιος απεσταλμένος Ριγιάντ Μανσούρ εξέφρασε απογοήτευση για την αμερικανική αντίθεση στην πρωτοβουλία αυτή. «Δεν ξέρουμε ακριβώς τί αυτό σημαίνει, δεν μας είπαν αλλά θα το ανακαλύψουμε όταν οι πρεσβευτές υψώσουν τα χέρια υπέρ του σχεδίου απόφασης», τόνισε.
Παράλληλα το Κέντρο Σιμόν Βίζενταλ ανακοίνωσε ότι η Νότια Αμερική δεν πρέπει να εμπλακεί πολιτικά στη Μέση Ανατολή αλλά να επικεντρωθεί στα εμπορικά θέματα κατά την προσεχή σύνοδο κορυφής των χωρών της περιοχής με τις αραβικές χώρες (ASPA) στις 16 Φεβρουαρίου στη Λίμα. Το κέντρο κατά του αντισημιτισμού και της μισαλλοδοξίας προτείνει στους επικεφαλής της νοτιοαμερικανικής διπλωματίας να «αποτρέψουν την εμπλοκή της Νότιας Αμερικής στα πολιτικά προβλήματα της Μέσης Ανατολής», σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσε στο Μπουένος Άιρες όπου έχει την περιφερειακή του έδρα.
Μετά τις 3 Δεκεμβρίου, ακολουθώντας το παράδειγμα της Βραζιλίας, αρκετές νοτιοαμερικανικές χώρες αναγνώρισαν το παλαιστινιακό κράτος εντός των συνόρων του πριν από το 1967, δηλαδή πριν από την κατοχή της ανατολικής Ιερουσαλήμ, της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας από το Ισραήλ. Σχεδόν 100 χώρες έχουν ήδη αναγνωρίσει την Παλαιστίνη, οι περισσότερες τη δεκαετία μετά την ανακήρυξη της «ανεξαρτησίας» της το 1988.
«Η σύνοδος κορυφής της ASPA πρέπει να έχει μια προσεκτική προσέγγιση όσον αφορά τις συγκρούσεις εκτός της Νότιας Αμερικής αποφεύγοντας να ορίσει στόχους ή αποτελέσματα που αναμένεται να καθοριστούν από τις άμεσα ενδιαφερόμενες πλευρές και μπορεί να εισάγουν στην Αμερική μια εξωπεριφερειακή σύγκρουση», συνιστά ο Σιμόν Σάμουελς, ο διευθυντής διεθνών σχέσεων του Κέντρου Βίζενταλ.
Η Νότια Αμερική και οι αραβικές χώρες συνέσφιξαν τις σχέσεις τους μετά την πρώτη σύνοδο κορυφής της ASPA στη Μπραζίλια το 2005, κατά την οποία υποστηρίχθηκε ομόφωνα στο παλαιστινιακό ζήτημα και επικρίθηκε το Ισραήλ.
Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον μιλώντας χθες Πέμπτη στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας είπε ότι η κοινωνική αναταραχή στη Μέση Ανατολή και στο Μαγρέμπ πρέπει να ωθήσουν το Ισραήλ να συνάψει γρήγορα ειρήνη με τους Παλαιστίνιους, όχι από «φόβο» αλλά για όφελός του.
«Είδα τί συμβαίνει στην Τυνησία και σε μικρότερη κλίμακα στους δρόμους του Καΐρου. Το ερμηνεύω ως την προσδοκία (των λαών) στη Μέση Ανατολή και της Βόρειας Αφρικής να ανήκουν σε ένα σύγχρονο κόσμο που λειτουργεί», είπε.
«Το Ισραήλ πρέπει να συνάψει μια συμφωνία τώρα με τους Παλαιστίνιους, η οποία δεν θα είναι μόνο μια εξομάλυνση των σχέσεων αλλά μια ειλικρινής συνεργασία», τόνισε.
«Κατά τη γνώμη μου, όλα όσα συμβαίνουν σήμερα θα πρέπει να οδηγήσουν στην ειρήνη». «Μπορεί κανείς να φανταστεί ότι η Μέση Ανατολή, οι Παλαιστίνιοι και οι Ισραηλινοί κυρίως θα είναι σε καλύτερη κατάσταση αν δεν υπάρξει ειρήνη;».

Ρεκόρ δανεισμού τον Σεπτέμβρη από γαλλικές και γερμανικές τράπεζες

Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

Οι γαλλικές και οι γερμανικές τράπεζες έχουν χορηγήσει τα περισσότερα δάνεια προς την Ελλάδα, σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών για τον Σεπτέμβριο του 2010.Το ανεξόφλητο υπόλοιπο των δανείων των γαλλικών τραπεζών προς το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα της Ελλάδας ανήλθε σε 59,4 δισ. δολάρια και των γερμανικών τραπεζών σε 40,3 δισ. δολάρια, ενώ υψηλά είναι και τα δάνεια που έχουν χορηγήσει ιρλανδικές τράπεζες (8,5 δισ. δολάρια), οι ιταλικές και οι ολλανδικές (4,8 και 4,6 δισ. δολάρια, αντίστοιχα).
Αντίστοιχο ποσό δανείων με την Ελλάδα έχουν χορηγήσει οι γερμανικές τράπεζες στην Πορτογαλία (40 δισ. δολάρια), ενώ πολλαπλάσια είναι τα ποσά που έδωσαν προς την Ιρλανδία (154 δισ. δολάρια) και την Ισπανία (201 δισ. δολάρια).
Οι γαλλικές τράπεζες έχουν δώσει μικρότερα ποσά -απ' ότι στην Ελλάδα- στην Πορτογαλία (37,2 δισ. δολάρια) και την Ιρλανδία (52,2 δισ. δολάρια), ενώ έχουν ανεξόφλητο υπόλοιπο 182,2 δισ. δολάρια στην Ισπανία.
Ο διασυνοριακός δανεισμός των τραπεζών σε παγκόσμιο επίπεδο αυξήθηκε κατά 624 δισ. δολάρια από τον Ιούλιο έως το Σεπτέμβριο του 2010 και ανήλθε σε σχεδόν 31 τρισ. δολάρια.
Τα δάνεια από ξένες τράπεζες στην Ελλάδα ανήλθαν στο τέλος Σεπτεμβρίου 2010 σε συνολικά 184 δισ. δολάρια, ελαφρά αυξημένα σε σχέση με τον Ιούλιο και μειωμένα κατά 22% από την αρχή του 2010.

Νταβός: Αναδιάρθρωση (ή μη) του χρέους μας

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός άνοιξε τις «πύλες» του και ήδη τη δεύτερη ημέρα, η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να λείπει από τα σχόλια πολύ σημαντικών ανθρώπων της αγοράς, καθώς πρωτοστάτησε στην κρίση κρατικού χρέους που μαστίζει την Ευρωζώνη.
Το ζήτημα που κυριαρχεί είναι η πιθανότητα αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, η ανάγκη υλοποίησης μίας τόσο αμφιλεγόμενης κίνησης και οι επιπτώσεις που εν τέλει θα έχει η εξέλιξη του ελληνικού ζητήματος τόσο για τις υπόλοιπες υπερχρεωμένες χώρες-μέλη, όσο και για το σύνολο της Ευρωζώνης και το μέλλον του ευρώ.
Επικεφαλής διεθνών οργανισμών, επιχειρηματικοί ηγέτες και παγκόσμιοι επενδυτές δίνουν τη δική τους οπτική,ι προτείνουν λύσεις και προβλέπουν τις εξελίξεις, «αγγίζοντας» ένα πολύ ευαίσθητο και περίπλοκο ζήτημα για την Ελλάδα.
Soros: Η Ελλάδα θα πρέπει να προβεί σε αναδιάρθρωση χρέους
Ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ελλάδα και η Ιρλανδία, δεν μπορούν να περιμένουν έως το 2013 για να προβούν σε αναδιάρθρωση του χρέους, δήλωσε ο δισεκατομμυριούχος επενδυτής, George Soros, μιλώντας στην τηλεόραση του Bloomberg, κατά τη διάρκεια των εργασιών του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας. Νωρίτερα ο Soros είχε επαναλάβει τα απαισιόδοξα σενάρια που περιτριγυρίζουν το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξαιτίας των «αδύναμων κρίκων».
Στο ραδιόφωνο του BBC ο Soros δήλωσε πως η δημοσιονομική κρίση της Ευρωζώνης θα μπορούσε να οδηγήσει στον κατακερματισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. «Την ώρα που η κρίση του ευρώ οδεύει προς την επίλυσή της» μέσω της στενότερης συνεργασίας των κρατών για τα θέματα δημοσιονομικής πολιτικής και την δημιουργία ενός μόνιμου ταμείου έκτακτης στήριξης, οι πολιτικές συνέπειες της κρίσης είναι πιθανό να διαρκέσουν περισσότερο, είπε.
Χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιρλανδία που πρέπει να εξοφλήσουν τεράστια ποσά χρέους, είναι πιθανό να καταγράψουν πολύ χαμηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης σε σχέση με άλλες οικονομίες της Ευρωζώνης. Σε αυτό το σημείο ο Soros επανέλαβε τις απόψεις του περί Ευρώπης δύο ταχυτήτων.
«Έχεις δύο Ευρώπες, την έχουσα και την μη έχουσα», είπε. «Θα έχεις μια ήπειρο δύο ταχυτήτων, πολιτικά μη βιώσιμη. Εγκυμονεί μεγάλος κίνδυνος πως το κοινό νόμισμα θα επιφέρει πολιτικές αναταραχές στην Ε.Ε. Η κρίση θα μπορούσε να βάλει σε τέτοια δοκιμασία τις χώρες της χαμηλής ταχύτητας που δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο αποσύνθεσης της Ένωσης.
Trichet: Δεν έχουμε κρίση του ευρώ
Δεν έχουμε κρίση του ευρώ, αν και ορισμένες χώρες της ζώνης του ευρώ αντιμετωπίζουν προβλήματα που πρέπει να επιλυθούν, δήλωσε ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, από το Νταβός της Ελβετίας, όπου διεξάγεται το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.
«Αντιμετωπίζουμε πρόβλημα με ορισμένες συμβάσεις, όχι με τη σύμβαση του ευρώ στο σύνολό της», δήλωσε ο Trichet στο πλαίσιο συζήτησης σε πάνελ που συμμετέχει μαζί με τον Έλληνα πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και τον αξιωματούχο της βρετανικής κυβέρνησης, Nick Clegg.
«Δεν πρόκειται για κρίση του ευρώ, αυτό είναι προφανές».
Ξεχωριστά ο Trichet υπογράμμισε ότι στα δώδεκα χρόνια ύπαρξης της Ευρωζώνης ο πληθωρισμός κινείται κάτω και πλησίον του 2%, συνάδοντας απόλυτα με το στόχο. Οι ρυθμιστικές αρχές -τόνισε- θα κάνουν ό,τι χρειάζεται για να συγκρατήσουν τον πληθωρισμό, ενώ η αξιοπιστία της ΕΚΤ στο ζήτημα της σταθερότητας των τιμών παραμένει ανέπαφη.
«Η αλήθεια είναι ότι αντιμετωπίσαμε πολλά προβλήματα όσον αφορά τις δημοσιονομικές πολιτικές και τα στοιχεία αστάθειας του χρηματοπιστωτικού συστήματος», παραδέχτηκε ο πρόεδρος της ΕΚΤ. Τέλος, ο Trichet τόνισε ότι ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσουμε την κρίση και να εξέλθουμε αυτής είναι η βελτίωση της διακυβέρνησης μέσω δύο πυλώνων, της ενίσχυσης της σταθερότητας και της αξιοπιστίας.
Gurria: Πιθανή η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους
Πιθανή «βλέπει» την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους ο επικεφαλής του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη, τονίζοντας παράλληλα ότι δεν ανησυχεί για την Ισπανία και την Πορτογαλία, σύμφωνα με όσα μεταδίδουν ξένα μέσα ενημέρωσης.
«Μία χώρα είναι πιθανό να χρειαστεί αναδιάρθρωση και αυτή είναι η Ελλάδα. Δεν ανησυχώ για την Ισπανία και την Πορτογαλία, καθώς αντιμετωπίζονται διαφορετικά από τις αγορές», δήλωσε ο Gurria στην τηλεόραση του Reuters στο περιθώριο των συναντήσεων του ετήσιου Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.
Σημείωσε δε, ότι η Ισπανία και η Πορτογαλία δεν αναμένεται να χρειαστούν αναδιάρθρωση του χρέους, ενώ το σχέδιο εξυγίανσης των ισπανικών τραπεζών cajas ενδέχεται να έχει αποτέλεσμα.
Αναφορικά με την Ιαπωνία, ο Gurria πρόσθεσε ότι τα προβλήματα με το χρέος της δεν είναι καινούρια και μία υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας επιδεινώνει την κατάσταση.
CEO της JPMorgan: Επικίνδυνο το σενάριο της αναδιάρθρωσης για χώρα της Ε.Ε.
Η αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους σε μια από τις χώρες της Ευρωζώνης θα ήταν μια εξαιρετικά επικίνδυνη επιλογή, σύμφωνα με δηλώσεις του επικεφαλής της αμερικανικής τράπεζας JPMorgan Chase στο Παγκόσμιο Οικονομικό Forum που λαμβάνει χώρα στο Davos της Ελβετίας.
Ειδικότερα, ερωτώμενος για την κρίση χρέους στην Ελλάδα, Jamie Dimon, δήλωσε: «Μια ισχυρότερη, καλύτερη προσέγγιση στο θέμα θα ήταν να δράσουμε άμεσα. Δεν συμφωνώ όμως με την αναδιάρθρωση του χρέους».
Ο ίδιος συνέχισε υποστηρίζοντας τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στην κρίση χρέους λέγοντας χαρακτηριστικά «Νομίζω ότι η Ευρώπη έκανε το καλύτερο δυνατό για να ξεπεράσουμε την κρίση. Οποιαδήποτε αναδιάρθρωση η οποία θα ανάγκαζε τις τράπεζες να απορροφήσουν μέρος των ζημιών θα ήταν πολύ επικίνδυνη».
Η αναδιάρθρωση του χρέους σε μια από τις χώρες της Ευρωζώνης θα έπληττε τις τράπεζες οι οποίες έχουν στην κατοχή τους σημαντικό αριθμό ομολόγων αυτών των χωρών, οδηγώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο στην παρέμβαση των κυβερνήσεων για την διάσωσή τους, πρόσθεσε ο Dimon.

ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ όχι και τόσο ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Το μόνο συμπέρασμα, στο οποίο μπορεί να καταλήξει ένας άνθρωπος με…ψήγματα και μόνο κοινής λογικής, (είδος προς εξαφάνιση στις μέρες μας είναι η αλήθεια) ύστερα και από τις πρόσφατες Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές, είναι, ότι… «αυτή η χώρα ρε μάγκα δεν σώζεται με...
τίποτα αμαλάχει να ουμε!!!», όπως έλεγε και ο θρυλικός Χάρρυ Κλυνν στην δεκαετία του 80! Αν και…βαρέλι δίχως πάτο, παρ’ όλα αυτά…δεν πάει παρακάτω! Ποιό; Μα το μέγεθος της κατάντιας και της παράνοιας, που επικρατεί στην Ελλάδα!
Η αγανάκτηση των πολιτών απέναντι στην λαίλαπα της κομματοκρατίας, απέναντι στις ψευτιές και τις κλεψιές των πολιτικάντηδων και λίαν εσχάτως, απέναντι στην παράδοση της πατρίδος μας στην Τρόικα (διότι όσοι δεν το έχετε ακόμη καταλάβει, είμαστε κράτος υπό κατοχή, δίχως ελεύθερη φωνή και με μειωμένα κυριαρχικά δικαιώματα) εξεφράσθη με μια τεράστια αποχή του εκλογικού σώματος (η οποία σε συγκεκριμένες περιοχές άγγιξε και το 70%!) καθώς και με την ενδυνάμωση της Αριστεράς. Η απάθεια και η αδιαφορία για τα κοινά είναι πολύ απλά βούτυρο στο ψωμί του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος και δη των κυβερνώντων, το οποίο προσβλέπει στην συντήρηση και την διαιώνισή του με τις μικρότερες δυνατές τριβές, έχοντας ως προμετωπίδες του, τους λεγόμενους κομματικούς στρατούς! Δυστυχώς, η απουσία πολιτικής αλλά και εν γένει…Ελληνικής Παιδείας από την κοινωνία μας δεν καθιστά αντιληπτό το γεγονός, ότι το να ρίξει κανείς μαύρη πέτρα πίσω του και να πιει νωχελικά το καφεδάκι του την ημέρα των εκλογών δεν αποτελεί ούτε μαγκιά, ούτε αντίδραση, ούτε τιμωρία του…κατεστημένου αλλά έχει σαν αποτέλεσμα να…(τον) πιει ένα ολόκληρο έθνος το κώνειο της σκλαβιάς και του νεοραγιαδισμού, όταν άλλοι αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς!
Αυτό ξέρετε, θυμίζει το…«Θέατρο Σκιών η Ελλάς», όπου αντί ο μπάρμπα - Γιώργος να…τρελάνει στην καρπαζιά τον Καραγκιόζη, ξαφνικά ο…Καραγκιοζοπαίχτης, που κινεί τα νήματα πίσω απ’ το πανί, αποσύρει την ξύλινη φιγούρα του μπάρμπα - Γιώργου απ’ την σκηνή και αποχωρεί διότι δεν του αρέσει το…σκηνικό! Ή για να το εκφράσω στο πνεύμα των ημερών, μου θυμίζει μια ποδοσφαιρική ομάδα, η οποία έχει δεχθεί τρία τέρματα και αντί να προσπαθήσει να βάλλει την μπάλα κάτω, να δημιουργήσει φάσεις, ευκαιρίες για να κάνει γκολ και να ισοφαρίσει, αυτή απλά…αποχωρεί απ’ το γήπεδο!
Όσο για την ενδυνάμωση του ΚΚΕ, αυτό αποτελεί κατά την ταπεινή μου γνώμη, ότι πιο φρικώδες και εγκληματικό για τα συμφέροντα του Ελληνικού Έθνους. Πρώτον, διότι ο κομμουνισμός, σαν διεθνιστικό-ταξικό…μόρφωμα δεν δέχεται καν την έννοια του κράτους-έθνους και άρα ούτε και του Ελληνικού (για τους κομμουνιστές, ένας εργάτης απ’ την Νικαράγουα είναι…αδερφός με έναν Έλληνα συνάδελφό του, παρά το γεγονός, ότι ο Μαρξ και ο Τρότσκυ θεωρούσαν τους μετανάστες, ως προδότες του εργατικού κινήματος, διότι μεταναστεύοντας αποδυναμώνουν τους ντόπιους εργάτες και τους αφήνουν βωρά στο Κεφάλαιο αλλά αυτά είναι…ψιλά γράμματα για τους Έλληνες κομμουνιστές) και δεύτερον, διότι ο σκοπός του κομμουνιστικού κόμματος είναι η χρεοκοπία και η διάλυση της Ελλάδος καθώς και η διάρρηξη του κοινωνικού μας ιστού!
Δυστυχώς, η ανικανότητα των κεντροδεξιών σχημάτων να πείσουν τον πολίτη και η αδυναμία τους να εκφράσουν...επιδέξιες πολιτικές πρακτικές σε αυτήν την τόσο δύσκολη περίοδο για τον τόπο μας, έχει ωθήσει αρκετό κόσμο να κλίνει προς την Αριστερά. Μια πανίσχυρη όμως Αριστερά (30% και άνω) έστω και κατακερματισμένη, θα επιχειρήσει με μαθηματική ακρίβεια την κατάλυση της αστικής δημοκρατίας της χώρας και την μετατροπή της σε…λαϊκή! Μακάρι να αποδειχθώ...Κασσάνδρα αλλά διαβλέπω, ότι δεν θα είναι μακριά η ημέρα, όπου αριστεροί και λαθρομετανάστες θα βγουν στους δρόμους για να ξεκινήσουν τον χειρότερο εμφύλιο πόλεμο, που γνώρισε ποτέ η χώρα μας!
Οι εκλογές αποτελούν όμως παρελθόν. Και τώρα τί; Τί…φαινόμενα λαμβάνουν χώρα; Τώρα, οι υπάλληλοι της Τρόικα (στην Ελληνική Κυβέρνηση αναφέρομαι) μιλούν για ελεγχόμενες πτωχεύσεις και για Παγκόσμια Οικονομική διακυβέρνηση, ο…(YES) Sir Γεώργιος-Joeffry Παπανδρέου εξαγγέλλει απολύσεις, νέες περικοπές μισθών και συντάξεων καθώς και νέο φοροεισπρακτικό κυκεώνα, προκειμένου να καταβληθούν οι υπόλοιπες δόσεις του δανείου από το ΔΝΤ ενώ οι οικονομικοί μας αποικιοκράτες απεφάσισαν να μας δώσουν παράταση στην αποπληρωμή του δανείου μας (το οποίο σε λίγο θα αγγίξει το μισό τρις!) με επιτόκια, που θα τσακίζουν κόκκαλα, ούτως ώστε να μας ελέγχουν μέχρι το έτος…2500, υποθηκεύοντας τον εθνικό, φυσικό μας πλούτο!
Και ο Ελληνικός λαός…; Πώς αντιδρά ο Ελληνικός λαός σε αυτήν την σύγχρονη κατοχή, η οποία είναι ίσως χειρότερη από την δουλεία, που εκπορεύεται μέσω της ισχύος των όπλων, διότι είναι κεκαλυμμένη…; Στην Ισλανδία, οι άρτι αφιχθέντες άνθρωποι του ΔΝΤ στην χώρα, επέστρεψαν με το…ίδιο αεροπλάνο έντρομοι από τις αρνητικές αντιδράσεις των κατοίκων ενώ η εν λόγω χώρα, από όσο τουλάχιστον γνωρίζω, δεν έχει καταβάλει ούτε μία δραχμή (ή μάλλον ούτε μια…Ισλανδική κορόνα) από το τεράστιο χρέος της! Μήπως οι…Εσκιμώοι ψαράδες είναι πιο ξύπνιοι από τα τέκνα του…Πλάτωνος και του Αριστοτέλη, που έλεγε και η Καιτούλα Γαρμπή, καλή της ώρα;!!!
Πηγή: http://dinatos.blogspot.com/2011/01/blog-post_6480.html#ixzz1CDVTpx4Q

Το νομοσχέδιο για τα Τυχερά Παιχνίδια

Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Την εγκατάσταση περίπου 30.000 μηχανημάτων για τυχερά και ψυχαγωγικά παιχνίδια και τη νόμιμη λειτουργία του διαδικτυακού στοιχήματος στην Ελλάδα, προβλέπει το νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών "Ρύθμιση της αγοράς παιγνίων", που εγκρίθηκε από το υπουργικό συμβούλιο και δόθηκε στη δημοσιότητα. Σύμφωνα με το νομοσχέδιο, για τα μηχανήματα θα προκηρυχθούν 4- 10 άδειες ευρείας κλίμακας μετά από διεθνή πλειοδοτικό διαγωνισμό, που θα αφορούν σε 25.000 μηχανήματα συνολικά (ίσος αριθμός μηχανημάτων ανά άδεια), καθώς και άδειες περιορισμένης κλίμακας (από 1 έως 5 μηχανήματα) για έως 5.000 επιπλέον μηχανήματα. Για το διαδικτυακό στοίχημα, θα προκηρυχθούν 15- 20 άδειες, μετά από διεθνή πλειοδοτικό διαγωνισμό. Το Δημόσιο προσδοκά έσοδα άνω του 1 δις. ευρώ σε διάστημα 2- 3 ετών, καθώς και επιπλέον έσοδα από το διαδικτυακό στοίχημα (ειδικά για το 2011, προβλέπεται η είσπραξη 500 εκατ. ευρώ από την έκδοση αδειών και 200 εκατ. ευρώ από τα τέλη των τυχερών παιγνίων).
Το νομοσχέδιο, που θα κατατεθεί προς ψήφιση στη Βουλή το συντομότερο δυνατόν, προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι το κόστος συμμετοχής στο παιχνίδι ή στο στοίχημα θα κυμαίνεται από 0,10- 5 ευρώ, ενώ τα κέρδη πρέπει να είναι υψηλά (προβλέπεται ελάχιστο όριο 80% επί των ποσών που παίζονται). Τα κέρδη των παικτών θα φορολογούνται όπως αυτά από τα λαχεία. Το μέγιστο ποσό που μπορεί να χάσει ένας παίκτης δεν μπορεί να υπερβαίνει το ποσό της συμμετοχής του στο παιχνίδι, ενώ θα υπάρχει και η ατομική κάρτα παίκτη, ώστε να παρακολουθούνται η ηλικία (οι ανήλικοι θα μπορούν να παίζουν μόνον ψυχαγωγικά παιχνίδια) και οι χρηματορροές.

Ανάλυση και Κριτική του δόγματος Νταβούτογλου το στρατηγικό βάθος της Τουρκίας

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Κατά τα μέσα του 2010 κυκλοφόρησε στη χώρα μας το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου, ΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΘΟΣ - Η Διεθνής Θέση της Τουρκίας. Πρόκειται περί μιας παλαιότερης μελέτης του σημερινού ΥΠΕΞ της γείτονος χώρας, διανοητή και ακαδημαϊκού, σχετική με το πώς βλέπει τα πράγματα από γεωστρατηγικής πλευράς και για την πολιτική που πρέπει ν’ ακολουθήσει η χώρα του, κατά τη γνώμη του. Το βιβλίο αυτό δημιούργησε αίσθηση, έγινε αντικείμενο στοχασμού και συντέλεσε στο να του αποδοθούν οι σημερινοί γνωστοί χαρακτηρισμοί.
Το γεγονός ότι ο πολιτικός αυτός άνδρας της Τουρκίας χαρακτηρίζεται μεταξύ άλλων ως ακραία εθνικιστής και ισλαμιστής, σε συνδυασμό με το ότι δεν υπήρχε μέχρι σήμερα μια εκτενής παρουσίαση του βιβλίου του, το οποίο οπωσδήποτε μας ενδιαφέρει, με ώθησε να προβώ σε μια λεπτομερή ανάλυση και κριτική. Δεν κατέχω πτυχία κοινωνιολογίας ούτε έχω εντρυφήσει σε θέματα στρατηγικής πολιτικής, θα το ερμηνεύσω απλά ως μέσος Έλληνας που ενδιαφέρεται για τον τόπο του και στοχάζεται κάπως.
Μελέτησα το ομολογουμένως δύσκολο κατά τον τρόπο που έχει γραφτεί βιβλίο του και, με μεγάλες προτάσεις και ορισμούς, τους οποίους δεν ήμουν ειδικός να κρίνω. Η μετάφραση, η επιμέλεια και γενικά η έκδοσή του στην Ελληνική έγιναν από ανθρώπους που είναι ειδικοί σε θέματα κοινωνιολογίας και διεθνών σχέσεων. Θα ήθελα τα κείμενα να είχαν προσεχθεί λίγο περισσότερο όσον αφορά τη γλώσσα και να υπήρχαν υποσημειώσεις για να είναι βατά στον καθένα μας, μια που θεωρώ ότι το βιβλίο αυτό πρέπει να κατανοηθεί από όλους.
Αλλά ας δούμε το ίδιο το βιβλίο, καλύτερα. Στην ανάλυσή του προσπάθησα να είμαι όσο το δυνατόν συνοπτικός, επικεντρωμένος σε αυτά που νομίζω ότι μας ενδιαφέρουν περισσότερο. Πέραν από τα λίγα σχόλια που κάνω στη διαδρομή της ανάλυσής μου, προβαίνω εν κατακλείδι σε μια κριτική, όπου για να είμαι συνεπής και με τη συναισθηματική φόρτιση του συγγραφέα που παρατήρησα στο τέλος του βιβλίου του, φρόντισα να κλείσω και εγώ ανάλογα συναισθηματικά, ίσως κάπως τραβηγμένα με μιαν αναφορά στον Έρωτα, σ’ αυτό το κτήνος το πολιτικό που κινεί της ζωής τα νήματα, στο οποίο εμείς οι Έλληνες αποδίδουμε σπονδές και πάντα μας ενδιαφέρει. ...

Α. ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Ο συγγραφέας αναφέρεται στην αναγκαιότητα της μελέτης του και στις αντικειμενικές δυσκολίες που παρουσιάζει η επιστημονική φροντίδα του πονήματός του, ευχόμενος να αποβεί ωφέλιμο για την πατρίδα του και όχι για μόνο.
Β. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Παρατίθενται οι ενότητες του έργου και ορίζονται οι βασικές αρχές του γεωστρατηγικού πραγματισμού. Αυτό που προκύπτει από την αρχή είναι ότι ο Νταβ. χρησιμοποιεί την εξουσία της γνώσης και του λόγου, έχει αναλυτικό στοχασμό με Δυτικού τύπου παιδεία αλλά και πλατειάζει. Δείχνει να έχει επηρεαστεί από τους γεωστρατηγιστές[1], Mackinder[2], Mahan[3], Spykman[4], Kennedy[5], Huntington[6] αλλά η κατεύθυνσή του είναι ανατολικότροπη.
Πιστεύει πως ήλθε η στιγμή να ξαναγίνει η Τουρκία σημαντικός παίχτης στη διεθνή γεωστρατηγική σκακιέρα. Παρά ταύτα, δείχνει να διέπεται από μια ανασφάλεια λόγω της πολυπλοκότητας της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί μετα την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Το γεγονός αυτό, σε συσχετισμό με το πολυπολικό σύστημα εξουσίας που παρατηρεί, θεωρεί ότι είναι συγχρόνως και η ευκαιρία της Τουρκίας για την ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από την οποία προέρχεται.
Βασικούς παράγοντες για την επίτευξη αυτού του σκοπού θεωρεί τον διαρκώς αυξανόμενο πληθυσμό της χώρας του, την ύπαρξη βάθους ενδοχώρας, την οικονομική ανάπτυξη και τη στρατιωτική ισχύ. Κρίνει ότι η πραγματοποίηση της προοπτικής αυτής θα επέλθει με εργαλεία τους διεθνείς οργανισμούς (ΝΑΤΟ, ΟΑΣΕ, G20-8, OΟΣΠΑ. κ.λπ.).


ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ : ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ
Ξεκινώντας το κύριο μέρος της μελέτης του, αναπτύσσει την αρχή των εννοιών (εννοιολογία), δηλώνοντας, προφανώς για να στηριχθεί στις απόψεις του, ότι η νοηματική προσέγγιση έχει μεγάλη σημασία. Εξετάζει τη σχέση Ισχύος - Δικαιοσύνης, από τον Θουκυδίδη [7] ως τον Ιμπν Χαλντούν [8] και από τον Clausewitz [9] ως τον Morgenthau [10] αλλά και από τον Πλάτωνα στο διάλογο του Θρασύμαχου[11] ως τον Μακιαβέλι [12]. Παρέχεται η έννοια της ισχύος με τύπους κι εξισώσεις (σελ.48), όμως, μη λαμβάνοντας υπόψη του τον παράγοντα της αρχαιο-Ελληνικής Νέμεσης. Το στίγμα της φιλοσοφίας του κλείνει στο Δαρβινισμό, το κοινωνικό του προφίλ στο νεορεαλισμό, ενώ διακρίνονται στοιχεία που οδηγούν στον υφέρποντα φασισμό.
Θεωρεί ότι για την αναβάθμιση της Τουρκίας πρέπει να επέλθει πρώτα αλλαγή της νοοτροπίας της και της εξωτερικής της πολιτικής, με το λαό ενωμένο (προφανώς, αφού αποτελείται από διαφορετικές εθνότητες και νοοτροπίες) και εμφανίζεται κάθετα αντίθετος με την ανάδυση των μειονοτήτων, ενός της χώρας του (σελ.50). Ένας τρόπος παρεμποδισμού τους εκτός από τον καθορισμό των εννοιών είναι η δημιουργία και επιβολή κοινών σύμβολων και η σύγκλιση των πολιτιστικών ρευμάτων. Εξ αυτού προκύπτει ότι ο συγγραφέας εφαρμόζοντας το κλασικό ρητό «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» τείνει προς την χάραξη των εννοιών κατά το συμφέρον πλαίσιο (παρα-χάραξη). Όλα αυτά οδηγούν τη σκέψη του αναγνώστη στο Mein Kampf του Χίτλερ (το οποίο είναι και best seller στην Τουρκία τα τελευταία 2-3 χρόνια) αλλά και προβληματίζουν για το αν ο Νταβ. είναι πράγματι θρησκευόμενος ή χρησιμοποιεί τη θρησκεία ως μέσον του σκοπού του.

Σχετικά με την Αμερική, πιστεύει πως έχει χάσει πλέον την ηγετική πολιτικο-οικονομική πρωτοκαθεδρία διότι έχει ανοιχτεί σε πολλά μέτωπα ενώ αναδύεται η Ασιατική ισχύς, οπότε η ανασύσταση του Οθωμανικού κράτους πρέπει να στοχεύσει πρώτα το οικονομικο-πολιτικό πλαίσιο και κατόπιν να προχωρήσει στην επέκταση των στόχων με κατάληξη την Ρax Otomanica. Ορίζει την εθνικότητα σαν συμβατική ταυτότητα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν αποδέχεται τη φυλετική καθαρότητα αλλά την ιδεολογικο-πολιτική.

Στη στρατηγική των ενεργειών του αυτοπροσδιορίζεται θαυμαστής του Clausewitz, ήτοι του μακροπρόθεσμου σχεδιασμού με τακτικές κινήσεις ελιγμών και ξαφνικές επιθέσεις - άλματα προς τη νίκη. Εδώ έχουμε ένα πολεμιστή πολιτικό σε μια παραλλαγή του γνωστού δόγματος του Πρώσου στρατιωτικού από το: «ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα» σε: «η πολιτική είναι η συνέχεια του πολέμου με άλλα μέσα».

Προβαίνει σε μια έκκληση της ενεργοποίησης της ελίτ της χώρας του στο δρόμο της πολιτικής βούλησης (σελ.71) και αναφέρει ότι η στρατηγική της ισχυροποίησης αποδίδει εθνική ταυτότητα. Πίσω από την επεκτατική πολιτική του, όμως, διακρίνουμε αυτό που φοβάται, τον κατακερματισμό της Τουρκίας (σελ.77). Ο συγγραφέας πέραν των άλλων προκύπτει και φοβισμένος άνθρωπος. Στη μνήμη μας έρχεται μια δημόσια φράση του «ή θα γράψουμε ιστορία ή θα μας συντρίψει η ιστορία». Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πίσω από τον Νταβ. υπάρχει φόβος.

Την ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας τη θεωρεί βασική παράμετρο για τη δημιουργία της ισχύος. Ο πληθυσμός παρουσιάζεται τώρα ως ο καταλύτης του συστήματος προς το όραμά του. Την αεροπορία τη θέλει σε ρόλο «μακρινού χεριού», ικανή για την εκτέλεση εξω-συνοριακών επεμβάσεων. Μέσα σε όλα προκύπτει ότι από το 1964 η Τουρκία ετοιμαζόταν για απόβαση στην Κύπρο (σελ. 85) και οι ενδείξεις είναι ότι προετοιμάζεται για κάτι ανάλογο στο Αιγαίο.

Αναφέρει ότι καθώς σε 30 περίπου χρόνια η Τουρκία θα έχει διπλασιάσει τον πληθυσμό της (θα έχει φτάσει στα 150 εκατομμύρια, περίπου), θα υπάρξει θέμα ζωτικού χώρου. Οι βασικές στρατιωτικές ανάγκες της καλύπτονται ήδη από την εγχώρια βιομηχανία, αλλά πρέπει να δοθεί έμφαση στα κενά, στη τεχνολογία και στις εξαγωγές. Επισημαίνει ότι ο Τουρκικός κόσμος εκτείνεται από την Αδριατική ως το Σινικό τοίχος, εκδηλώνοντας μια νοσταλγική επιθυμία (σελ.90).

Κατόπιν, αρχίζει να δημιουργεί το πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής της χώρας του, υπό την έννοια της ισχύος, των στόχων, της συμπεριφοράς και προπαντός της βούλησης. Αρχή του είναι η ελαστικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής αναλόγως των περιστάσεων, με τη μελέτη διαφόρων σεναρίων όπου το ΥΠΕΞ με το Κέντρο Στρατηγικών Μελετών θα έχει τον πρωτεύοντα ρόλο στην κατεύθυνσή της, στην οποία εξωτερική πολιτικοί οφείλουν οι πάντες να είναι ενταγμένοι (υπερ-υπουργείο εξωτερικών). Η εθνοσυνέλευση οφείλει να νουθετεί τα πολιτικά κόμματα και την αντιπολίτευση(!) στο δρόμο της εθνικής ιδέας, ενώ τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα τα θέλει όχι ως μέσα επαγγελματικής κατάρτισης αλλά φορείς πατριδογνωσίας (σελ. 97).

Όσο προχωράμε, τόσο μας εκπλήσσει, δυσάρεστα, συνυπαρχούσης της θέσης που βρισκόμαστε σήμερα και τη γειτονία μας, πόσο μάλλον που στα πρότυπά του έχουν προστεθεί οι Fukuyama[13], Brenzinsky[14], Kissinger[15]. Ο Νταβ. χρησιμοποιεί όλη την αφρόκρεμα της μονόπλευρης σε κατεύθυνση πολιτικο-επεκτατικής διανόησης σ’ ένα στρατηγικό προγραμματισμό, όχι για να στηρίξει τις θέσεις του αλλά για να στηριχθεί επάνω τους και να τις πραγματώσει.

Σε σχέση με την πολιτική του παρελθόντος, απορρίπτει τις πρακτικές που εφαρμόστηκαν που είχαν σαν αποτέλεσμα την απώλεια εδαφων, θεωρώντας χειρότερη συμπεριφορά όλων την αδράνεια. Διάκειται ευμενώς στα πρότυπα του Μεχτέρ [16], υπό την έννοια της ανάκτησης των χαμένων εδαφών, κι εκφράζει ανησυχία για το ότι σβήνει η Τουρκική κληρονομιά σε Βουλγαρία και Ελλάδα. Τα θρησκευτικά κτίσματα και τους μουσουλμάνους της Ευρώπης τα θεωρεί ζώντα στοιχεία της ζωής του Τουρκικού έθνους, και τους Βόσνιους ως τα πιο προωθημένα κατάλοιπα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στην Ευρώπη. Εμμέσως πλην σαφώς, λέει ότι, καθόσον πας Ευρωπαίος μουσουλμάνος = Τούρκος, η υπεράσπιση των εδαφών αυτών πρέπει να καλύπτεται από την ενεργή Τουρκική διπλωματία και την εμφανή στρατιωτική ισχύ.

Επομένως, η άμυνα των εδαφών της Κων/πολης - Θράκης ξεκινά από την Αλβανία και τη Βοσνία (σελ.106), ενώ του Καύκασου από το Γκρόζνι (Τσετσενία).Τα χρόνια της Οθωμανικής παρουσίας θεωρεί ότι δημιουργούν πάγια κεκτημένα δικαιώματα. Παραταύτα, είναι αντίθετος σε πάσης φύσεως εθνικιστικές εξάρσεις και ρητορείες, υποστηρίζοντας την πολιτική του Σιωπηλού Δρόμου. Αναφέρεται πάλι στην Τουρκική ελίτ που οφείλει να έχει ανάλογης φύσεως οράματα προερχόμενα από τη λαϊκή βούληση. Εδώ, όμως, αυτοαναιρείται, καθόσον έχει ήδη αναφέρει ότι ο λαός πρέπει να γαλουχείται κατευθυνόμενα εθνικο-πολιτικά σε όλο το φάσμα της ζωής του, ακόμα και στα πανεπιστήμια.

Απαλλαχθείτε από το διχασμό της προσωπικότητας μεταξύ Ασίατη κι Ευρωπαίου, λέει κατόπιν στο λαό, αυτοαναιρούμενος έτσι εισέτι περισσότερο όσον αφορά τη βούληση, μπαίνοντας στον τομέα της ψυχολογίας, όπου για να γίνει κατανοητός χρησιμοποιεί παραδείγματα απο το ποδόσφαιρο και την πάλη. Σιωπηλός δρόμος- προετοιμασία - σύστημα - πίστη - νίκη, προκύπτει το πλαίσιο της προπονητικής του, γενόμενος έτσι κόουτς μιας ομάδας με ένδοξο παρελθόν και όνομα όπου ήλθε καιρός να ξαναβρεθεί στις υψηλότερες θέσεις της βαθμολογίας. Αναφέρεται απαξιωτικά στις χώρες χωρίς οράματα (αλήθεια, τι θα γινόταν αν είχαν ανάλογα οράματα όλες τους;) και προτείνει την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική απαλλαγμένη από ανασταλτικούς παράγοντες.

Πιστεύοντας ότι συνθέτει το πλαίσιο της πολιτικής που θ’ ακολουθήσει η χώρα του τον 21 αιώνα, ξεκινάει απο μιαν ανάλυση της εθνικής ταυτότητας των χωρών της Δύσης που τη θέλει να προέρχεται από την εκμετάλλευση και τις ενδο-Ευρωπαϊκές διαφορές. Στο θέμα της ενοποίησης της Ευρωπαϊκής συνείδησης συνέβαλε η Τουρκική πολιορκία της Βιέννης (σελ.119), λέει.

Σχετικά με την εθνική ταυτότητα της Τουρκίας, αυτή βασίζεται στη θρησκεία. Κρίνει πως η ένταξή της στο ΝΑΤΟ είχε αντίτιμο την αποξένωσή της από τον μουσουλμανικό κόσμο (σελ.126). Αναφέρει τον Ελληνο-Τουρκικό πόλεμο (1920-22) ως αποικιοκρατικό αγώνα της Ελλάδος, πράγμα που συνεχίζεται κι εντός του ΝΑΤΟ ως ενδοπαραταξιακός ανταγωνισμός. Η (φιλελληνική) στάση του Τζόνσον (και αργότερα του ΝΑΤΟ) στο θέμα της Κύπρου έκανε την Τουρκία να στραφεί (και) προς τον Ανατολικό συνασπισμό. Παραταύτα, η χώρα του με τη ΝΑΤΟική της κατεύθυνση αποξενώθηκε από τον ισλαμικό κόσμο, αλλά ήλθε η ώρα αυτό ν’ αλλάξει. Η διαμορφωθείσα κατάσταση της δίνει τη δυνατότητα να επαναπροσδιορίσει το ρόλο της και μεταβληθεί σε μια περιφερειακή υπερδύναμη, ικανή να δράσει στη Βοσνία, στο Αζερμπαϊτζάν ως στα βάθη της εύφορης ημισελήνου, κατ’ αρχάς.

Ως εκ τούτου, η Τουρκία καλείται να μεταβληθεί σε μια δύναμη κατά τα πρότυπα του παρελθόντος, ανταγωνίστρια των μεγάλων δυνάμεων. Θεωρεί ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να της δημιουργήσει ουσιαστικά προβλήματα λόγω της μικρής της ενδοχώρας (τα στρατηγικά σημεία της οποίας προφανώς βρίσκονται μέσα στην ακτίνα δράσης του Τουρκικού πυρός). Παρότι οι μεγάλες δυνάμεις αντίκεινται στη γεωπολιτική επέκταση των άλλων κρατών (π.χ. εμπάργκο Τουρκίας λόγω Κύπρου το 1975 , Αργεντινής λόγω Φόκλαντ το 1982, Ιράκ λόγω εισβολής στον κόλπο το 1991), η Τουρκία δρώντας στην περίπτωση της Κύπρου ρεαλιστικά[17], πέτυχε. Ομοίως θεωρεί ότι η επέκταση της χώρας του κατά ανάλογο τρόπο και προς άλλες περιοχές εντάσσεται στη πραγματιστική πολιτική.

Κρίνοντας τις μεγάλες οικονομικές δυνάμεις - ηττημένες του Β΄ παγκ. πολέμου - Γερμανία και Ιαπωνία, προκύπτει ότι ο οικονομικός παράγων αποτελεί το πρώτο βήμα για την απόκτηση της ισχύος. Επισημαίνει ότι η χώρα του πρέπει να κρατηθεί μακριά από το «χάος» (σελ.137) των διαφωνιών των πολιτικών απόψεων, ακολουθώντας μια νέα οικονομική, στρατηγική και γεωπολιτική πορεία.

Τη βάση της ρεαλιστικής κατεύθυνσης της πολιτικής της χώρας του την ορίζει με βάση τα πρότυπα του παρελθόντος, θεωρώντας τον Κεμάλ έναν εξ ανάγκης πολιτικό καθοδηγητή προς τη Δύση, ανταποκρινόμενο σε μια περιπτωσιακή συγκυρία. Υποστηρίζει την κατεύθυνση του παν-Τουρανικού εθνικισμού του Γιουσούφ Ακτσουρά[18] (σελ.145) ενώ η εφαρμογή του νέο-Οθωμανισμού θεωρεί ότι αρχίζει από τον Οζάλ[19]. Για πρώτη φορά αναφέρεται το Ισραήλ ως αντι-ισλαμικός παράγοντας συνδεδεμένο με την στρατιωτική φιλοδυτική Τουρκική ηγεσία (σελ.153). Για την απόσβεση του χάους που πιθανόν να προέλθει απο μια ανακύκλωση πολιτικών παθών, συστήνει την προώθηση του μουσουλμανισμού και την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική επί ενός άξονα, τον νεο-Οθωμανισμό.

Πρώτο μέλημα της πολιτικής της Τουρκίας είναι να γίνει γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης, κατά τα πρότυπα των χαλιφάτων της Ανδαλουσίας και των Ινδιών[20], θεωρώντας ότι ο ισχυρός ισλαμικός παράγων επέδρασε καταλυτικά στην Αναγέννηση της Δύσης (συσχετίζοντας Αραβικό και Οθωμανικό πολιτισμό) (σελ.158). Κλείνοντας το πρώτο μέρος του βιβλίου του, αυτοαναιρείται πάλι, λέγοντας ότι η Τουρκία πρέπει να αναμορφωθεί σ’ έναν άξονα πολιτικής που θα τροφοδοτείται από την ελευθερία της σκέψης, ενώ προηγούμενα έχει δις αναφέρει πως τα πάντα, ακόμα και στην εκπαίδευση θα είναι μονολιθικά (πατριδογνωσία - νεοοθωμανισμός). Αλλά, ελευθερία της σκέψης σ’ ένα μόνον άξονα δεν γίνεται, για να φτιαχτεί η μηχανή του πλουραλισμού χρειάζονται πολλοί άξονες.

