Η δημογραφική κρίση στην Ελλάδα αποτυπώνεται και πως οι Ελληνίδες τεκνοποιούν

 

Η δημογραφική κρίση στην Ελλάδα δεν αποτυπώνεται μόνο στη συνεχή μείωση των γεννήσεων, αλλά και σε μια βαθιά κοινωνική αλλαγή που συντελείται τα τελευταία χρόνια: οι γυναίκες αποκτούν παιδιά σε ολοένα μεγαλύτερη ηλικία.

Τα νέα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το 2025 επιβεβαιώνουν ότι η μητρότητα μετατίθεται σταθερά προς τα τέλη της τρίτης και την τέταρτη δεκαετία της ζωής, ενώ οι γεννήσεις από γυναίκες κάτω των 30 ετών καταγράφουν ιστορική πτώση. Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα συγκαταλέγεται πλέον στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου οι γυναίκες γίνονται μητέρες σε μεγαλύτερη ηλικία από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Η τάση αυτή δεν είναι αποκλειστικά ελληνική. Παρατηρείται σε ολόκληρη την Ευρώπη, ωστόσο στην Ελλάδα συνδυάζεται με ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά γεννήσεων στην ΕΕ, γεγονός που εντείνει τις ανησυχίες για το δημογραφικό μέλλον της χώρας.

2.873 λιγότερες γεννήσεις στην Ελλάδα το 2025

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, το 2025 γεννήθηκαν στην Ελλάδα 65.594 παιδιά, έναντι 68.467 το 2024, καταγράφοντας μείωση 2.873 γεννήσεων ή 4,2%.

Πρόκειται για τη συνέχεια μιας μακράς καθοδικής πορείας. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2020 οι γεννήσεις ανέρχονταν σε 84.764, ενώ μέσα σε μόλις πέντε χρόνια χάθηκαν περισσότερες από 19.000 γεννήσεις ετησίως.

Η μείωση είναι συνεχής από το 2021 και μετά – μάλιστα, η διαφορά στις γεννήσεις από το 2021 έως το 2025, είναι σχεδόν 20.000 γεννήσεις!

• 2021: 85.346 γεννήσεις
• 2022: 76.095 γεννήσεις
• 2023: 71.455 γεννήσεις
• 2024: 68.467 γεννήσεις
• 2025: 65.594 γεννήσεις

Οι μεγαλύτερες μειώσεις μέσα στο 2025 καταγράφηκαν τον Νοέμβριο (-10,4%) και τον Ιανουάριο (-10%), ενώ αυξήσεις εμφανίστηκαν μόνο σε λίγους μήνες, με σημαντικότερες τον Σεπτέμβριο (+3%) και τον Μάιο (+2,9%).

Καταρρέουν οι γεννήσεις στις νεότερες ηλικίες

Ωστόσο, η μεγαλύτερη αλλαγή δεν αφορά μόνο τον αριθμό των γεννήσεων αλλά και το προφίλ των μητέρων, καθώς τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν ότι οι γυναίκες αποκτούν παιδιά ολοένα και αργότερα.

Το 2005 οι ηλικίες 25-34 ετών συγκέντρωναν τη συντριπτική πλειονότητα των γεννήσεων. Είκοσι χρόνια αργότερα, οι γεννήσεις σε αυτές τις ηλικίες έχουν μειωθεί δραματικά.

Στην ηλικιακή ομάδα 25-29 ετών:

• 2005: 33.532 γεννήσεις
• 2015: 20.679 γεννήσεις
• 2025: 12.757 γεννήσεις

Η απώλεια φτάνει τις 20.775 γεννήσεις μέσα σε δύο δεκαετίες.

Ανάλογη είναι η εικόνα και στις ηλικίες 20-24 ετών:

• 2005: 14.969 γεννήσεις
• 2025: 4.792 γεννήσεις

Πρόκειται για μείωση άνω του 68%.

Ακόμη και στην παραδοσιακά πιο παραγωγική ηλικιακή ομάδα, αυτή των 30-34 ετών, οι γεννήσεις έχουν υποχωρήσει από 35.891 το 2005 σε 21.908 το 2025.

Η εικόνα αποτυπώνει μια κοινωνία στην οποία η δημιουργία οικογένειας μετατίθεται ολοένα πιο πίσω χρονικά.

Η άνοδος των μητέρων άνω των 40

Την ίδια στιγμή που οι γεννήσεις στις νεότερες ηλικίες μειώνονται, οι γεννήσεις από γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας αυξάνονται με εντυπωσιακό ρυθμό.

Στην ηλικιακή ομάδα 40-44 ετών:

• 2005: 2.825 γεννήσεις
• 2015: 4.749 γεννήσεις
• 2025: 5.780 γεννήσεις

Η αύξηση σε σχέση με το 2005 αγγίζει το 105%.

Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η εικόνα στις ηλικίες 45-49 ετών:

• 2005: 263 γεννήσεις
• 2015: 670 γεννήσεις
• 2025: 1.115 γεννήσεις

Μέσα σε είκοσι χρόνια οι γεννήσεις σε αυτή την ηλικιακή ομάδα έχουν τετραπλασιαστεί.

Παράλληλα, οι γεννήσεις από γυναίκες άνω των 50 ετών ανήλθαν σε 290 το 2025, έναντι μόλις 34 το 2005.

Οι αριθμοί αυτοί συνδέονται αφενός με τη μετατόπιση της απόφασης για τεκνοποίηση σε μεγαλύτερες ηλικίες και αφετέρου με τις εξελίξεις στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, που επιτρέπουν σε περισσότερες γυναίκες να αποκτούν παιδιά μετά τα 40.

Γιατί οι γυναίκες καθυστερούν να κάνουν παιδιά

Οι δημογράφοι επισημαίνουν ότι η καθυστέρηση της μητρότητας αποτελεί αποτέλεσμα ενός συνδυασμού οικονομικών και κοινωνικών παραγόντων.

Η παρατεταμένη οικονομική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας, η στεγαστική κρίση, η αβεβαιότητα στην αγορά εργασίας, οι χαμηλοί μισθοί και η δυσκολία συνδυασμού επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής οδηγούν πολλά ζευγάρια στην αναβολή της απόκτησης παιδιών.