Με την ολοκλήρωση του πρώτου μέρος του βιβλίου, στον αναγνώστη δημιουργείται ένα λευκό σαν μισοφέγγαρο ερωτηματικό σε κόκκινο φόντο. Πού το πάει; Μέχρι πού θα φτάσει; Ό,τι αναφέρει είναι περικάλυμμα μιας κατάστασης ενότητας κι επεκτατισμού, όπου για να μη διαλυθεί η Τουρκία ενισχύεται μια ιδεολογία. Χτίζεται το εθνικό συμφέρον για να επιβιώσει μια ιδεολογία επεκτατισμού. Ο συγγραφέας φοβίζει και φοβάται. Στο βάθος της σκέψης του Νταβ. ελλοχεύει, έντονα μα και διακριτά, ο θάνατος…


ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ : ΤΟ ΘΕΩΡΗΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Μας εκπλήσσει ευχάριστα που ο συγγραφέας ξεκινάει τη θεωρητική μελέτη του πλαισίου της συμπεριφοράς των λαών χρησιμοποιώντας τον Braudel[21] - εξάλλου πώς θα μπορούσε να κάνει αλλιώς ως μορφωμένος ανθρωπος που είναι - αλλά έχει Οθωμανική κατεύθυνση, υποπίπτοντας μάλλον στη Br(a)udeloποίηση καθώς μετακυλεί σε Ασιατική την Ελληνική κουλτούρα. Παραταύτα, κάνει μια αξιόλογη στοχευμένη εκ των προτέρων μελέτη πάνω σε Μουσουλμανο-Τουρανικά πρότυπα, επεκτεινόμενος σε μια ακαδημαϊκού τύπου διαλεκτική φιλολογία (σελ.163-171). Μέσω της χαρτογράφησης προσπαθεί να επιδείξει τη μισή υδρόγειο - αν όχι ολόκληρη - ως Τουρανική κτήση.

Κατόπιν, αρχίζει να αναπτύσσει τη θεωρία του ζωτικού χώρου
(lebenstaum)[22] - εκκινώντας από τον Δαρβινισμό του Ratzel[22] και μεταφερόμενος μέσω της χαρτο-γεωγαφίας στον Kjellen [23] της γεωπολιτικής συμπεριφοράς, παρουσιάζει το πιο δυσάρεστο ίσως από ανθρωπιστικής πλευράς εδάφιο και το πιο ενδιαφέρον συνάμα πολιτικό κείμενο του νεο-ρεαλισμού. Η Τουρκία, ως οργανικό μόρφωμα, σε σχέση με τον πληθυσμό της ο οποίος αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς, πρέπει να φροντίσει για την επέκταση του χώρου της επιβίωσής της.

Περνώντας από το γεωπολιτικό πλαίσιο της Δυτικής κουλτούρας ή πολιτισμού το χρησιμοποιεί ως δίκαιο λόγο - δικαιολογία για να στηρίξει την εξάπλωση του ζωτικού χώρου της πατρίδας του. Στην ουσία πρόκειται περί μιας αξιόλογης Αριστοτελικής κατεύθυνσης μελέτη επεκτατικής συμπεριφοράς της χώρας του. Από μιαν άλλη σκοπιά, όμως, προκύπτει η έλλειψη αξιόλογης κριτικής ικανότητας στη εμβάθυνση στην εμβιοπολιτική συμπεριφορά του μορφώματος της Δαρβινικής εξελικτικής θεωρίας του, αποδεικνυόμενος φτωχός να διακρίνει το συμβιωτικό «είναι» από το ανταγωνιστικό «φαίνεσθαι» (αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα που απαιτούν γνώση Παρμενίδη[25] ή έστω Μάργκουλις[26]). Όλη η μελέτη του, πάντως, και η παράθεση των βολικών γι’ αυτόν σημείων στοχεύει να στηρίξει τις θέσεις του, λέγοντας με τον τρόπο του (στις μεγάλες δυνάμεις) ότι «κι εσείς τα κάνατε, τώρα ήλθε η σειρά μας». Κοινώς, χρησιμοποιεί την επιστήμη όχι για την επιστήμη αλλά για εθνικό νεποτισμό. Γενικότερα παραδεκτό πάντως είναι, ότι παρουσιάζεται γνώστης της εμβιοπολιτικής συμπεριφοράς, αλλά φαινομενολογικώς.

Θεωρεί την πολιτική του Ιράν ως ένα αξιόλογο πιλοτικό πρόγραμμα ανάσχεσης του Δυτικού επεκτατισμού στον Ασιατικό χώρο που θα επανακαθορίσει τη στάση των Ασιατικών λαών έναντι της Δύσης.

Ακολουθεί μια ανάλυση της κατάστασης που προέκυψε από τη διασάλευση της τάξης των περιοχών γύρω της Τουρκίας λόγω της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων. Η χώρα του οφείλει να μπει πλέον ενεργά στο παιχνίδι. Ο πληθυσμός και η θέση της είναι τα ατού της. Η «ομπρέλα ασφάλειας» έχει γι’ αυτήν μεγάλη σημασία. Από τη δυναμική των αλλαγών που παρατηρούνται στις περιοχές αυτές «του γεωπολιτικού κενού» όπως τις ονομάζει, συστήνει την ευρύτερη δυναμική συμπεριφορά της χώρας του κατανεμημένη σε 3 ομόκεντρους κύκλους περί αυτήν. Ο πρώτος κύκλος, πεδίο της ισχυρότερης δυναμικής συμπεριφοράς, περιλαμβάνει τις κοντινές περιοχές, ο δεύτερος τις μακρύτερες, ενώ ο τρίτος τις απόμακρες. Το γεγονός ότι εξετάζει περιοχές και όχι χώρες, είναι ακόμη ένα σημάδι ότι θεωρεί τα σύνορα ρευστά.

Στον πρώτο κύκλο της έντονης δυναμικής συμπεριφοράς, ο οποίος μας ενδιαφέρει περισσότερο, (Καύκασος, Θράκη, Αιγαίο, Ελληνική χερσόνησος, Αδριατική, Μέση Ανατολή, Μεσοποταμία) οι «Τουρκικές» μειονότητες αποτελούν τα σημαντικότερα σημεία στήριξης της νέο-οθωμανικής πολιτικής του (σελ.200).

Στα Βαλκάνια, η επέκταση της χώρας του προς την Αλβανία και την Βοσνία θεωρείται σημαντικής αξίας. Γενικότερα, έμφαση πρέπει να δοθεί στον καθορισμό του πλαισίου των δικαιωμάτων των μειονοτήτων με δυνατότητα επέμβασης της Τουρκίας όταν απαιτηθεί - ειρηνικά ή μη- όπως έγινε στην Κύπρο. Το ότι υπάρχουν μειονότητες στη χώρα του, όπως εθνικές (Κούρδους) ή θρησκευτικές (Αλεβίτες[27],) δεν τον απασχολεί. Τον απασχολεί όμως το πατριαρχείο της Κων/πολης και η «Ρωμαίικη» κυβέρνηση της Κύπρου. Σημαντικό θεωρεί να ενισχυθεί το Ισλαμικό βαλκανικό τόξο Αδριατικής – Δούναβη αποκόπτοντας με το Θρακικό βέλος του Ελλάδα και Βουλγαρία, στοχεύοντας κατά την Ευρώπη (Γερμανία).

Στον Καύκασο, πρέπει να υπάρξει φραγή στη Ρωσική επεκτατική πολιτική (π.χ. Αρμενία) κι εξετάζει την Αρμενο-Αζερική σύγκρουση. Το Αζερμπαϊτζάν στον Καύκασο το θεωρεί ότι την Αλβανία στα Βαλκάνια, προωθημένο ισχυροποιητικό παράγοντα και στρατηγικό εταίρο. Εκ των πραγμάτων συνάγεται ότι τις χώρες αυτές τις προορίζει για προτεκτοράτα (σελ.207).

Στη Μέση Ανατολή, προβαίνει σε μια ιστορική αναδρομή «ala Tourka», θεωρώντας πως η Οθωμανική κυριαρχία σε στεριά και θάλασσα στην περιοχή ευθύνεται για την ανακάλυψη της Αμερικής. Η περιοχή της εύφορης ημισελήνου (Μέση ανατολή – Αραβικές χώρες) προκύπτει σημαντική και λόγω πετρελαίου, «πεδίο σοβαρού οικονομικού ανταγωνισμού και πολιτισμικής πόλωσης που παράγει στρατηγικά αποτελέσματα» (κατά λέξη), αλλά με αδικημένο τον ισλαμικό κόσμο στον οποίο η μουσουλμανική Τουρκία πρέπει να ηγείται (σελ.220).

Προσπαθεί να αντικρούσει τον Huntington για τις αντιτουρκικές πολιτιστικές θέσεις του στη θεωρία περί Σύγκρουσης των Πολιτισμών. Αναφέρεται, για να επιδείξει την ανωτερότητα της χώρας του, στο σχέδιο συνεργασίας των χωρών της Νοτιο-Ανατολικής Ασίας (GAP) που έχει εκπονήσει η Τουρκία, καθώς και στην υποστήριξη της Συρίας έναντι του Ισραήλ για την πολιτική των υδάτων του Γκολάν. Όμως, δεν αναφέρει ότι η Τουρκία ως κλειδοκράτωρας των πηγών του Ευφράτη έκανε πρώτη πολιτική με το νερό. Μέσα σε όλα επαναπροσδιορίζει τη σχέση της χώρας του με το Ισραήλ για το Παλαιστινιακό.

Υπονοεί ότι η Τουρκία, μητέρα πατρίδα μιας ευρύτερης περιοχής, πρέπει να αποτινάξει το Κεμαλικό δόγμα αντικαθιστώντας το με το νέο-Οθωμανικό. Στρέφεται κατά του Ελληνο-Βουλγαρικού μπλόκ Ελλάδος εξισορροπώντας το με Αλβανο-Βοσνιακό. Πέραν αυτών, θεωρεί το οικονομικό πάρε-δώσε και τα κοινά στοιχεία των λαών ως παράγοντα ειρήνης κι ευημερίας, συνδέοντάς τα με τον προγενέστερο - κατ’ αυτόν- ανθρωπιστικό(;) ρόλο της Τουρκίας.

Ειδικότερα για την Ελλάδα, θεωρεί την Ελληνική διπλωματία «δαμόκλειο σπάθη» για την Τουρκία (σελ.232). Ο πολιτισμός και η οικονομία, ξανά-αναφέρει, εξομαλύνουν τις διαφορές των λαών, προωθώντας προς εδραίωση εμπιστοσύνης ένα σχέδιο ειρήνης και ανάπτυξης (χωρίς να το προσδιορίζει). Εδώ αρχίζει και το δόγμα «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες». Ο στόχος του είναι να αυξηθεί η εξάρτηση των Δωδεκανήσων από τη μικρασιατική ηπειρωτική πλάκα στην οποία ανήκουν γεωφυσικά (σελ.235). Την κατάσταση της Τουρκίας με την Ελλάδα (και τη Συρία) την παρουσιάζει σαν να προπονείται ένας παλαιστής μεγάλων βαρών για κατηγορία μικρότερων βαρών. Κατ’ ουσίαν υποβαθμίζει τις δυο αυτές χώρες ως υποδεέστερα στοιχεία – μορφώματα- ελάσσονος δυναμικού που πρέπει να αντιμετωπίζονται με πολιτική «αφ’ υψηλού» (σελ.235). Αυτό όμως δεν συμβαίνει, λέει με παράπονο, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να σέρνει την Τουρκία (θα λέγαμε σαν παλαιστή του σούμο από τη μύτη) σε οργανισμούς της Δύσης (ΟΗΕ, ΝΑΤΟ,), έχοντας καταφέρει να εισέλθει (προφανώς χαριστικά και απρόβλεπτα) στην ΕΕ. Αναφερόμενος στην Κύπρο, απειλεί με μέτρα σκληρότητας σε κάθε είδους γεγονός που θα βλάπτει ή θα δημιουργεί εμπόδια στην πολιτική των μεγεθών της χώρας του.

Για την πολιτική των θαλασσών, οι εγγύς της Τουρκίας θάλασσες (Εύξεινος, Α. Μεσόγειος, Περσικός, Κασπία) καθώς και τα μεγάλα ποτάμια θεωρούνται ζωτικής σημασίας στρατηγικός παράγων. Αναφέρει ότι η Κων/λη παρήκμασε διότι έχασε τον Εύξεινο Πόντο και τη Μεσόγειο. Κάνει μια αναδρομή της αξίας των θαλασσών από τον στρατηγό του Ιουστινιανού Βελισάριο έως τον ναύαρχο Χάιρεντίν πασά ή Βαρβαρόσα. Η κατάρρευση του Τουρκικού κράτους θεωρεί πως άρχισε από το Ναβαρίνο (1827). Υπήρξε ολέθριο σφάλμα που τα Δωδεκάνησα δεν καταλήφθηκαν από τους Τούρκους μετα την αποχώρηση των Γερμανών (όπως τους το πρότειναν με τη λήξη του Β΄ παγκ. πολέμου), διότι δεν ήθελαν να δυσαρεστήσουν τους Άγγλους, λέει. Διαμαρτύρεται εν συνεχεία για το ότι η Ελλάδα τα έχει στρατιωτικοποιήσει, παραβιάζοντας τη συνθήκη των Παρισίων του 1946. Κατά τον τρόπο αυτό προβαίνει σε μια νύξη νομιμότητας για μια επέμβαση της χώρας του εκεί (εάν συνυπάρξουν και πρόσθετοι παράγοντες), θεωρώντας την κρίση των Ιμίων (Καρντάκ) «το πικρό τιμολόγιο» της πληρωμής των σωρευμένων λαθών της πολιτικής του παρελθόντος (σελ.244).

Η τάση της Ρωσίας να κατέλθει στις θερμές θάλασσες του Νότου ήταν που οδήγησε την Τουρκία στο Δυτικό συνασπισμό (σελ.246), λέει, αναθεωρώντας πάλι έμμεσα την αρχή του Κεμαλισμού. Η προσπάθεια της Ρωσίας να περιορίσει την Τουρκία ήταν που προώθησε τις Ελληνικές θέσεις για Αιγαίο και Κύπρο. Η υδάτινη πολιτική της Τουρκίας πρέπει να στοχεύει και στους ποτάμιους δρόμους του Ανατολικού συνασπισμού (Δούναβης- Βόλγας κ.λπ.) που βρίσκονται εμπορικά υποβαθμισμένοι. Αναφερόμενος στην Κύπρο, τη θεωρεί στρατηγικό σημείο για την πολιτική της επέκτασης της χώρας του στον υγρό στοιχείο, και για το λόγο αυτό δεν μπορεί να εγκαταλειφθεί. Αντίθετα, η πολιτική των θαλασσών όπως και των ποτάμιων οδών πρέπει να γίνει πιο δυναμική και εκτενής (σελ.251).

Επικεντρωμένος σε Αιγαίο - Κύπρο, η Τουρκία που ο άμεσος ορίζοντάς της φτάνει στο Σουέζ, δεν μπορεί να δεχθεί τη Ρωμαίικη (Ελληνιστική) διοίκηση της Κύπρου (σελ.267). Τα νησιά του Αιγαίου τα κατατάσσει σε ομάδες – στρατηγικά περάσματα μεγάλης γεωπολιτικής αξίας, από του οποία η Τουρκία βρίσκεται ζωσμένη και απειλούμενη. Η επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας από 6 σε 12 μίλια αποκόπτει εντελώς την Τουρκία στις θαλάσσιες διεξόδους, μπλοκάροντας τις προοπτικές της, από μια Ελλάδα που ενώ θα έπρεπε να είναι πολύ ευχαριστημένη με αυτά που έχει, την περιορίζει ασφυκτικά και άλλο, και βάσει των νησιών αυτών ακόμη και από αέρος. Τα νησιά του Αιγαίου τα αποκαλεί «πολιορκία της Τουρκίας» (σελ.269), την κρίση των Ιμίων αποτυχία της Τουρκικής διπλωματίας που εμφανίστηκε με μη ξεκάθαρη θέση με αποτέλεσμα να βγουν κερδισμένες οι ΗΠΑ, ενώ η στάση της Ελλάδας ήταν κωμική για την κρίση που η ίδια είχε προκαλέσει (σελ.273). Θεωρεί τις μεσολαβητικές - ειρηνευτικές αποστολές των ΗΠΑ ως μια νεα τύπου πολιτική ισχυροποίησής τους.

Σχετικά με τη στρατηγική θέση της Κύπρου, τη θεωρεί κομβικής αξίας καθώς βρίσκεται σε σημείο ένωσης 3 ηπείρων (Αφρικής, Ασίας, Ευρώπης). Αναφέρει ότι εντάχθηκε στην Ε.Ε. λόγω των συμφερόντων της Γερμανίας. Θεωρεί τους πυραύλους S- 300 (παραγγέλθηκαν το 1996- δεν εγκαταστάθηκαν) σοβαρή απειλή για την πολιτική πετρελαίου που εξασκεί η χώρα του από την απέναντι Αλεξανδρέττα. Η Ελλάδα και η Συρία αλληλο-συνεργαζόμενες, αποκόπτουν την Τουρκία και η Κύπρος είναι το «εργαλείο» αυτής της αποκοπής (σελ.277) με τη Ρωσία να θέλει να λάβει μέρος στο παιχνίδι, κάνοντας αναφορά για τη στήριξη των Κούρδων και τον Οτσαλάν. Η προστασία του μουσουλμανικού στοιχείου και η γεωστρατηγική σημασία του νησιού, αποτελούν τους δυο άξονες κατεύθυνσης της Τουρκικής πολιτικής στη Κύπρο, σημαντικότερος όμως είναι ο δεύτερος (θέση του νησιού). Ακόμα και αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος στο νησί, η Τουρκία έπρεπε να διατηρεί ενεργό το Κυπριακό ζήτημα (σελ.279), λέει. Η Κύπρος και τα Δωδεκάνησα για την Τουρκία είναι ό,τι η Κούβα και τα νησιά της Καραϊβικής για την Αμερική, παραπέμποντας στο ότι η Τουρκία ακόμα και αν δεν είχε μουσουλμάνους εκεί θα έπρεπε να τους εφεύρει. Τα λόγια του αυτά δίνουν άλλη διάσταση στο κύμα των λαθρομεταναστών (καθώς είναι μουσουλμάνοι) που προωθούνται από τα παράλια της Τουρκίας (και όχι από αυτά μόνο), αρνούμενη επίμονα να τους πάρει πίσω (και γιατί να τους πάρει; Όσοι περισσότεροι μουσουλμάνοι είναι στην Ευρώπη τόσο καλύτερα για την Τουρκία).

Για τον Περσικό και την Ινδία, η χώρα του πρέπει να τρέφει φιλοδοξίες διείσδυσης λόγω των θρησκευτικο-πολιτιστικών δεσμών που έχει. Κατόπιν, εξετάζει το γεωστρατηγικό άξονα που ξεκινάει από την Τουρκία και καταλήγει στην πετρελαιοπαραγωγό Κασπία.

Οι Τουρκόφωνες περιοχές, όπως το Αζερμπαϊτζάν, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν, αποτελούν τον αντι-Ρωσικό άξονα της Τουρκικής πολιτικής, όπου από τη μια πρέπει να υποστηριχθούν οι χώρες αυτές στις δημοκρατίες τους και από την άλλη να υπάρξει προσέγγιση με τη Ρωσία αλλά και το Ιράν για το κοινό συμφέρον.

Για την πιο μακρινή περιοχή της Ασίας, γίνεται μια κριτική για την πολιτική που εξασκούσε η χώρα του εκεί κατά τα τελευταία 60 χρόνια, η οποία εκτός από τη συμμετοχή της στον πόλεμο της Κορέας δεν είχε να επιδείξει κάτι σημαντικό. Η πολιτική της περιοριζόταν σε χώρες που γειτόνευε ενώ τα προβλήματα με την Ελλάδα την αποπροσανατόλιζαν.

Αναλύει τη γεωστρατηγική θέση της Αιγύπτου, Ιράν, Ινδίας, Ουκρανίας, σε σχέση με την πολιτική των συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων κι εξετάζει τα πλαίσια της συμπεριφοράς της πολιτικής της χώρας του.

«Το διηνεκές κράτος των Οθωμανών καταστράφηκε από τους δυτικούς βαρβάρους», λέει κατόπιν (σελ.303), όπως συνέβη στην πρόσφατη περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας- Σεράγιεβο. Τη διχασμένη ταυτότητα της Τουρκίας να βρίσκεται μεταξύ Ανατολής και Δύσης προσπαθεί να τη μετακυλήσει σαν υπαρκτή μεν αλλά παράγοντα εμπλουτισμού του Δυτικού πολιτισμού. Παραταύτα, απαιτείται επαναπροσδιορισμός της πολιτικής της, τόσο στην Ευρώπη, Ασία, Β. Αφρική, όσο κι ευρύτερα, απο τον Ατλαντικό έως τις στέπες της Ρωσίας.

«Μεταστρέψτε την έννοια της Ευρώπης», λέει κατόπιν στους συμπατριώτες του. Η Ευρώπη πρέπει να εξετάζεται με επίκεντρο την κουλτούρα μας και να επαναπροσδιοριστεί ως φεουδαλικο - καπιταλιστικό μόρφωμα. Η Τουρκία με το κοινωνικο - πολιτικό πρόσωπο πρέπει να εισδύσει σε αυτήν μέσω των διεθνών οργανισμών (ΝΑΤΟ, ΕΕ, ΟΑΣΕ κ.λπ.) και να την επαναπροσδιορίσει. Στην ουσία, εννοεί, «πίσω στις αρχές της καταγωγής μας για να τις μεταλαμπαδεύσουμε στο Ευρωπαϊκό μέλλον της Τουρκίας, ώστε να μετατραπεί σε Τουρκικό μέλλον της Ευρώπης». Αυτό, θα ξεκινήσει από τη Θράκη, Αλβανία και Βοσνία. Τις μουσουλμανικές περιοχές των Βαλκανίων τις θέτει ως την εμπροσθοφυλακή και τον πολιορκητικό κριό του.

Η Τουρκία, λόγω των συγγενικών σχέσεων που έχει με λαούς από τον Καύκασο ως τις στέπες της Ασίας και του κράματος λαών που περιέχει, πρέπει να προσδιορίσει ανάλογα την πολιτική της. Το άνοιγμά της προς εκεί που βρίσκονται οι ρίζες της θα συντελέσει προς την αναβάπτιση της δύναμής της προς την επιβολή της ευρύτερης ισχύος.

Προβαίνει σε ανάλυση των πολιτικών και γεωστρατηγικών καταστάσεων στις Τουρανικές περιοχές του γεωστρατηγικού κενού σε σχέση με την πολιτική των μεγάλων δυνάμεων και ειδικότερα της Ρωσίας, προσπαθώντας ν’ αποδείξει ότι είναι προς το συμφέρον όλων τους η παρουσία της χώρας του εκεί. Την κάτω των Δαρδανελίων θάλασσα (Αιγαίο- Μεσόγειο), τη χωρίζει σε στρατηγικές ζώνες, θεωρώντας ότι καθώς η Τουρκία έχει τις μεγαλύτερες ακτογραμμές (των νησιών δεν φαίνεται δεν τις προσμετράει) πρέπει να υποστηριχθεί και στην ανάλογη θαλάσσια πολιτική της (σελ.335).


ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ : Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ

Εξετάζοντας πρακτικά τα πλαίσια των προοπτικών της Τουρκίας, τη θεωρεί καταρχάς παραμελημένη απο τον τρόπο που της συμπεριφέρονται οι μεγάλες δυνάμεις και δη οι Ευρωπαϊκές στην επεκτατική πολιτική τους. Κατακρίνει τις στρατιωτικές επεμβάσεις της Αμερικής, με η άνευ τον μανδύα του ΝΑΤΟ. Για την κρίση του Κόσσοβου θεωρεί ότι οι μεγάλοι οικονομικοί οργανισμοί, όπως το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα κ.λπ., προωθούν τα συμφέροντα τους μέσω του ΝΑΤΟ, ΟΗΕ, κ.λπ. πολιτικών οργανισμών (αλληλεξάρτηση πολιτικών - οικονομικών οργανισμών) ειδικά στα πεδία του γεωπολιτικού κενού (εδώ αποκτά ιδιαίτερη σημασία η συμφωνία της Ελλάδος με τη Ρωσία για το φυσικό αέριο, το veto για είσοδο της ΦΥΡΟΜ στο ΝΑΤΟ και ότι επακολούθησε).

Η Τουρκία, αναγκασμένη να παίζει εκ των πραγμάτων διπλό και δύσκολο ρόλο, πότε ως χώρα με τις ανάγκες της και πότε ως όχημα του ΝΑΤΟ, πρέπει να έχει και τον ανάλογο λόγο στη χάραξη της Ευρωπαϊκής πολιτικής, και όχι να αντιμετωπίζεται σαν δευτεροκλασάτος εταίρος προορισμένος μόνο για τα συμφέροντα της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ (σελ.363).

Παρότι η Τουρκία είναι μεγάλη χώρα και μέλος της Δυτικής συμμαχίας, δείχνει να υπολογίζει σοβαρά τον Ελληνο-Βουλγαρικό άξονα με πιθανή τη συνδρομή της Ρωσίας (Σλαβο-Ορθόδοξος άξονας). Θεωρεί πολιτικό σφάλμα την στάση που κράτησε η χώρα του για την επανένταξη της Ελλάδος στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Εν κατακλείδι, προσδοκά τον αναμενόμενο ηγετικό ρόλο της Τουρκίας σύμφωνα με αυτά που προσφέρει στη Δυτική συμμαχία, αναμένοντας τουλάχιστον τη διοίκηση της Ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ. Παραταύτα, αν και θεωρεί τις σχέσεις Ρωσίας - Τουρκίας ως ιδιαίτερα ευαίσθητες, της τείνει κλάδο ελαίας - απεμπλοκή από το παρελθόν - και βούληση συνεργασίας.

Θεωρεί ότι ο ΟΑΣΕ (Οργανισμός Ασφαλείας και Συνεργασίας της Ευρώπης) πρέπει να ισχυροποιηθεί και ν’ αναθεωρηθεί στην ιδεολογία του , σε μια ρεαλιστική πολιτική για την ειρήνη. με αναβαθμισμένο το ρόλο της Ρωσίας Ο Οργανισμός της Ισλαμικής Διάσκεψης πρέπει επίσης να αναβαθμιστεί αποτελώντας ισχυρό μέσον πολιτικής του Ισλάμ, με ηγετικό το ρόλο της Τουρκίας, κατά τα πρότυπα της Χρυσής Ορδής [28] (σελ.383).

Ο Μουσουλμανικός κόσμος πρέπει να μπει πλέον στον 21 αιώνα, λέει κατόπιν, κάνοντας μια πολιτιστική επίθεση στις ΗΠΑ, Ρωσία κι Ευρώπη, θεωρώντας ότι η χώρα του έχει ήδη εισέλθει στη νέο-ισλαμική εποχή[29]. Χρησιμοποιεί τον Fukuyama με το Τέλος της Ιστορίας (του Δυτικού καπιταλισμού) ως στήριγμα για το ότι πράγματι ο Δυτικός πολιτισμός έφτασε στην έκπτυξή του και μοναδική διέξοδος γι’ αυτόν είναι το μπόλιασμά του με τον Ισλαμισμό, λέγοντας παράλληλα ότι όλες οι μουσουλμανικές χώρες δεν είναι ίδιες. Αναφέρει την Τουρκία ως λίκνο του πολιτισμού, όπως και την Ινδία. (σελ. 391), με το Δυτικό κόσμο να έχει αναπτυχθεί στην περιφέρειά τους. Η σχέση Τουρκίας - Ισραήλ αποτελεί τροχοπέδη για την επέκταση της ταυτότητάς της, όπως και η στάση της στο Κυπριακό το 1975 (καταδικαστικές αποφάσεις και εμπάργκο). Για την απόκτηση του προφίλ της θεωρεί πως η χώρα του αφού πρώτα παραδειγματιστεί απο τα λάθη της πρέπει να επαναπροσδιορίσει τη στάση της προς τις απαραίτητες θετικές ενέργειες ώστε να καταλάβει τις ανάλογες ηγετικές θέσεις της στα μουσουλμανικά κινήματα, οργανισμούς και φόρουμ. Η διάρθρωση των καλών σχέσεων Τουρκίας - Ιράν - Πακιστάν είναι απαραίτητη. Οι Τουρκο-Ιρανικές σχέσεις πάνε καλά, οι Τουρκο-Πακιστανικές που κατέληξαν εγκάρδιες σε σημείο που απεμπόλησαν τον αρχικό σκοπό τους, ενώ θετικά εξελίσσονται και οι σχέσεις με την Ινδία.

Ο στόχος της Τουρκίας για την είσοδό της στους G-20 προκύπτει κατά βάση πολιτικός, διότι θα διαθέτει η χώρα τη δυνατότητα να συνομιλεί με τους ισχυρούς του κόσμου έχοντας άλλη βαρύτητα στους διεθνείς οργανισμούς (καθόσον έχει λεχθεί ότι σχετίζονται με τα οικονομικά συμφέροντα) και γενικότερα στην πολιτική της (σελ.431). Θεωρεί τη συμμετοχή της στους G-20 και αργότερα στους G-8 ως η μόνη (μουσουλμανική) χώρα εκπροσώπησης της Κεντρο-Δυτικής Ασίας που θα παίξει ηγετικό ρόλο στη άρση της λεγόμενης Σύγκρουσης των Πολιτισμών, μετέχοντας ενεργά σε μια μεταστροφή του καπιταλισμού προς μια πιο ανθρώπινη παγκοσμιοποίηση (σελ.436), υπό το πνεύμα της σύγκλισης των θρησκειών, των οικονομικο-πολιτικών διαφορών και της καταπολέμησης της πείνας των φτωχών λαών.