Παράλληλα, οι γυναίκες παραμένουν περισσότερα χρόνια στην εκπαίδευση, επενδύουν στην επαγγελματική τους πορεία και συχνά αποκτούν οικονομική σταθερότητα αρκετά αργότερα από ό,τι συνέβαινε πριν από δύο ή τρεις δεκαετίες.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η ηλικία του πρώτου παιδιού μετατίθεται διαρκώς προς τα πάνω.

Τι συμβαίνει στην Ευρώπη

Η καθυστέρηση της μητρότητας αποτελεί πανευρωπαϊκή τάση. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Eurostat, η μέση ηλικία των γυναικών κατά τη γέννηση του πρώτου παιδιού στην Ευρωπαϊκή Ένωση διαμορφώνεται περίπου στα 29,8 έτη.

Η Ελλάδα βρίσκεται πάνω από αυτόν τον μέσο όρο, με τις Ελληνίδες να αποκτούν το πρώτο τους παιδί κοντά στα 31 έτη.

Στις χώρες όπου οι γυναίκες γίνονται μητέρες σε μεγαλύτερη ηλικία περιλαμβάνονται:

• η Ιταλία (31,8 έτη),
• η Ισπανία (31,6 έτη),
• η Ιρλανδία (31,5 έτη),
• το Λουξεμβούργο (31,4 έτη),
• η Ελλάδα (περίπου 31 έτη).

Στον αντίποδα βρίσκονται χώρες της Ανατολικής Ευρώπης όπου η τεκνοποίηση ξεκινά νωρίτερα:

• Βουλγαρία (26,9 έτη),
• Ρουμανία (27,1 έτη),
• Σλοβακία (27,4 έτη).

Η διαφορά ανάμεσα στις χώρες με τις μεγαλύτερες και τις μικρότερες ηλικίες πρώτης μητρότητας ξεπερνά τα τέσσερα χρόνια.

Η ελληνική ιδιαιτερότητα

Παρότι η αύξηση της ηλικίας τεκνοποίησης παρατηρείται σε όλη την Ευρώπη, η ελληνική περίπτωση παρουσιάζει μια σημαντική ιδιαιτερότητα.

Σε αρκετές χώρες της Δυτικής και Βόρειας Ευρώπης, η αναβολή της μητρότητας συνοδεύεται από σχετικά υψηλά ποσοστά γεννήσεων. Οι γυναίκες αποκτούν παιδιά αργότερα, αλλά τελικά αποκτούν περισσότερα παιδιά συνολικά.

Στην Ελλάδα συμβαίνει το αντίθετο. Οι γυναίκες καθυστερούν να αποκτήσουν το πρώτο παιδί και ταυτόχρονα το συνολικό ποσοστό γονιμότητας παραμένει από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη. Αυτό σημαίνει ότι πολλές γεννήσεις που αναβάλλονται τελικά δεν πραγματοποιούνται ποτέ.

Οι δημογράφοι επισημαίνουν ότι η συνεχής αύξηση της ηλικίας τεκνοποίησης μειώνει το χρονικό περιθώριο για την απόκτηση δεύτερου ή τρίτου παιδιού, επιβαρύνοντας περαιτέρω το δημογραφικό ισοζύγιο.

Continue Reading

ΜΕΙΩΝΟΥΝ λόγω ακρίβειας οι καταναλωτές – Θέλουν προσφορές και φθηνότερα προϊόντα

 

Ακρίβεια και πληθωρισμός συνεχίζουν να αποτελούν βασική πηγή ανησυχίας για τους καταναλωτές, καθώς οι αυξήσεις στις τιμές βασικών αγαθών επιβαρύνουν καθημερινά τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Οι πολίτες βλέπουν το διαθέσιμο εισόδημά τους να μειώνεται, ενώ η αγοραστική δύναμη παραμένει περιορισμένη.

Ο πληθωρισμός ανεβαίνει και συμπαρασύρει τα έξοδα ενός νοικοκυριού, ακόμη και για τα απολύτως απαραίτητα προϊόντα. Η καθημερινότητα γίνεται πιο απαιτητική, καθώς κάθε επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ μεταφράζεται σε αυξημένο κόστος για τις ίδιες ανάγκες.
Ακρίβεια: Με λίστα τα ψώνια και όλα με «κόφτη» – Περιορίζουν ό,τι μπορούν οι καταναλωτές

Το κόστος για κρέας, γαλακτοκομικά, φρούτα και λαχανικά παραμένει υψηλό, καθιστώντας απαραίτητο τον προσεκτικό προγραμματισμό των αγορών. Χωρίς λίστα ή σύγκριση τιμών, το πορτοφόλι αδειάζει πολύ πιο γρήγορα.

Πολλοί καταναλωτές αναγκάζονται να περιορίσουν τις αγορές τους, να αναζητήσουν προσφορές ή να στραφούν σε οικονομικότερες επιλογές. Η ανάγκη εξοικονόμησης χρημάτων είναι πλέον επιτακτική, προκειμένου να ανταπεξέλθουν στις αυξημένες ανάγκες της καθημερινότητας.
Ακρίβεια: Ολοένα και πιο… κενό το καλάθι των αγορών

Οι πολίτες ζητούν μέτρα που θα συμβάλλουν στη συγκράτηση των τιμών και στην ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος. Ο πληθωρισμός στα τρόφιμα παρουσίασε επιβράδυνση, διαμορφούμενος στο 3,1% έναντι 3,8% τον προηγούμενο μήνα.

Ωστόσο, παρά τη μικρή αυτή βελτίωση, οι τιμές παραμένουν αισθητά υψηλότερες σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Το κόστος διαβίωσης εξακολουθεί να πιέζει τα νοικοκυριά, με αποτέλεσμα το καλάθι των αγορών να μικραίνει.

Continue Reading

Δημογραφικό: «Δυναμίτης» η μείωση των γεννήσεων για το πολιτικό σύστημα

 

Πίσω από τους αριθμούς και τις στατιστικές κρύβεται μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα: η υπογεννητικότητα. Και δυστυχώς τα στατιστικά δεδομένα που δημοσιεύονται κάθε τόσο έρχονται να επιβεβαιώσουν πως το φαινόμενο οδηγεί τη χώρα σε δημογραφικό αδιέξοδο. Μόλις στις αρχές του μήνα αναρτήθηκαν τα στοιχεία του υπουργείου Εσωτερικών για τις ληξιαρχικές πράξεις που εκδόθηκαν από την αρχή του έτους μέχρι τον Μάιο.