Μετά τη στροφή του καπιταλισμού «ala Tourka», ο Νταβ. επεκτείνεται σε μιαν ανάλυση του Γιουγκοσλαβικού ζητήματος 46 σελίδων (433-479), ενδιαφερόμενος ιδιαίτερα για την τύχη της Βοσνίας και του Κόσσοβου. Θεωρώντας τη Βοσνία προχωρημένο πολιτιστικό φυλάκιο της χώρας του και την Αλβανία βαρόμετρο για την ασφάλειά της, συνιστά την πολιτική της περιχαράκωσης των περιοχών αυτών (σελ.483), τιθέμενος αλληλέγγυος με την πολιτική της Αμερικής και όχι του ΝΑΤΟ και πολύ περισσότερο της Γερμανίας η οποία δημιούργησε την κρίση στη Βαλκανική. Προάγοντας η Τουρκία τα συμφέροντα της Αμερικής στο Κόσσοβο αποκόπτει την εξάπλωση της Γερμανίας κι επιβάλλεται στη πολιτική σκηνή ασκώντας παράλληλα τα συμφέροντά της.

Για τη Μέση Ανατολή, ενδιαφέρον παρουσιάζει η εισαγωγή του ότι εφαρμόζεται στους επιτελικούς κύκλους της Τουρκίας η άσκηση της αλλαγής συνόρων με βάση την κουλτούρα των λαών. Τα σύνορα στην περιοχή αυτή τα θεωρεί ασταθή - σαθρά, τοίχους μισογκρεμισμένους που μπορούν να συντεθούν με άλλα υλικά αλλά και σε άλλη θέση. Προβαίνει σε μια ιστορικο-πολιτική και θρησκειολογική τοποθέτηση της χώρας του στην περιοχή αυτή της γέννησης των 3 μεγάλων θρησκειών, με ιδιαίτερη μνεία στα Ιεροσόλυμα. Η αποχώρησή της από εκεί επέφερε αστάθεια. Σημαντικός παράγων, όμως, προκύπτει το πετρέλαιο και η σχέση νερό-πετρέλαιο- νερό. Τουρκία – Αίγυπτο – Ιράν τις θεωρεί ως τις διαχειρίστριες χώρες αυτού του γεωπολιτικού τριγώνου (σελ. 531) ενώ σημαντικό ρόλο θα παίξει και η συμπεριφορά της Ιορδανίας.

Όπως είναι αναμενόμενο, τίθεται κατά του Αραβικού εθνικισμού και της Αραβικής ενότητας, καθόσον θα καταστεί τροχοπέδη του στρατηγικού βάθους της Τουρκίας. Τη συνεργασία της χώρα του με το Ισραήλ καθώς και τη συμπεριφορά της στην επέκταση του Σαντάμ Χουσεΐν στον Περσικό τις θεωρεί αξιομνημόνευτα επιτυχείς ενέργειες αλλά άνευ αντικρίσματος για την πατρίδα του.

Όσον αφορά το Ισραήλ, χρησιμοποιώντας τους Koestler [30], Spinoza[31], Marx[32] και Freud[33] του αποδίδει τον χαρακτηρισμό «Νεύρωση ύπαρξης», ένα ιδιαίτερο ψυχοπαθολογικό φαινόμενο δημιουργίας και διατήρησης κρατικού μόρφωματος (σελ.561), κάνοντας ιστορική αναδρομή του Σιωνισμού. Ο τρόπος, όπως χειρίζεται το θέμα θα μπορούσε να ονομαστεί «πολιτική του ψόγου και του χαδιού». Το γεγονός ότι για την εδραίωση των χαρακτηρισμών του χρησιμοποιεί Εβραίους στην καταγωγή, πληρώνοντας το Ισραήλ με ντόπιο από τη μια όψη νόμισμα, αντανακλά τις θέσεις του για το κράτος αυτό, σε σημείο όμως που δεν λαμβάνει υπόψη του τις ρήσεις του Μαρξ (η θρησκεία είναι το όπιο των λαών) και του Φρόιντ (η θρησκεία είναι νεύρωση) οι οποίες αντανακλούν και στο δικό του πρόσωπο (εκτός εάν, όπως είπαμε, χρησιμοποιεί τη θρησκεία ως μέσον).

Αναλύοντας το Παλαιστινιακό πρόβλημα, θεωρεί ότι η επίλυσή του πρέπει να περνάει δια μέσω της Τουρκίας λόγω της θέσης που κατείχε στην περιοχή και των αρχείων που βρίσκονται στα χέρια της από την εποχή της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Όμως, η διπλωματική επιτυχία της Τουρκίας, αναφέρει, δεν θα προκύψει από τις σχέσεις της με τις μουσουλμανικές χώρες και τις οικονομικά αναδυόμενες όπως την Κίνα, αλλά απο την Ελλάδα, τη Συρία, το Ιραν, τις ΗΠΑ και τη Γερμανία (σελ.604). Η οικονομική συνεργασία Τουρκίας - Συρίας θα συντείνει στον περιορισμό της Συρίας στη φυσική της θέση, εννοώντας ότι η χώρα του ως οικονομικά ισχυρότερη θα την ποδηγετήσει, ορίζοντας την οικονομική πολιτική ως στρατηγική πολιτική. Η ουδετερότητα της Τουρκίας στον πόλεμο Ιράν – Ιράκ επέφερε στη Δύση οφέλη, συνεχίζει, αλλά τι μας απέφερε, αναρωτιέται, υπονοώντας ότι όταν τσακώνονται δυο κράτη - άνθρωποι - μορφώματα, σημασία δεν έχει ποιος έχει δίκαιο αλλά τι μπορεί ένας τρίτος μεσολαβών ν’ αποκομίσει από τη συμπεριφορά του, ανάγοντας τη μεσολαβητική προσπάθεια ως την Αρχή της ωφελιμότητας του εμπλεκόμενου τρίτου (σελ.607).

Προσπαθώντας να μεταστρέψει τη γνώμη που έχουν οι Άραβες για το σκοτάδι που επήλθε στην ιστορία τους με την κατοχή των Οθωμανών, τους αντιπαραθέτει τη Σκιά της Ασπίδας, ότι δηλαδή το χάσιμο της ιστορίας τους υπήρξε το παράγωγο της προστασίας που τους προσέφεραν έναντι της επιβουλής των Δυτικών (σελ.610-611). Δικαιολογούμενος με τέχνη, δείχνει παραταύτα ότι φοβάται την ανάδυση των Αραβικών εθνικιστικών ρευμάτων ακόμα και εντός της Τουρκίας (σελ.621). Η Τουρκία είναι ανίσχυρη να αντιμετωπίσει το ενωμένο Ελληνο - Αρμενο - Αραβικό λόμπυ, ομολογεί, ενώ τη σχέση Τουρκίας - Ιράν (που ενδιαφέρει το Ισραήλ), την παρομοιάζει με τη σχέση Γερμανίας - Γαλλίας.

Κατόπιν, επεκτείνεται στο «Κουρδικό ζήτημα», που το βάζει σε εισαγωγικά για να το υποβαθμίσει, υποστηρίζοντας αυτό ότι προκύπτει από την ευρύτερη σκοπιμότητα των σχέσεων των εμπλεκόμενων χωρών, αλλά και των ξένων δυνάμεων που το προωθούν. Κυρίως, όμως, εκ της ευθύνης του Ιράκ θεωρεί πως πηγάζει το «Κουρδικό ζήτημα». Εδώ, όμως, φαίνονται και οι αδυναμίες του. Στην ανάπτυξη του θέματος φιλολογεί περισσότερο παρά ουσιαστικολογεί χρησιμοποιώντας τη γνωστή παρεκτροπή των εννοιών κατά το συμφέρον πλαίσιο, αναδεύοντας τις ταυτότητες λαών στο κοινό Οθωμανικό καζάνι. Για παράδειγμα, βάζει τα Τουρκομανικά στοιχεία σε σύζευξη με τα Κουρδικά, παρά το γεγονός ότι οι Κούρδοι θεωρούνται αυτόχθονες[34] και οι Τουρκομάνοι ήλθαν τον 11 αιώνα [35]. Προς το παρόν δεν είναι γνωστή η διαδικασία σύλληψης του Οτζαλάν, γράφει, θεωρώντας συντελεστή όμως τους Αμερικανούς για να εξευμενίσουν την Τουρκία στην πολιτική τους. Ευρώπη και Ελλάδα έδωσαν στην περίπτωση αυτή ανεπιτυχείς εξετάσεις, γράφει δηκτικά (σελ.667).

Στη συνέχεια, διαμαρτύρεται διότι οι πτήσεις των αμερικανικών αεροπλάνων από τη βάση του Ινζιρλίκ κατευθύνονται αλλού (προς τις πετρελαιοφόρες περιοχές του Ιράκ) από εκεί που λένε ότι πάνε, παρά τις προειδοποιήσεις της Τουρκίας (σελ.669). Κατόπιν φιλολογεί για το «ανήκειν», τι και ποιού, καθώς και τη σχέση των Κούρδων με το Τουρκικό έθνος οι οποίοι παλαιότερα αποτελούσαν τη σπονδυλική στήλη της στηριξής του σε δύσκολες στιγμές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ενάντια στους Αρμένιους, τους Ελληνες και τους λοιπούς Δυτικούς πού ήθελαν να την διαμελίσουν. Όμως, όπως χειρίζεται το θέμα προκύπτει ότι οι Κούρδοι σήμερα αποτελούν το δηλητηριώδες αγκάθι για τη συνοχή της Τουρκίας και ανασταλτικό παράγοντα του στρατηγικού βάθους της. Σε γενικές γραμμές, το μόνο που δείχνει να συνηγορεί σήμερα για την συνύπαρξη μαζί τους, είναι ο εθνικιστικός ισλαμισμός, πέραν αυτού αποδεικνύεται αδύναμος να επιδείξει κάτι άλλο. Η οικονομική άνοδος και η βελτίωση του βιωτικού επιπέδου αποδεικνύεται ότι απωθούν λαούς που δεν έχουν κοινές ρίζες.

Προχωρώντας στη Τουρανική φυλή, προκύπτει ότι θεωρεί και την Κων/πολη Τουρανικό δημιούργημα. Κατά λέξη γράφει: οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ των εγκατεστημένων πολιτισμικών κληρονομιών των παραπάνω πεδίων κυριαρχίας και το διοικητικό ανθρώπινο δυναμικό καταγόμενο από την Κεντρική Ασία είχαν ως αποτέλεσμα την εμφάνιση πόλεων με άξονα πολιτισμικό, όπως η Ειστανμπούλ, η Σαμαρκάνδη, το Δελχί κ.λπ. (σελ.686). Κοινώς, χωρίς Τουρανούς αφέντες δεν θα υπήρχε πολιτισμός. Και αμέσως πιο κάτω προάγει τον Τουρκικό παράγοντα ως τον προστάτη της Τουρανο-Αλταικής φυλής, κύριο υπεύθυνο της εκδίωξης των Ρώσων, Αγγλων - Γάλλων και λοιπών Δυτικών εισβολέων, λέγοντας με τον τρόπο του στους Ασιατικούς λαούς «ελάτε στη μαμά Τουρκία, αν δεν ενωθείτε υπό την αιγίδα μας είσαστε χαμένοι» (σελ. 687). Και το λέει αυτό ακόμα και στο Ισραήλ, αγγίζοντας με τρόπο τους συγγενείς φυλετικούς δεσμούς που έχουν (βλ. Κaestler). Το θέμα είναι τι εννοεί ο Νταβ. με τη λέξη Τουρανοί. Προκύπτει ότι Τουρανούς θεωρεί τουλάχιστον όσους ο Ηρόδοτος έγραφε Υπερβόρειους, από τον Δούναβη και πάνω (Ευρωπαίοι Σκύθες) ως τους Κάσπιους Σαυρομάτες (Ασιάτες Σκύθες) και πέρα. Αν κάποιος υπολογίσει το πέρασμα του Κάιμπερ Πας και τα Αλταικά όρη, τη θεωρούμενη κοιτίδα του Τουράν καταλήγει ότι Τουρανική περιοχή ο Νταβ. θεωρεί πάνω απο τη μισή Ευρασία[36].

Καζακστάν, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργιστάν, Τατζικιστάν, Αζερμπαϊτζάν, είναι Τουρανικές περιοχές με πρώτες ύλες απαραίτητες στο διεθνές οικονομικό σύστημα, εννοώντας εμμέσως πλην σαφώς ότι αν δεν ενωθείτε μαζί μας οι κακοί Δυτικοί που σας εκμεταλλεύονται θα σας κάνουν αποικίες (σελ. 694). Στρέφεται κατόπιν κατά της ΕΕ προσπαθώντας να τραβήξει τη Γερμανία στον επερχόμενο Τουρκο-Τουρανικό συνασπισμό και τις προοπτικές του ως την οικονομικώς συμφέρουσα λύση και διέξοδο σε έναν υποτιθέμενο Αγγλο -Γαλλικό συνασπισμό (σελ.708-11). Μετά στρέφεται προς την προσέλκυση της Κίνας (σελ.711-713) και της Ιαπωνίας (σελ.713-714).

Ο ευρύτερος Τουρκικο-Τουρανικός ορίζοντας με τη συμμετοχή της Ρωσίας – Πακιστάν – Ινδίας – Κίνας και των μικρότερων αναπτυσσόμενων χωρών (Κορέα, Ινδονησία, Μαλαισία, Σιγκαπούρη) μπορεί να επηρεάσει το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Οι κοντινές προς την Τουρκία περιοχές (Αφγανιστάν, Τατζικιστάν, Κασμίρ, κ.λπ.) όπως και το Ιράν θα είναι το Τουρκο -Τουρανικό τόξο για τις αλλαγές που θα επέλθουν στην Ασία, στις οποίες και το Ισραήλ μπορεί να συμμετάσχει. Κατά τον τρόπο αυτό θα έλθουν ευεργετήματα, αρκεί να κρατηθούν οι ενδοπεριφερειακές ισορροπίες και να αρθεί ο γεωπολιτικός κατακερματισμός.

Εν συνεχεία προβαίνει σε μια ανάλυση αρκετών σελίδων για την πολιτική που πρέπει να εφαρμοστεί ώστε τα λόγια του αυτά να γίνουν πράξεις, στηριζόμενη σε αναλύσεις που πιάνουν το σφυγμό των λαών των περιοχών αυτών για τις αλλαγές που επιθυμούν να γίνουν (σελ.744).
Κλείνοντας και κάνοντας ένα κύκλο, επανέρχεται στην ΕΕ όπου πρέπει να αρθεί από τη μεριά της η αντίληψη της «Χριστιανικής λέσχης» και από τη μεριά της Τουρκίας ο διχασμός της, προβαίνοντας σε μια εξιστόρηση της ενταξιακής πορείας της. Μεταξύ άλλων αναφέρεται στις γκρίζες περιοχές (ζώνες) που δημιουργήθηκαν από την προσπάθεια των μεγάλων δυνάμεων να διαμελίσουν τα εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Δείχνει να ανησυχεί για την αλλαγή της ισορροπίας των δυνάμεων στη Βαλκανική που επήλθε μετά το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας θεωρώντας υπαίτιους τη Γερμανία από τη μια, και τη Γαλλία - Αγγλία από την άλλη. Στην ουσία, λέει, όλοι πήραν το κομμάτι τους κι εμάς από την κληρονομιά μας ανήκει κάτι (Αλβανία- Βοσνία κι εν μέρει η Φύρομ). Η Τουρκία διάλεξε να συνεργαστεί με τις ΗΠΑ για την σταθερότητα και κάτι ανάλογο συμβαίνει και στον Καύκασο μεταξύ Τουρκίας και Ευρώπης, λέει, δείχνοντας παράλληλα διάθεση συνεργασίας. Πέραν του «πρώην συνεταιρισμού στα πεπρωμένα», όπως αποκαλεί την παλαιά συνεργασία Γερμανίας και Τουρκίας (σελ.780), η Τουρκία τώρα αντιβαίνει στην Γερμανική πολιτική, τιθέμενη αλληλέγγυος με τις ΗΠΑ, παραπέμποντας στο ότι είναι περισσότερο ειρηνιστής από πολλούς Ευρωπαίους. Η διάσταση της Ευρώπης με τις ΗΠΑ άρχισε από την εποχή της συνεργασίας της Γερμανίας με το Ιράκ και τη συνεργασία Αγγλίας και Γαλλίας με το Ιραν και τη Συρία. Η Τουρκία ταγμένη με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ έμενε αμέτοχος, ήλθε όμως ώρα να δραστηριοποιηθεί με πρωτοβουλίες (σελ.783).