Αυτό που προκύπτει είναι πως σε σύνολο 882 ληξιαρχείων, 717 δεν κατέγραψαν ούτε μία γέννηση, εκ των οποίων 59 είναι σε νησιά, ενώ στα ληξιαρχεία 36 δημοτικών ενοτήτων της Αττικής δεν υπήρξε κανένα νεογέννητο.

Αυτά τα στοιχεία, σύμφωνα με τον καθηγητή Δημογραφίας και διευθυντή Ερευνών του Ινστιτούτου Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών (ΙΔΕΜ) Βύρωνα Κοτζαμάνη, απαντούν στο ερώτημα «σε ποιους δήμους γεννούν οι γυναίκες» κι αυτό που στην πραγματικότητα αποτυπώνεται είναι μια συγκέντρωση γεννήσεων σε μεγάλες δημοτικές ενότητες, όπου δηλαδή υπάρχουν μεγάλα μαιευτήρια. Παρ’ όλα αυτά, η μείωση των γεννήσεων αποτελεί, όπως ξεκαθαρίζει ο Β. Κοτζαμάνης, μια δημογραφική… βόμβα.

Σύμφωνα με τη μελέτη που έχει κάνει, από τις 1.035 δημοτικές ενότητες, οι 66, το 2024, δεν άκουσαν ούτε ένα κλάμα μωρού. «Αυτός ο αριθμός σήμερα θα αγγίζει τις 75-80. Υπολογίζουμε πως φέτος οι γεννήσεις θα είναι λιγότερες από πέρυσι, δεν θα φτάνουν τις 65.000», σημειώνει στα «ΝΕΑ».

Συρρίκνωση του πληθυσμού

Αλλωστε, οι μηδενικές ή ελάχιστες γεννήσεις σε ετήσια βάση σε αρκετές δημοτικές ενότητες αποτυπώνουν με έντονο τρόπο τη δημογραφική συρρίκνωση και τη γήρανση του πληθυσμού. Το φαινόμενο αυτό, όμως, δεν αποτελεί μόνο στατιστικό δεδομένο, αλλά και ένδειξη βαθύτερων κοινωνικών, οικονομικών και αναπτυξιακών προβλημάτων που επηρεάζουν κυρίως τις αγροτικές, ορεινές και απομακρυσμένες περιοχές.

Η συνεχής μείωση του αριθμού των νέων ανθρώπων, η εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση, οι δυσκολίες δημιουργίας οικογένειας και η συγκέντρωση του πληθυσμού στα μεγάλα αστικά κέντρα έχουν οδηγήσει πολλές τοπικές κοινωνίες σε δημογραφικό μαρασμό.

Το ποσοστό των δημοτικών ενοτήτων της χώρας με έναν εξαιρετικά περιορισμένο αριθμό γεννήσεων – έως και 60 γεννήσεις ανά εξαετία – έχει φτάσει το 35,5% για την περίοδο 2020-2025. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι αρκετές δημοτικές ενότητες στη Δυτική Μακεδονία αλλά και την Πελοπόννησο.

Οι μειούμενες γεννήσεις, ωστόσο, δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Ακόμη και χώρες που τα προηγούμενα χρόνια θεωρούνταν… κραταιές στο κομμάτι αυτό, όπως οι σκανδιναβικές, πλέον βλέπουν μεγάλες αλλαγές. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το 2024, γεννήθηκαν 3,55 εκατομμύρια παιδιά στην ΕΕ.

Κατά την περίοδο 1961-2024, το υψηλότερο ετήσιο σύνολο για τον αριθμό των γεννήσεων στην Ενωση καταγράφηκε το 1964, με 6,8 εκατομμύρια παιδιά. Από αυτό το συγκριτικά υψηλό επίπεδο μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, ο αριθμός των γεννήσεων μειώθηκε με σχετικά σταθερό ρυθμό, φθάνοντας στο χαμηλό επίπεδο των 4,36 εκατομμυρίων το 2002 και των 4,09 εκατομμυρίων το 2021.

Πάνω από το ένα τρίτο (35,1%) του συνόλου των γεννήσεων το 2024 στην Ευρωπαϊκή Ενωση αφορούσε δεύτερα παιδιά, περίπου το 12,1% αφορούσε τρίτα παιδιά, ενώ το υπόλοιπο 6,2% αφορούσε τέταρτα ή επόμενα παιδιά. Στην Ελλάδα, το 48,1% των γεννήσεων που καταγράφηκαν το 2024 αφορούσε πρώτο παιδί.

Την ίδια στιγμή, και ο δείκτης γονιμότητας – στην Ελλάδα, βάσει της Eurostat, είναι 1,24 – καταγράφει μείωση σε χώρες που στο παρελθόν είχαν ανεβασμένα ποσοστά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό της Φινλανδίας, στην οποία ο δείκτης γονιμότητας το 2022 ήταν 1,32, ενώ δύο χρόνια αργότερα έπεσε στο 1,25.

Αντίστοιχα, στη Σουηδία ο δείκτης το 2021 ήταν 1,67, ενώ το 2024 κατρακύλησε στο 1,43. «Σε χώρες της Ευρώπης, όπου υπάρχει ένα καλύτερα οργανωμένο υποστηρικτικό πλαίσιο για την οικογένεια, οι νέοι καθυστερούν ή αποφασίζουν να μην κάνουν παιδιά εξαιτίας της γενικότερης κατάστασης που επικρατεί στον κόσμο, αναρωτιούνται σε ποιον κόσμο θα φέρουν τα παιδιά τους.

Στην Ελλάδα, από την άλλη, η καθυστέρηση δημιουργίας οικογένειας αφορά πιο πρακτικά ζητήματα, όπως είναι η στέγαση», υπογραμμίζει ο Β. Κοτζαμάνης.

Premium έκδοση «Τα ΝΕΑ»

Continue Reading

1 στους τρεις εργάζεται παραπάνω ώρες, με την απλήρωτη υπερωρία να φέρνει άγχος και απαξίωση

Η υπερεργασία, οι απλήρωτες υπερωρίες και η αυξανόμενη ψυχική και σωματική επιβάρυνση συνθέτουν την εικόνα που βιώνει ένα σημαντικό τμήμα των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, σύμφωνα με τα νέα ευρήματα της μεγάλης πανελλαδικής έρευνας του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ.

Η έρευνα, που πραγματοποιήθηκε σε δείγμα 6.000 εργαζομένων από όλη τη χώρα, αποτυπώνει μια αγορά εργασίας όπου η πίεση χρόνου, ο αυξημένος φόρτος εργασίας και οι απλήρωτες επιπλέον ώρες απασχόλησης αποτελούν πλέον συχνό μέρος της καθημερινότητας. Παράλληλα, αναδεικνύει τη σύνδεση των συνθηκών εργασίας με προβλήματα υγείας, όπως το άγχος, η κόπωση και οι μυοσκελετικοί πόνοι.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, περισσότεροι από ένας στους τρεις εργαζόμενους (35,5%) δηλώνουν ότι εργάζονται πέρα από το συμβατικό τους ωράριο. Ωστόσο, η επιπλέον αυτή εργασία δεν αμείβεται πάντα. Μόλις το 54,7% όσων πραγματοποιούν υπερωρίες αναφέρουν ότι πληρώνονται για τις επιπλέον ώρες, ενώ το 34,5% δηλώνει ότι δεν λαμβάνει καμία οικονομική αποζημίωση. Ένα ακόμη 8,9% αποζημιώνεται με ρεπό ή άδεια αντί χρημάτων.

Στην πράξη, περισσότεροι από τέσσερις στους δέκα εργαζόμενους που εργάζονται πέρα από το ωράριό τους δεν λαμβάνουν άμεση χρηματική αμοιβή για τον επιπλέον χρόνο που διαθέτουν στη δουλειά τους.

Η υπέρβαση του ωραρίου εμφανίζεται συχνότερα στις μεγάλες επιχειρήσεις. Στις εταιρείες με περισσότερους από 250 εργαζόμενους το ποσοστό όσων δηλώνουν ότι δουλεύουν επιπλέον ώρες φτάνει το 45,4%, έναντι 32% στις πολύ μικρές επιχειρήσεις. Ωστόσο, η μεγαλύτερη ένταση υπερωριακής απασχόλησης καταγράφεται στις μεσαίες επιχειρήσεις, όπου σημαντικό ποσοστό εργαζομένων δηλώνει ότι εργάζεται τουλάχιστον έξι επιπλέον ώρες την εβδομάδα.

Η έρευνα αναδεικνύει επίσης σημαντικές διαφοροποιήσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι άνδρες δηλώνουν σε μεγαλύτερο ποσοστό ότι πληρώνονται για τις υπερωρίες τους, ενώ οι γυναίκες εμφανίζουν σαφώς υψηλότερα ποσοστά απλήρωτης επιπλέον εργασίας. Συγκεκριμένα, το 41,1% των γυναικών που εργάζονται πέρα από το ωράριό τους δηλώνει ότι δεν αμείβεται για τον επιπλέον χρόνο εργασίας, έναντι 29,9% των ανδρών.

Πέρα όμως από το οικονομικό σκέλος, η έρευνα φωτίζει και την επίδραση των συνθηκών εργασίας στην υγεία των εργαζομένων. Η ισχυρή πίεση χρόνου και ο αυξημένος φόρτος εργασίας αναδεικνύονται ως οι βασικότεροι παράγοντες επιβάρυνσης, καθώς αναφέρονται από το 60,1% των συμμετεχόντων. Ακολουθεί η παρατεταμένη όρθια ή καθιστική στάση με 58,8%, ενώ σχεδόν ένας στους τρεις εργαζόμενους αναφέρει επαναλαμβανόμενες σωματικές κινήσεις που επιβαρύνουν την καθημερινότητά του.

Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη για όσους εργάζονται πολλές επιπλέον ώρες κάθε εβδομάδα. Μεταξύ των εργαζομένων που δηλώνουν ότι απασχολούνται πάνω από 11 ώρες επιπλέον εβδομαδιαίως, το 86,2% αναφέρει έντονη πίεση χρόνου και μεγάλο φόρτο εργασίας, ενώ περισσότεροι από τους μισούς δηλώνουν ότι εργάζονται ακόμη και στον ελεύθερο χρόνο τους.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σύνδεση της απλήρωτης υπερωρίας με την ψυχολογική επιβάρυνση. Οι εργαζόμενοι που δεν αμείβονται για τις επιπλέον ώρες τους εμφανίζουν υψηλότερα επίπεδα άγχους, δυσκολίες συνεργασίας στο εργασιακό περιβάλλον και μεγαλύτερη πιθανότητα να αναφέρουν περιστατικά λεκτικής ή σωματικής βίας.

Το άγχος αναδεικνύεται στο σημαντικότερο πρόβλημα υγείας που συνδέεται με την εργασία. Το 42,1% των εργαζομένων δηλώνει ότι παρουσίασε ή είδε να επιδεινώνεται το άγχος του κατά τη διάρκεια των τελευταίων δώδεκα μηνών. Ακολουθούν οι πόνοι σε οστά, αρθρώσεις και μύες με 29,4%, οι πονοκέφαλοι ή η κόπωση των ματιών με 28,9% και η γενικευμένη κόπωση με 27,3%.

Τα υψηλότερα ποσοστά επιβάρυνσης καταγράφονται μεταξύ των εργαζομένων που σκέφτονται συχνά να αλλάξουν εργασία. Σε αυτή την κατηγορία, σχεδόν δύο στους τρεις δηλώνουν ότι αντιμετωπίζουν έντονο άγχος, ενώ ιδιαίτερα αυξημένα εμφανίζονται και τα ποσοστά μυοσκελετικών προβλημάτων, πονοκεφάλων και σωματικής εξάντλησης.

Τα ευρήματα της έρευνας σκιαγραφούν μια αγορά εργασίας όπου η υπερεργασία δεν αποτελεί μόνο ζήτημα αμοιβής και τήρησης του ωραρίου, αλλά συνδέεται άμεσα με την ποιότητα ζωής, την ψυχική υγεία και τη συνολική ευημερία των εργαζομένων. Η εικόνα που προκύπτει είναι αυτή ενός εργασιακού περιβάλλοντος στο οποίο η πίεση για μεγαλύτερη παραγωγικότητα συχνά συνοδεύεται από αυξημένο προσωπικό κόστος για όσους καλούνται να την υποστηρίξουν.