Προχωρεί κατόπιν σε μιαν ανάλυση των Τουρκο-Γερμανικών σχέσεων που υπήρξαν πότε ανταγωνιστικές και πότε συναγωνιστικές, αναλόγως της πολιτικής της Γαλλίας και της Αγγλίας. Γενικώς ο Νταβ. δίνει την εντύπωση ότι η Τουρκία εσύρετο σε μια πολιτική συμπεριφορά αναλόγως της σχέσης των μεγάλων δυνάμεων, στηρίζοντας τη Γερμανία, έχοντας στην πλάτη της τον «γίγαντα της στέπας», τη Ρωσία. Ο πληθυσμιακός παράγων, από στοιχείο ισχύος αποτελεί σήμερα εμπόδιο για την είσοδό της στην ΕΕ, λόγω της Γερμανίας, η οποία τη βλέπει υπό το πρίσμα της Σύγκρουσης των Πολιτισμών (σελ.790). Αυτό φάνηκε από τη στάση της στο Κουρδικό και στο Κυπριακό. Η Τουρκία απωθούμενη όλο και περισσότερο από την Ευρώπη προσεγγίζει πλέον τη Ρωσία και στις σχέσεις Γερμανίας - Τουρκίας επέρχεται μεγαλύτερη κρίση. Η Γερμανία ονειρεύεται την ανασύσταση της Αγίας Ρωμαϊκής-Γερμανικής αυτοκρατορίας, γράφει (οπότε, το ίδιο πρέπει να κάνουμε κι εμείς, υπονοεί). Το γεγονός της όλο και μεγαλύτερης απομάκρυνσης της χώρας του από την ΕΕ δείχνει ότι τον πονάει.
Κάνοντας μια ιστορική ανάλυση της πρώην Ρωμαιο-Γερμανικής αυτοκρατορίας και της πορείας της, φτάνει ως τις μέρες μας έχοντας εξομοιώσει τον Κάιζερ με τον Χίτλερ, όπου το όνειρο της Γερμανίας εξακολουθεί στους κόλπους της ΕΕ (εδώ ο Ελληνας αναγνώστης αναρωτιέται «κι εμείς τι φταίμε» αλλά αυτό είναι άλλο θέμα και απάντηση δεν θα πάρει). Κατόπιν, επιχειρεί έναν προσδιορισμό του Τουρκικού προφίλ που σηματοδοτείται από τη δημιουργία του κράτους των Σελτζούκων μετά τη μάχη του Μαντζικέρτ [37].

Θα υπάρξει ξεκαθάρισμα λογαριασμών πολιτιστικού περιεχομένου, προειδοποιεί, εάν Τούρκοι κι Ευρωπαίοι δεν ενωθούμε (το γεγονός ότι ο Χαντινγκτον θέτει με χρώμα κοντά στο Σλαβο-ορθόδοξο τόξο την Τουρκία και όχι με το κόκκινο μουσουλμανικό, δείχνει πως δεν τον προβληματίζει). Μη μας έχετε εμάς τους μουσουλμάνους στην άκρη, γράφει, δημιουργείτε σοβαρό πρόβλημα, το Τέλος της ιστορίας δεν γράφτηκε ακόμα και ο Χάντιγκτον έκανε λάθος.
Κλείνοντας, εξετάζει τα σενάρια - επιπτώσεις της χώρας του επί της εισόδου και της μη εισόδου της στην ΕΕ, η οποία (όπως και η Τουρκία) δίνει εξετάσεις (σελ.813) και αναφέρεται πάλι στη συμβολή της ελίτ της χώρας του για την ένταξη αυτή.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Συνοψίζοντας, καθορίζει την επιστημονική δομή της πραγματείας του. Φέρνει παραδείγματα, πότε σωστά, πότε παραπαίοντας, νομίζοντας πως μιλάει πότε σε καθηγητές που τον κρίνουν πότε σε μαθητές στους οποίους κάνει μάθημα. Και στις δυο περιπτώσεις, πάντως, το θέμα του, εκτός από τον τίτλο του στο εξώφυλλο θα μπορούσε να είναι: «Η μεγάλη Τουρκία, η πρακτική ωφελιμότητα της ένταξης της στην ΕΕ και η επιστημονικότητα της μελέτης ταύτης».

Η Ελλάδα διεκδικεί τα χρήματα του κατοχικού δανείου

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Aυξάνονται οι φωνές που υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα πρέπει να διεκδικήσει το περίφημο κατοχικό δάνειο που παραμένει απαιτητό, καθώς ουδέποτε αποποιηθήκαμε το δικαίωμα διεκδίκησής του. Μετά την επίσημη ανακοίνωση από τον πρωθυπουργό ότι η Ελλάδα θέλει να παραστεί στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για το Δίστομο, αναδεικνύεται και το θέμα του αναγκαστικού δανείου που έδωσε η χώρα μας στους κατακτητές.
Ο υπουργός Εξωτερικών κ. Δ. Δρούτσας δήλωσε στη Βουλή ότι το «δάνειο παραμένει ανοικτό και είναι μία θέση από την οποία καμία ελληνική κυβέρνηση δεν παραιτήθηκε». Η ίδια θέση διατυπώθηκε από όλο το πολιτικό φάσμα. Αλλωστε, η σύμβαση του δανείου υπάρχει και ενισχύει την ελληνική νομική θέση.
Εν τω μεταξύ, στο υπ. Εξωτερικών φαίνεται ότι το θέμα παραμένει ανοικτό όχι μόνο σε επίπεδο δηλώσεων, αλλά και σε επίπεδο «φακέλου» που μελετούν οι αρμόδιες υπηρεσίες και το νομικό επιτελείο προκειμένου να αξιολογήσουν τις δυνατότητες που διανοίγονται. Στη διάρκεια της Κατοχής οι Γερμανοί, για να χρηματοδοτήσουν τις ανάγκες του στρατού κατοχής αποφάσισαν να δανειστούν από την υπόδουλη Ελλάδα…
«Στις 14/3/42 οι πληρεξούσιοι Γερμανίας και Ιταλίας (ερήμην ακόμα και της κατοχικής κυβέρνησης) αποφάσισαν και υπέγραψαν δανειακή σύμβαση σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλλει κάθε μήνα 1,5 δισεκατομμύριο δραχμές ως έξοδα Κατοχής, ενώ οι αναλήψεις άνω του ποσού αυτού από την Τράπεζα της Ελλάδος θα ήταν άτοκο δάνειο… Η δε επιστροφή του θα γινόταν αργότερα…
Η σύμβαση
Την αρχική αυτή σύμβαση ακολούθησαν 3 τροποποιήσεις που μετέτρεπαν την αναγκαστική σύμβαση σε συμβατική. Δηλαδή το δάνειο παύει να είναι αναγκαστικό και μεταπίπτει σε κοινό συμβατικό δάνειο», εξηγεί ο συγγραφέας και πολιτειολόγος κ. Τάσος Ηλιαδάκης.
«Τα έγγραφα αυτά υπάρχουν στον φάκελο της Τράπεζας της Ελλάδος και στα αρχεία του υπ. Εξωτερικών». Σύμφωνα με εκτιμήσεις, όπως αναφέρει ο συγγραφέας κ. Τάσος Ηλιαδάκης, το ύψος του δανείου σήμερα, με τις μετατροπές στο πέρασμα του χρόνου, ίσως αγγίζει τα 20 δισ. ευρώ και βεβαίως παραμένει ανεξόφλητο.
Αλλοι ερευνητές, μάλιστα, θεωρούν ότι η σημερινή αποτίμηση του είναι πολύ υψηλότερη, όπως σημειώνει ο κ. Δαμιανός Βασιλειάδης, εκπαιδευτικός και εκπρόσωπος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των οφειλών από τη Γερμανία.
«Το κατοχικό δάνειο, ύψους 3,5 δισ. δολαρίων, αγοραστικής αξίας του 1938, ανέρχεται σήμερα σε 54 δισ. ευρώ, χωρίς τους τόκους», λέει ο κ. Βασιλειάδης και εξηγεί ότι το θέμα του δανείου είναι διαφορετικό από τις γενικότερες απαιτήσεις των γερμανικών επανορθώσεων.

Βόμβα για τα ταμεία η αύξηση της ανεργίας

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

ΙΚΑ και ΟΑΕΕ μιλούν για απώλειες 1,3 δισ. ευρώ...
«Βόμβα» για τα ασφαλιστικά ταμεία αποτελούν η αύξηση της ανεργίας, η μείωση των μισθών και τα λουκέτα των επιχειρήσεων, που φέρνει η οικονομική κρίση. Οι απώλειες για το ασφαλιστικό σύστημα αναμένεται να φτάσουν στο τέλος του έτους το 1,3 δισεκατομμύριο ευρώ, ενώ 400 εκατομμύρια ευρώ θα είναι η επιβάρυνση του ΟΑΕΔ.
Σύμφωνα με την εφημερίδα «Έθνος, για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος του προβλήματος, ενδεικτικά αναφέρονται τα εξής:
Σε περίπτωση που υπάρξει μία μεσοσταθμική μείωση των αποδοχών των εργαζομένων κατά 3% με 4% τη φετινή χρονιά, οι απώλειες για τα ασφαλιστικά ταμεία θα είναι 500 εκατομμύρια ευρώ.
* Ανεργία: Η αύξηση του αριθμού των ανέργων κατά 100.000 άτομα μέσα στο 2011 θα έχει ως αποτέλεσμα την οικονομική επιβάρυνση του ασφαλιστικού συστήματος και του ΟΑΕΔ κατά ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Ενδεικτικά αναφέρεται πως το «τίμημα» για το ΙΚΑ από την απώλεια των εισφορών εκτιμάται πως θα είναι 600 εκατομμύρια ευρώ.
* Μισθοί. Μέσα στη χρονιά αναμένεται νέα συρρίκνωση του εισοδήματος των μισθωτών, με αποτέλεσμα τα Ταμεία να χάνουν μέρος των εισφορών. Οι περικοπές στους μισθούς οφείλονται μεταξύ άλλων στη μείωση των πρόσθετων αποδοχών (π.χ. μπόνους, υπερωριών), αλλά και στις επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας.
* Το κλείσιμο επιχειρήσεων λόγω της κρίσης όχι μόνο αυξάνει την ανεργία αλλά παράλληλα μειώνει και τα έσοδα των Ταμείων. Σε περίπτωση που φέτος υπάρξουν 50.000 λουκέτα, ο Οργανισμός Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών (ΟΑΕΕ) θα δει να κάνουν «φτερά» 200 εκατομμύρια ευρώ.
Σημειώνεται πως για το θέμα του ΟΑΕΕ έχει υπάρξει παρέμβαση της ΓΣΕΒΕΕ, η οποία κατέθεσε πακέτο μέτρων στο υπουργείο Εργασίας. Μεταξύ άλλων προτείνει την επιβολή «επασφάλιστρου» σε όλες τις επιχειρήσεις της τάξης του 1% επί του τζίρου και για όλες τις εταιρικές μορφές (ατομικές, ΟΕ κ.ά.). Τα χρήματα από την έκτακτη αυτή «εισφορά» θα πηγαίνουν για τη στήριξη του Ταμείου των αυτοαπασχολουμένων..