Continue Reading

Η Ελλάδα στους πρωταθλητές του ευρωπαϊκού τουρισμού για αφίξεις και επενδύσεις

 Παρά τις γεωπολιτικές αναταράξεις, την αβεβαιότητα στην παγκόσμια οικονομία και τις πιέσεις που εξακολουθούν να δέχονται οι επιχειρήσεις από το αυξημένο λειτουργικό κόστος, ο ευρωπαϊκός τουρισμός διατηρεί τη δυναμική του, με την Ελλάδα να συγκαταλέγεται στις χώρες που εμφανίζουν τις καλύτερες επιδόσεις και τις πιο αισιόδοξες προοπτικές για το επόμενο διάστημα.

Τα συμπεράσματα προκύπτουν από το European Accommodation Barometer 2026, το οποίο καταγράφει τις τάσεις και τις προσδοκίες των επιχειρήσεων φιλοξενίας σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η έρευνα αποτυπώνει μια εικόνα ανθεκτικότητας για τον κλάδο, καθώς οι περισσότεροι ξενοδόχοι και πάροχοι καταλυμάτων δηλώνουν θετικές εκτιμήσεις τόσο για την πορεία των επιχειρήσεών τους όσο και για τις προοπτικές της αγοράς.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, το 66% των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων φιλοξενίας αναμένει θετική εξέλιξη των εργασιών τους κατά το επόμενο εξάμηνο, ποσοστό που αποτελεί το υψηλότερο των τελευταίων ετών. Ακόμη πιο ενθαρρυντικό θεωρείται το γεγονός ότι λιγότερο από το 10% των επιχειρήσεων εμφανίζεται απαισιόδοξο για την πορεία της δραστηριότητάς τους, παρά τις διεθνείς προκλήσεις που διαμορφώνουν ένα σύνθετο επιχειρηματικό περιβάλλον.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα ξεχωρίζει ως μία από τις χώρες με τις καλύτερες επιδόσεις στην Ευρώπη. Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, η χώρα καταγράφει από τα υψηλότερα ποσοστά θετικής αξιολόγησης τόσο για την πορεία των τελευταίων έξι μηνών όσο και για την τρέχουσα κατάσταση και τις μελλοντικές προσδοκίες των επιχειρήσεων του κλάδου.

Ειδικότερα, το 71% των ελληνικών επιχειρήσεων φιλοξενίας αξιολογεί θετικά την πορεία που κατέγραψε το προηγούμενο εξάμηνο, ποσοστό σημαντικά υψηλότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Παράλληλα, το 65% χαρακτηρίζει θετική την τρέχουσα οικονομική τους κατάσταση, ενώ το 73% εκφράζει αισιοδοξία για το επόμενο εξάμηνο, επιβεβαιώνοντας ότι ο ελληνικός τουρισμός εξακολουθεί να κινείται σε τροχιά ανάπτυξης.

Η Ελλάδα βρίσκεται στην ίδια ομάδα χωρών με την Ισπανία και τις σκανδιναβικές αγορές, οι οποίες καταγράφουν διαχρονικά υψηλές επιδόσεις στους βασικούς δείκτες της έρευνας. Αντίθετα, η Γερμανία και η Γαλλία εξακολουθούν να υπολείπονται του ευρωπαϊκού μέσου όρου, γεγονός που καταδεικνύει τις διαφορετικές ταχύτητες με τις οποίες αναπτύσσεται ο κλάδος της φιλοξενίας στην ευρωπαϊκή αγορά.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ευρήματα της φετινής έρευνας αφορά τη μεταβολή των βασικών δεικτών απόδοσης των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων. Η άνοδος των τιμών δωματίων συνεχίζεται, αλλά με σαφώς πιο αργούς ρυθμούς σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Αντίθετα, οι πληρότητες εμφανίζουν σημάδια ανάκαμψης, καθώς το 50% των επιχειρήσεων στην Ευρώπη δηλώνει ότι κατέγραψε αύξηση των ποσοστών πληρότητας κατά το τελευταίο εξάμηνο.

Η μεταβολή αυτή θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική για την αγορά, καθώς δείχνει ότι η ανάπτυξη του κλάδου στηρίζεται πλέον περισσότερο στην ενίσχυση της ζήτησης και λιγότερο στις αυξήσεις τιμών που χαρακτήρισαν την περίοδο μετά την πανδημία. Με άλλα λόγια, οι επιχειρήσεις φαίνεται να γεμίζουν περισσότερα δωμάτια, αλλά διαθέτουν μικρότερα περιθώρια για νέες ανατιμήσεις.

Θετικά είναι και τα μηνύματα στο μέτωπο των επενδύσεων. Η πρόσβαση των επιχειρήσεων σε χρηματοδότηση εμφανίζεται βελτιωμένη σε σχέση με το 2025, καθώς το 44% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι δεν αντιμετωπίζει δυσκολίες στην εξασφάλιση κεφαλαίων. Την ίδια στιγμή, περίπου δύο στις τρεις επιχειρήσεις σχεδιάζουν να διατηρήσουν σταθερό το επενδυτικό τους πρόγραμμα, ενώ περισσότερες σκοπεύουν να αυξήσουν τις δαπάνες τους παρά να τις περιορίσουν.

Η έρευνα αναδεικνύει επίσης το σημαντικό πλεονέκτημα που εξακολουθούν να διαθέτουν οι μεγάλες ξενοδοχειακές αλυσίδες. Τα οργανωμένα ξενοδοχειακά σχήματα εμφανίζουν υψηλότερα επίπεδα αισιοδοξίας, καλύτερη πρόσβαση σε χρηματοδότηση και μεγαλύτερη επενδυτική δυνατότητα σε σχέση με τις ανεξάρτητες μονάδες και τα εναλλακτικά καταλύματα. Η δυνατότητα αξιοποίησης οικονομιών κλίμακας, η ταχύτερη υιοθέτηση τεχνολογικών εργαλείων και η ευκολότερη πρόσβαση σε τραπεζική χρηματοδότηση δημιουργούν σημαντικά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η γεωγραφική κατανομή των επιδόσεων. Οι μεγάλες πόλεις αλλά και οι αγροτικές περιοχές εμφανίζουν τα υψηλότερα επίπεδα αισιοδοξίας και τις καλύτερες οικονομικές επιδόσεις. Οι μεγάλοι αστικοί προορισμοί επωφελούνται από την αυξημένη ζήτηση και τη δυνατότητα διαμόρφωσης υψηλότερων τιμών, ενώ οι αγροτικές περιοχές αξιοποιούν τα χαμηλότερα λειτουργικά κόστη και τη στροφή των ταξιδιωτών προς πιο αυθεντικές εμπειρίες.

Τα στοιχεία της έρευνας επιβεβαιώνουν ότι ο ευρωπαϊκός τουρισμός εισέρχεται στο δεύτερο εξάμηνο του 2026 με ισχυρές αντοχές. Για την Ελλάδα, η εικόνα είναι ακόμη πιο θετική, καθώς οι επιχειρήσεις του κλάδου εμφανίζονται μεταξύ των πλέον αισιόδοξων στην Ευρώπη, στοιχείο που ενισχύει τις προσδοκίες για μία ακόμη ισχυρή τουριστική χρονιά.

Continue Reading

ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΗΣΥΧΟΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ 57 ΝΕΚΡΟΥΣ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ ΚΑΙ ΟΙ 104 ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΑΤΤΙΚΗΣ;

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΓΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ

"ΠΟΙΟΣ ΕΙΔΕ ΚΡΑΤΟΣ ΛΙΓΟΣΤΟ" ΛΕΕΙ Ο ΣΟΥΡΗΣ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ

 Το ερώτημα που θέτετε αγγίζει τον πυρήνα του δημόσιου αισθήματος και εκφράζει τη βαθιά απογοήτευση, την οργή και το αίσθημα αδικίας που μοιράζεται ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Κι εμείς θα συνεχίσουμε να χειροκροτάμε τους αυτόκλητους σωτήρες που τελικά βούλιαξαν την χώρα; 

Οι τραγωδίες στο Μάτι (2018) και στα Τέμπη (2023) αποτελούν δύο από τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Το γεγονός ότι συνέβησαν υπό διαφορετικές διακυβερνήσεις (ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας αντίστοιχα) αναδεικνύει, στα μάτια των πολιτών, διαχρονικές παθογένειες του κρατικού μηχανισμού:

• Στο Μάτι: Αναδείχθηκαν η εγκληματική έλλειψη συντονισμού, η απουσία σχεδίων εκκένωσης και οι τραγικές αδυναμίες της πολιτικής προστασίας. Eνα μηχανισμό με ατέλειες, παραλείψεις, αλλά κυρίως με άπειρες πολιτικές ευθύνες. 

• Στα Τέμπη: Αποκαλύφθηκαν οι χρόνιες καθυστερήσεις στην ολοκλήρωση των συστημάτων ασφαλείας των σιδηροδρόμων, οι παραλείψεις και οι συστημικές αποκτυχίες στη διαχείριση των υποδομών. Κυρίως όμως συγκλόνισε η συκάλυψη των γεγονότων που θέτει ηθικά και πολιτικά ερωτήματα.

Το ζήτημα της Πολιτικής και Ηθικής Ευθύνης

Η αντίθεση ανάμεσα στην «πολιτική ρητορική» και την πραγματικότητα των θυμάτων είναι αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη αποστροφή.

Η ουσία του προβλήματος: > Στην πολιτική σκηνή, η ανάληψη της «πολιτικής ευθύνης» συχνά περιορίζεται σε επικοινωνιακές δηλώσεις ή παραιτήσεις που, στην πράξη, δεν απαλύνουν τον πόνο των οικογενειών ούτε εγγυώνται την άμεση απονομή δικαιοσύνης. Η αίσθηση ότι οι πολιτικοί αρχηγοί παρουσιάζονται ως «σωτήρες» την ώρα που το κράτος αποτυγχάνει να προστατεύσει τη ζωή των πολιτών του, εντείνει την κρίση εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς.

Το αν «κοιμούνται ήσυχοι» είναι ένα ερώτημα που αφορά την προσωπική συνείδηση του κάθε ηγέτη και στελέχους. Ωστόσο, για τον απλό πολίτη, το ζητούμενο δεν είναι πλέον οι προθέσεις ή οι ενοχές τους, αλλά:

1. Η πλήρης και ανεξάρτητη απονομή δικαιοσύνης, χωρίς πολιτικές παρεμβάσεις ή συγκλύψεις.

2. Η ριζική αλλαγή του κράτους, ώστε να μην θρηνήσουμε ποτέ ξανά θύματα από ανάλογη κρατική ανεπάρκεια.

Η μνήμη των 104 ανθρώπων στο Μάτι και των 57 στα Τέμπη παραμένει μια ανοιχτή πληγή που υπενθυμίζει ότι η ασφάλεια των πολιτών πρέπει να είναι πάνω από κάθε πολιτικό κόστος και κομματική αντιπαράθεση. Αλλά με νέους πολιτικούς κι ΟΙ ΜΕ ΑΥΤΟΚΛΗΤΟΥΣ ΣΩΤΗΡΕΣ ΠΟΥ ΑΛΛΟΙ ΓΡΑΦΟΥΝ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥΣ.

Continue Reading

Ανατροπές στην αγορά εργασίας για έλεγχο των μισθών

 Σαφείς κανόνες διαφάνειας στις αμοιβές και στις διαδικασίες προσλήψεων επιχειρεί να βάλει το υπουργείο Εργασίας με το σχέδιο νόμου που παρουσιάστηκε από την αρμόδια υπουργό και εγκρίθηκε από το υπουργικό συμβούλιο.

Το νομοσχέδιο ενσωματώνει την Ευρωπαϊκή Οδηγία 2023/970 και αλλάζει ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο θα διαμορφώνονται, θα ελέγχονται και θα αιτιολογούνται οι μισθοί στις επιχειρήσεις.

Το εύρος των αμοιβών δεν θα είναι πλέον δευτερεύον θέμα αλλά βασική υποχρέωση για τους εργοδότες και θα πρέπει να αναγράφεται ξεκάθαρα στην αγγελία πρόσληψης. Με τον τρόπο αυτό οι υποψήφιοι θα γνωρίζουν εκ των προτέρων τι προσφέρει η εταιρεία.

Παράλληλα, θα εξαλειφθούν οι μισθολογικές διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών που εκτελούν όμοια εργασία. Τα κριτήρια καθορισμού της αμοιβής και της επαγγελματικής εξέλιξης θα πρέπει να είναι πλέον αντικειμενικά και ουδέτερα ως προς το φύλο.