Η Ελλάδα σύμβολο του παράνομου χρέους

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

ΣΗΜΕΡΑ συνεχίζοντας το διάλογο για τα χαρακτηριστικά του ελληνικού δημόσιου χρέους και τη δυνατότητα να κριθεί παράνομο και απεχθές σε πολύ μεγάλο ποσοστό του παρουσιάζει σήμερα κείμενο του διακεκριμένου επιστήμονα Ερίκ Τουσέν*.
Το ελληνικό δημόσιο χρέος έγινε πρώτη είδηση όταν η ηγεσία της χώρας αποδέχτηκε τα μέτρα λιτότητας που απαίτησαν το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, γεγονός το οποίο προκάλεσε μεγάλους κοινωνικούς αγώνες σε όλη τη διάρκεια του 2010. Αλλά από πού προέρχεται αυτό το ελληνικό χρέος; Σε ό,τι αφορά το χρέος στον ιδιωτικό τομέα, η εκτίναξή του είναι πρόσφατη: η πρώτη μεγάλη αύξηση σημειώνεται μετά την είσοδο της Ελλάδας στην ευρωζώνη το 2001.Mια δεύτερη έκρηξη του χρέους προκύπτει από το 2007 και μετά όταν η οικονομική βοήθεια που χορηγήθηκε στις τράπεζες από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ανακυκλώνεται εν μέρει από τους τραπεζίτες προς την Ελλάδα και άλλες χώρες όπως η Ισπανία ή η Πορτογαλία.
Όσον αφορά το δημόσιο χρέος, η αύξηση είναι παλαιότερη. Μετά το χρέος που κληρονομήθηκε από τη δικτατορία των συνταγματαρχών, η προσφυγή στο δανεισμό χρησίμευσε τη δεκαετία του 1990 για να καλύψει την τρύπα που δημιουργήθηκε στα δημόσια οικονομικά από τη μείωση των φόρων των εταιρειών και των υψηλών εισοδημάτων. Επιπλέον, για πολλές δεκαετίες, πλήθος δανείων επέτρεψε την χρηματοδότηση της αγοράς στρατιωτικού εξοπλισμού, κυρίως από τη Γαλλία, τη Γερμανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ας μην ξεχνάμε το τεράστιο χρέος του δημοσίου για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Η κλιμάκωση του δημόσιου χρέους ευνοήθηκε από τα λαδώματα των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων που είχαν σκοπό την σύναψη συμβάσεων: η Siemens είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα .
Αυτός είναι ο λόγος που και η νομιμότητα και η νομιμοποίηση των χρεών πρέπει να υποβληθούν σε αυστηρό έλεγχο έχοντας ως πρότυπο το έργο που επιτέλεσε η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου του δημόσιου χρέους στον Ισημερινό το 2007-2008. Χρέη που θα αξιολογηθούν ως παράτυπα, απεχθή ή παράνομα μπορούν να χαρακτηριστούν άκυρα και η Ελλάδα θα μπορεί να αρνηθεί να τα εξοφλήσει, ζητώντας παράλληλα να οδηγηθούν ενώπιον της δικαιοσύνης εκείνοι που τα έχουν συνάψει. Ενθαρρυντικά σημάδια από την Ελλάδα δείχνουν ότι η αμφισβήτηση της οφειλής έγινε κεντρικό θέμα και ότι η απαίτηση για τη σύσταση επιτροπής λογιστικού ελέγχου ενισχύεται με γρήγορους ρυθμούς.
Προφανή στοιχεία της παρατυπίας του δημόσιου χρέους.
Καταρχάς υπάρχει το χρέος που συνήψε η δικτατορία των συνταγματαρχών, και το οποίο τετραπλασιάστηκε μεταξύ του 1967 και 1974. Προφανώς, αυτό συγκεντρώνει τα χαρακτηριστικά του απεχθούς χρέους [1].
Στη συνέχεια υπάρχει το σκάνδαλο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Σύμφωνα με τον Dave Zirin, όταν η κυβέρνηση ανακοίνωσε με υπερηφάνεια το 1997 στους Έλληνες πολίτες ότι η Ελλάδα θα είχε την τιμή να φιλοξενήσει επτά χρόνια αργότερα τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η ελληνική κυβέρνηση και η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή προέβλεψαν δαπάνη 1,3 δις δολαρίων. Λίγα χρόνια αργότερα, το κόστος τετραπλασιάστηκε και ανήλθε στα 5,3 δις δολάρια. Αμέσως μετά τους αγώνες, το επίσημο κόστος άγγιξε τα 14,2 δις δολάρια[2]. Σήμερα, σύμφωνα με διάφορες πηγές, το πραγματικό κόστος υπερβαίνει τα 20 δις δολάρια.
Πολλές συμβάσεις που υπεγράφησαν μεταξύ των ελληνικών αρχών και μεγάλων ξένων ιδιωτικών επιχειρήσεων αποτελούν σκάνδαλο εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Οι συμβάσεις αυτές προκάλεσαν την αύξηση του χρέους. Αναφέρουμε μερικές από τις πιο σκανδαλώδεις περιπτώσεις:
- Υπογράφηκαν πολλές συμβάσεις με την πολυεθνική γερμανική Siemens, η οποία κατηγορείται τόσο από τη γερμανική όσο και από την ελληνική δικαιοσύνη – ότι κατέβαλλε προμήθειες και άλλες δωροδοκίες στο πολιτικό , στρατιωτικό και διοικητικό ελληνικό προσωπικό για ένα ποσό που προσεγγίζει το 1 δις ευρώ. Ο διοικητής της εταιρείας Siemens-Hel­las[3], που παραδέχτηκε ότι «χρηματοδότησε» τα δύο μεγάλα ελληνικά κόμματα διέφυγε το 2010 στη Γερμανία και η γερμανική δικαιοσύνη απέρριψε το αίτημα έκδοσής του στην Ελλάδα. Αυτά τα σκάνδαλα περιλαμβάνουν την πώληση από τη Siemens και τους διεθνείς συνεργάτες της , του αντιπυραυλικού συστήματος Πάτριοτ (1999, 10 εκατ. ευρώ σε δωροδοκίες), την ψηφιοποίηση στα τηλεφωνικά κέντρα του ΟΤΕ (δωροδοκίες ύψους 100 εκατ. ευρώ),το σύστημα ασφαλείας "C4I" που αγοράστηκε με την ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004 και το οποίο ποτέ δεν λειτούργησε, η πώληση εξοπλισμού για τον ΟΣΕ, του συστήματος τηλεπικοινωνιών Hermès στον ελληνικό στρατό, ο δαπανηρός εξοπλισμός που πωλήθηκε σε ελληνικά νοσοκομεία.
- Το σκάνδαλο των γερμανικών υποβρυχίων (κατασκευάστηκαν από την HDW η οποία συγχωνεύτηκε με την Thyssen) συνολικής αξίας 5 δις ευρώ. Τα υποβρύχια αυτά παρουσίασαν από την αρχή το ελάττωμα να γέρνουν υπερβολικά …. προς τα αριστερά (!) και να είναι εφοδιασμένα με ελαττωματικό ηλεκτρονικό εξοπλισμό. Μια δικαστική έρευνα για τις πιθανές ευθύνες (διαφθορά ) των πρώην υπουργών άμυνας είναι σε εξέλιξη.
Είναι απολύτως φυσιολογικό να υποτεθεί ότι το χρέος που δημιουργήθηκε για να κλείσουν αυτές οι συμβάσεις είναι παράτυπο , ακόμα και παράνομο. Πρέπει να ακυρωθεί.
Εκτός όμως από τις περιπτώσεις που μόλις αναφέρθηκαν, είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε τις πρόσφατες εξελίξεις του ελληνικού χρέους.
Η επιτάχυνση του χρέους την τελευταία δεκαετία
Το χρέος του ιδιωτικού τομέα διογκώθηκε την δεκαετία του 2000. Τα νοικοκυριά, στα οποία οι τράπεζες και όλος ο ιδιωτικός εμπορικός τομέας (μεγάλα καταστήματα, αντιπροσωπείες, κατασκευές…) προσέφεραν δελεαστικούς όρους δανεισμού , κατέληξαν υπερχρεωμένα, ακριβώς όπως οι μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις και οι τράπεζες που μπορούσαν να δανειστούν με χαμηλό κόστος (χαμηλό επιτόκιο και πληθωρισμό υψηλότερο από ότι στις πιο βιομηχανοποιημένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Μπενελούξ , η Μεγάλη Βρετανία). Αυτό το ιδιωτικό χρέος υπήρξε η κινητήρια δύναμη της ελληνικής οικονομίας. Οι ελληνικές τράπεζες (στις οποίες πρέπει να συμπεριληφθούν και οι ελληνικές θυγατρικές ξένων τραπεζών), μπόρεσαν, χάρη σε ένα ισχυρό ευρώ, να επεκτείνουν τις διεθνείς τους δραστηριότητες και να χρηματοδοτήσουν με ελάχιστο κόστος την εγχώρια δράση τους . Τα τραπεζικά ιδρύματα δανείζονταν με εντατικούς ρυθμούς. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει ότι η προσχώρηση της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ, το 2001, τόνωσε την εισροή κεφαλαιακών ροών που αντιπροσωπεύουν δάνεια ή επενδύσεις χαρτοφυλακίου (χωρίς -ΑΞΕ στον πίνακα, δηλαδή εισροές που δεν αντιστοιχούν στις μακροπρόθεσμες επενδύσεις) ενώ οι μακροπρόθεσμες επενδύσεις (ΑΞΕ - άμεσες ξένες επενδύσεις) έμειναν στάσιμες.
Με την τεράστια ρευστότητα που είχαν στη διάθεσή τους από τις κεντρικές τράπεζες το διάστημα 2007-2009, οι τράπεζες της Δυτικής Ευρώπης (κυρίως οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες, αλλά και του Βελγίου, της Ολλανδίας, της Βρετανίας, του Λουξεμβούργου, της Ιρλανδίας…) δάνεισαν σε μεγάλη κλίμακα στην Ελλάδα (στον ιδιωτικό τομέα και στο Δημόσιο). Πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη το γεγονός ότι η προσχώρηση της Ελλάδας στο ευρώ την έκανε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των τραπεζιτών της Δυτικής Ευρώπης επειδή πίστεψαν ότι οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες θα τη βοηθούσαν στην περίπτωση προβλημάτων. Δεν ανησυχούσαν για την ικανότητα της Ελλάδος να αποπληρώσει το κεφάλαιο που είχε δανειστεί σε μεσοπρόθεσμη βάση. Οι τραπεζίτες θεώρησαν ότι μπορούσαν να πάρουν υψηλά ρίσκα στην Ελλάδα. Η ιστορία τούς έχει μέχρι στιγμής επιβεβαιώσει. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και, ειδικότερα, η γαλλική και γερμανική κυβέρνηση παρείχαν ακλόνητη υποστήριξη στους ιδιώτες τραπεζίτες της Δυτικής Ευρώπης. Γι αυτό οι Ευρωπαίοι κυβερνήτες έφεραν τα δημόσια οικονομικά σε αξιοθρήνητη κατάσταση.
Το ακόλουθο γράφημα δείχνει ότι οι δυτικοευρωπαϊκές τράπεζες αύξησαν το δανεισμό τους προς την Ελλάδα για πρώτη φορά μεταξύ Δεκεμβρίου 2005 και Μαρτίου 2007 (κατά την περίοδο αυτή, ο όγκος των δανείων αυξήθηκε κατά 50%, από κατά τι λιγότερο από 80 δις στα 120 δις δολάρια). Όταν η κρίση των δανείων υψηλού κινδύνου ξέσπασε στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα δάνεια και πάλι αυξήθηκαν (+ 33%) από τον Ιούνιο του 2007 έως το καλοκαίρι του 2008 (από 120 σε 160 δις δολάρια) και στη συνέχεια διατηρήθηκαν σε πολύ υψηλό επίπεδο (περίπου στα 120 δις δολάρια). Αυτό σημαίνει ότι οι ιδιωτικές τράπεζες της Δυτικής Ευρώπης χρησιμοποίησαν τα χρήματα που τους δάνεισαν αφειδώς και με χαμηλό κόστος η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ για να αυξήσουν το δανεισμό τους σε χώρες όπως η Ελλάδα.(5) Εκεί, αφού τα επιτόκια είναι υψηλότερα, θα μπορούσαν να έχουν σημαντικά κέρδη. Επομένως, οι ιδιωτικές τράπεζες έχουν πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης για το υπερβολικά μεγάλο χρέος της Ελλάδας.
Όπως φαίνεται στο παρακάτω γράφημα, το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους οφείλεται σε ευρωπαϊκές τράπεζες και συγκεκριμένα της Γαλλίας , της Γερμανίας, της Ιταλίας, του Βελγίου, της Ιταλίας, της Ολλανδίας ,του Λουξεμβούργου και της Μεγάλης Βρετανίας.

Γερμανικά σχέδια ελληνικής χρεοκοπίας;

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Παρότι στην Αθήνα οι αρμόδιοι υπουργοί κάνουν κάθε δυνατή προσπάθεια να το διαψεύσουν, ενώ ο Πρωθυπουργός συνέστησε στα στελέχη της κυβέρνησης να μιλούν με μεγάλη προσοχή για το θέμα, στην Γερμανία συζητούν πλέον ανοικτά για τα σενάρια ελεγχόμενης χρεοκοπίας της Ελλάδας: ο νέος οικονομικός σύμβουλος της Μέρκελ δηλώνει ανοικτά σε τρεις γερμανικές εφημερίδες, ότι είναι αναπόφευκτη κάποια μορφή αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους!
Ύστερα από το θόρυβο και τις καταιγιστικές διαψεύσεις που προκάλεσε χθεσινό δημοσίευμα της Die Zeit, το οποίο αναφερόταν σε σχέδια που συζητούνται στο Βερολίνο για επαναγορά μέρους του ελληνικού χρέους σε «χτυπημένες τιμές», μέσω δανείου με ευνοϊκούς όρους στην Ελλάδα από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Οικονομικής Σταθερότητας (EFSF), ακολούθησαν νέα, σοβαρά «χτυπήματα» από το Βερολίνο, που ακυρώνουν κάθε προσπάθεια της κυβέρνησης να δώσει τέλος στη σεναριολογία για την αναδιάρθρωση χρέους:
Το Reuters, σε τηλεγράφημα από τις Βρυξέλλες, τόνιζε ότι… αξιωματούχοι του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών μελετούν ήδη όλα τα σενάρια ελεγχόμενης χρεοκοπίας της Ελλάδας και εξετάζουν τις πιθανές επιπτώσεις καθενός στο τραπεζικό σύστημα της Γερμανίας και, ευρύτερα, της ευρωζώνης. «Άρχισαν να σκέφτονται το αδιανόητο», τόνιζε χαρακτηριστικά μία πηγή που επικαλείται το πρακτορείο. «Βρίσκονται σε διαδικασία εξέτασης σεναρίων. Το ένα από αυτά είναι η αναδιάρθρωση χρέους. Το ίδιο εξετάζουν και για την Ιρλανδία», ανέφερε άλλη πηγή στο ίδιο δημοσίευμα, χαρακτηρίζοντας οικονομικά αναγκαία την αναδιάρθρωση του χρέους.Τα νερά ταράζει ακόμη περισσότερο, με δηλώσεις του σε τρεις γερμανικές εφημερίδες, που συνοπτικά παρουσιάσθηκαν από χθες στις ηλεκτρονικές τους εκδόσεις, ο νέος οικονομικός σύμβουλος της Άνγκελα Μέρκελ, Λαρς Φελντ. Ο Φελντ, που τοποθετήθηκε στο πενταμελές συμβούλιο «σοφών» της κυβέρνησης και πιάνει δουλειά από τον Μάρτιο, δήλωσε ότι είναι αναπόφευκτη κάποια μορφή αναδιάρθρωσης ή επιμήκυνσης του ελληνικού χρέους. «Δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει χωρίς μια περικοπή του χρέους. Και τότε θα χρειασθεί εγγυήσεις από την Γερμανία», δηλώνει ο Φελντ σε συνέντευξη που δημοσιεύεται σήμερα στην οικονομική εφημερίδα Handelsblatt. Στην Die Welt, σε άλλη συνέντευξη που δημοσιεύεται σήμερα, ο Φελντ δηλώνει: «Δεν ξέρω κάποιον που πιστεύει ότι η Ελλάδα θα τα καταφέρει μόνη της». Και τονίζει, ότι η γερμανική κυβέρνηση θα πρέπει να προσέξει, ώστε όποια λύση δοθεί για την Ελλάδα, με παροχή εγγυήσεων, να μην παραβιάζει το γερμανικό νόμο για το «φρένο στο χρέος», που προβλέπει ότι μέχρι το 2016 θα πρέπει η Γερμανία να μειώσει στο 0,35% του ΑΕΠ το διαρθρωτικό της έλλειμμα. «Μόνο αν ο υπουργός Οικονομικών σχεδιάσει από τώρα την τελική λύση και προχωρήσει στην αναγκαία εξοικονόμηση πόρων θα μπορέσει να αποφύγει τη σύγκρουση με το νόμο για το “φρένο στο χρέος”», δηλώνει ο Φελντ.Στην τρίτη συνέντευξή του, που δημοσιεύεται στην Frankfurter Allgemeine σήμερα, ο Φελντ τονίζει, ότι η Ελλάδα και η Ιρλανδία θα χρειασθούν επιμήκυνση ή αναδιάρθρωση των χρεών τους και όχι μια μακροχρόνια διάσωση από τους μηχανισμούς της ευρωζώνης. Στην ίδια συνέντευξη, τονίζει επίσης ότι η αύξηση των κονδυλίων του EFSF θα έχει κόστη και κινδύνους για την Γερμανία και υπογραμμίζει ότι ήδη τα επιτόκια δανεισμού της Γερμανίας έχουν αυξηθεί. Μάλιστα, για την αύξηση των κονδυλίων του EFSF επισημαίνει ότι ίσως να χρειασθεί πανευρωπαϊκό δημοψήφισμα.Στην κυβέρνηση υποδέχονται με φανερή αμηχανία το νέο κύκλο δημοσιευμάτων που άνοιξαν οι Γερμανοί, τα οποία αναμένεται να έχουν και πάλι σήμερα αποσταθεροποιητικές επιδράσεις στις αγορές, ωθώντας εκ νέου σε υψηλότερα ποσοστά το spread των δεκαετών ομολόγων. Όπως τονίζουν κυβερνητικά στελέχη, παρότι το θέμα της αναδιάρθρωσης ή επιμήκυνσης του χρέους βρίσκεται πλέον στην ημερήσια διάταξη των συζητήσεων, η κυβέρνηση παραμένει σταθερή στη γραμμή της, ότι κάτι τέτοιο ούτε συζητείται, ούτε σχεδιάζεται. Αυτό που κυρίως φοβούνται τα κυβερνητικά στελέχη είναι ότι τέτοιες συζητήσεις σήμερα μπορεί να προκαλέσουν νέα αναταραχή στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα, με σημαντικές εκροές καταθέσεων.πηγή: sofokleous10

 
 
 

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

 
Copyright © Ellinas Blog