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Νίκη Κεραμέως, είχε επισημάνει:

«Το νέο νομοσχέδιο αποτελεί ένα ακόμη σημαντικό βήμα για την ενίσχυση της ισότητας στην εργασία. Με περισσότερη διαφάνεια στις αμοιβές και ουσιαστικά εργαλεία ελέγχου, διασφαλίζουμε ότι οι αποδοχές κάθε εργαζομένου θα καθορίζονται από την αξία και την προσφορά του και όχι από το φύλο του. Συνεχίζουμε τις μεταρρυθμίσεις που ενισχύουν τις ίσες ευκαιρίες για όλους».

Μισθολογικό χάσμα – Ετήσιος έλεγχος

Σύμφωνα με τα στοιχεία για το 2024, το μέσο μισθολογικό χάσμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση ανήλθε στο 11,1%, γεγονός που σημαίνει ότι οι μέσες ωριαίες αποδοχές των γυναικών ήταν χαμηλότερες κατά 11,1% από τις αντίστοιχες των ανδρών. Αντιστοίχως, στην Ελλάδα το ποσοστό διαμορφώνεται σε ακόμη υψηλότερο επίπεδο, στο 13,4%.

Σύμφωνα με το νομοσχέδιο, η προκήρυξη και συνολικά η διαδικασία πρόσληψης θα πρέπει να διασφαλίζουν ίση μεταχείριση, παραμένοντας ουδέτερες ως προς το φύλο και απαλλαγμένες από κάθε μορφή διάκρισης.

Παράλληλα, οι επιχειρήσεις οφείλουν να διαθέτουν τεκμηριωμένες μισθολογικές δομές, που θα βασίζονται σε αντικειμενικά, ουδέτερα ως προς το φύλο κριτήρια, θα επιτρέπουν τη συγκριτική αξιολόγηση θέσεων εργασίας και θα προσδιορίζουν με σαφήνεια τα στοιχεία αμοιβής ανά κατηγορία εργαζομένων.

Στο ίδιο πλαίσιο ενίσχυσης της μισθολογικής διαφάνειας, οι εργαζόμενοι αποκτούν δικαίωμα πρόσβασης σε βασικά στοιχεία που αφορούν τις αποδοχές τους.

Ειδικότερα, μπορούν να ζητούν πληροφορίες σχετικά με το ατομικό επίπεδο αμοιβής τους και τον μέσο όρο αποδοχών ανδρών και γυναικών που εκτελούν όμοια εργασία ή εργασία ίσης αξίας, χωρίς τη δυνατότητα ταυτοποίησης των προσώπων.

Επιπλέον, το νομοσχέδιο θεσπίζει υποχρεωτικό εσωτερικό έλεγχο του μισθολογικού χάσματος στις επιχειρήσεις, ενισχύοντας τους μηχανισμούς παρακολούθησης και καταγραφής πιθανών μισθολογικών ανισοτήτων μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Οι επιχειρήσεις υποχρεούνται να υποβάλουν στοιχεία σχετικά με:

– το μισθολογικό χάσμα μεταξύ ανδρών και γυναικών,

– το μισθολογικό χάσμα στα bonus,

– το διάμεσο μισθολογικό χάσμα και

– το μισθολογικό χάσμα ανά κατηγορία εργαζομένων.

Η υποχρέωση ισχύει ετησίως για επιχειρήσεις με περισσότερους από 250 εργαζόμενους, ανά τριετία για επιχειρήσεις με 150 έως 249 εργαζόμενους και ανά τριετία από το 2031 για επιχειρήσεις με 100 έως 149 εργαζόμενους.

Το νομοσχέδιο προβλέπει και συγκεκριμένες διαδικασίες για την αντιμετώπιση περιπτώσεων όπου εντοπίζονται αδικαιολόγητες αποκλίσεις στις αποδοχές.

Εφόσον προκύψει ότι υφίσταται μισθολογική διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών, χωρίς να τεκμηριώνεται από αντικειμενικά κριτήρια, ο εργοδότης υποχρεούται να προχωρήσει στη διόρθωσή της, αναμορφώνοντας τη μισθολογική δομή της επιχείρησης.

Μάλιστα, όταν η μισθολογική απόκλιση είναι ίση ή μεγαλύτερη του 5% και δεν διορθώνεται εντός έξι μηνών, ενεργοποιείται διαδικασία αξιολόγησης των μισθών.

Το νομοσχέδιο θεσπίζει επίσης ένα ενισχυμένο πλαίσιο προστασίας για τους εργαζόμενους που θεωρούν ότι υφίστανται μισθολογική διάκριση, λόγω φύλου, διασφαλίζοντας τη δυνατότητα αποτελεσματικής διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους.

Σε περίπτωση σχετικής αμφισβήτησης, ο εργαζόμενος μπορεί να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, να ζητήσει πρόσβαση σε στοιχεία που αφορούν τις μισθολογικές αποδοχές, καθώς και να απευθυνθεί για υποστήριξη στον Συνήγορο του Πολίτη ή σε συνδικαλιστική οργάνωση.

Η Επιθεώρηση Εργασίας διατηρεί πλήρως την αρμοδιότητα ελέγχου της εφαρμογής της νομοθεσίας και επιβολής κυρώσεων, περιλαμβανομένων διοικητικών προστίμων, όπου διαπιστώνονται παραβάσεις.

Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας

Πριν από τη συνέντευξη, ο εργοδότης υποχρεούται να γνωστοποιεί στον υποψήφιο εργαζόμενο το ύψος των αποδοχών ή το προβλεπόμενο μισθολογικό εύρος για τη θέση εργασίας, καθώς και να τον ενημερώνει για τη σχετική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, όπου αυτή εφαρμόζεται.

Παράλληλα, απαγορεύεται να ζητά πληροφορίες σχετικά με τις προηγούμενες αποδοχές του υποψηφίου.

Μια επιπλέον πρόβλεψη που έχει ενσωματώσει η χώρα μας στο νομοσχέδιο, πέραν όσων προβλέπει η ευρωπαϊκή οδηγία, είναι ότι, όταν εφαρμόζεται Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΣΣΕ), θεωρείται καταρχήν ότι δεν υπάρχουν αδικαιολόγητες μισθολογικές διακρίσεις κατά τη συζήτηση εργατικής διαφοράς στην Επιθεώρηση Εργασίας.

Επίσης, οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας μπορούν να χρησιμοποιούνται ως βάση για τη δημιουργία μισθολογικών δομών στις επιχειρήσεις.

Σύμφωνα με το υπουργείο Εργασίας, με τον τρόπο αυτό απλοποιούνται οι διαδικασίες για επιχειρήσεις που εφαρμόζουν ΣΣΕ και δίνεται κίνητρο για την υπογραφή περισσότερων ΣΣΕ.

Continue Reading

ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ κούρσα το ράλι τιμών στα διαμερίσματα της Ελλάδας

 

Ανθεκτικότητα απέναντι στις γεωπολιτικές αναταράξεις δείχνει η αγορά ακινήτων, η οποία παραμένει σε ανοδική τροχιά, αν και με χαμηλότερες ταχύτητες σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.

Τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος για το πρώτο τρίμηνο του έτους καταγράφουν νέα αύξηση 5,7% στις τιμές των διαμερισμάτων σε όλη τη χώρα. Το 2025 οι τιμές είχαν αυξηθεί κατά 8,1% και το 2024 κατά 9,1% ενώ την τελευταία δεκαετία οι τιμές των διαμερισμάτων έχουν αυξηθεί κατά 86% έχοντας ξεπεράσει πλέον το ιστορικό υψηλό του 2008.

Στην αύξηση των τιμών έχουν συμβάλει η περιορισμένη προσφορά κατοικιών, το αυξημένο επενδυτικό ενδιαφέρον αλλά και το «Σπίτι μου 2», με την ΤτΕ να σημειώνει ότι ταχύτερη άνοδος των τιμών των διαμερισμάτων σε σχέση με τα εισοδήματα καθιστά δυσκολότερη την απόκτηση κατοικίας που να καλύπτει τις στεγαστικές ανάγκες και να είναι συμβατή με τις οικονομικές δυνατότητες των νοικοκυριών.

Μεγαλύτερη αύξηση καταγράφουν οι τιμές των νέων διαμερισμάτων ηλικίας έως 5 ετών ενώ η Θεσσαλονίκη σέρνει τον χορό των αυξήσεων και ακολουθεί από κοντά η Αθήνα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΤτΕ το πρώτο τρίμηνο του 2026:

• Οι τιμές των διαμερισμάτων (σε ονομαστικούς όρους) ήταν κατά μέσο όρο αυξημένες κατά 5,7% σε σύγκριση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2025. Για το 2025 οι τιμές των διαμερισμάτων αυξήθηκαν με μέσο ετήσιο ρυθμό 8,1% έναντι αύξησης 9,1% το 2024.

• Στα νέα διαμερίσματα ηλικίας έως 5 ετών οι τιμές αυξήθηκαν κατά 6% κατά μέσο όρο. Το 2025 η αύξηση είχε ανέλθει σε 7,7% ενώ το 2024 οι τιμές των νέων διαμερισμάτων είχαν καταγράψει μέση αύξηση 10,2%.

• Οι τιμές των παλαιών διαμερισμάτων αυξήθηκαν κατά μέσο όρο 5,5% όταν το 2025 ο μέσος ετήσιος ρυθμός αύξησης των τιμών ήταν 8,4%. Οι αγοραστές προτιμούν τα παλαιά ακίνητα καθώς διατίθενται σε πιο προσιτές τιμές συγκριτικά με τα νεόδμητα, τα οποία είναι απρόσιτα.

• Οι τιμές των διαμερισμάτων στην Αθήνα σημείωσαν άνοδο 5,2%, 6,4% στη Θεσσαλονίκη, 5,4% στις άλλες μεγάλες πόλεις και 6,9% στις λοιπές περιοχές της χώρας. Για το σύνολο του 2025 η αύξηση των τιμών στις ίδιες περιοχές σε σχέση με το 2024 ήταν 6,5%, 9,7%, 10,2% και 9,1% αντίστοιχα.

• Για το σύνολο των αστικών περιοχών της χώρας, το α΄ τρίμηνο του 2026 οι τιμές των διαμερισμάτων ήταν κατά μέσο όρο αυξημένες κατά 5,6% σε σύγκριση με το α΄ τρίμηνο του 2025, ενώ για το 2025 η μέση ετήσια αύξηση διαμορφώθηκε στο 7,8%.

Η αγορά ακινήτων

Από το 2018 η ελληνική αγορά κατοικίας αναπτύσσεται σταθερά και με αυξανόμενη δυναμική, η οποία τροφοδοτείται τόσο από την εγχώρια όσο και από την εξωτερική ζήτηση. Μετά την πτώση 42% που καταγράφηκε στις τιμές των κατοικιών την περίοδο 2008-2017, στο διάστημα 2018-2024 οι τιμές κατέγραψαν αύξηση 67,7% σε επίπεδο χώρας, με την αντίστοιχη αύξηση στην Αθήνα να ανέρχεται σε 84,2%.

Η ταχύτερη άνοδος των τιμών των οικιστικών ακινήτων σε σχέση με τα εισοδήματα καθιστά δυσκολότερη την απόκτηση κατοικίας που να καλύπτει τις στεγαστικές ανάγκες και να είναι συμβατή με τις οικονομικές δυνατότητες των νοικοκυριών.

Σύμφωνα με τη Eurostat, το ποσοστό του πληθυσμού που δαπανά πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός του για έξοδα στέγασης στην Ελλάδα ανήλθε σε 28,9% το 2024, με τον αντίστοιχο ευρωπαϊκό μέσο όρο να εκτιμάται στο 8,2%, κατατάσσοντας την Ελλάδα στην πρώτη θέση ως προς τη στεγαστική επιβάρυνση στην ΕΕ. Στα μεγάλα αστικά κέντρα αυτό το ποσοστό εκτιμήθηκε στο 29,1%, ενώ στις αγροτικές περιοχές στο 27,7%.

Τα κρατικά ταμεία

Παρά την αύξηση των τιμών στην κτηματαγορά, τα στοιχεία της ΑΑΔΕ καταγράφουν αύξηση στις φορο-εισπράξεις από μεταβιβάσεις ακινήτων.

Το πρώτο τρίμηνο του έτους τα έσοδα από φόρο μεταβίβασης κτιρίων, οικοπέδων και αγροτεμαχίων διαμορφώθηκαν στα 149,37 εκατ. ευρώ, από 130,86 εκατ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα του 2025, καταγράφοντας αύξηση 14,1%. Οι αγοραπωλησίες οικοδομών παρέμειναν η βασική πηγή των εσόδων, με τον φόρο που βεβαιώθηκε να ανέρχεται σε 125,53 εκατ. ευρώ, αυξημένος κατά 14,3%.

Premium έκδοση «Τα ΝΕΑ»

Continue Reading