ΤΟ ΜΕΓΑ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ- Παρά την εξέλιξη δεικτών 7 στα 10 νοικοκυριά δηλώνουν ότι δυσκολεύονται

 

Τη διάσταση ανάμεσα στη μείωση των ανισοτήτων που σημειώνεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με τα στατιστικά δεδομένα, και την υποκειμενική εμπειρία των νοικοκυριών για την επιδείνωση των ανισοτήτων αναδεικνύει η μελέτη του ΙΟΒΕ με τίτλο «Οι πολλαπλές πτυχές της ανισότητας στην Ελλάδα».

Τα βασικά ευρήματα της νέας μελέτης του Ιδρύματος Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών – ΙΟΒΕ παρουσίασε σε ειδική εκδήλωση ο κ. Αντώνης Μαυρόπουλος, Ανώτερος Ερευνητής του ΙΟΒΕ, ενώ ομιλία για τις τάσεις ανισοτήτων στην Ευρώπη πραγματοποίησε ο κ. Jonathan Cribb, Deputy Director του Institute for Fiscal Studies (IFS) του Λονδίνου.

Ακολούθησε συζήτηση με τη συμμετοχή του Πάνου Τσακλόγλου, καθηγητή του ΟΠΑ, της Ειρήνης Ανδριοπούλου, Ανώτερης Οικονομολόγου του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων, και της Νίκης Καλαβρέζου, Research Team Leader στο European Centre for Social Welfare Policy and Research της Βιέννης. Τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε ο Νίκος Βέττας, γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ και Καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Κεντρικό σημείο της μελέτης είναι η διαπίστωση ότι, παρά τη σημαντική πρόοδο που έχει καταγραφεί την τελευταία δεκαετία στους βασικούς δείκτες ανισότητας, η καθημερινή εμπειρία μεγάλου μέρους των ελληνικών νοικοκυριών εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από οικονομική ανασφάλεια, περιορισμένες ευκαιρίες και δυσκολία πρόσβασης σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες.

Η εισοδηματική ανισότητα έχει υποχωρήσει σε σχέση με τα χρόνια της κρίσης, η απασχόληση έχει ενισχυθεί και η οικονομία έχει επιστρέψει σε τροχιά ανάπτυξης, ωστόσο πολλοί πολίτες εξακολουθούν να αντιλαμβάνονται την ανισότητα ως ιδιαίτερα έντονη και να δηλώνουν σε μεγάλο ποσοστό ότι δυσκολεύονται να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Η σύνθετη αυτή πραγματικότητα αναδεικνύει ότι η ανισότητα δεν μπορεί να αξιολογείται αποκλειστικά μέσα από την κατανομή του εισοδήματος.

Η ποιότητα της εργασίας, η πρόσβαση σε καλή εκπαίδευση, οι ανισότητες στην υγεία, η επάρκεια των υπηρεσιών μακροχρόνιας φροντίδας και η ολοένα αυξανόμενη πίεση από το κόστος στέγασης επηρεάζουν καθοριστικά το πραγματικό επίπεδο ευημερίας των νοικοκυριών και τις δυνατότητες κοινωνικής κινητικότητας.

Η μελέτη εξετάζει την εξέλιξη των ανισοτήτων στην Ελλάδα κατά την περίοδο 2015-2025, μέσα από έξι αλληλένδετες διαστάσεις – εισόδημα, αγορά εργασίας, εκπαίδευση, υγεία, μακροχρόνια φροντίδα και στέγαση – αναδεικνύοντας τόσο περιοχές όπου έχει σημειωθεί ουσιαστική πρόοδος όσο και δομικές αδυναμίες που εξακολουθούν να περιορίζουν τις ευκαιρίες για σημαντικό μέρος του πληθυσμού.

Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η Ελλάδα παρουσιάζει σήμερα μικρότερες ανισότητες σε σχέση με την περίοδο της κρίσης, χωρίς όμως να έχει ακόμη γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των θετικών μακροοικονομικών και στατιστικών εξελίξεων και της καθημερινής εμπειρίας των πολιτών.

Συνεπώς, μπορεί να εξηγηθεί γιατί η αίσθηση ανισότητας παραμένει ισχυρή, ακόμη και σε μια περίοδο βελτίωσης πολλών δεικτών, και αναδεικνύεται η ανάγκη για πολιτικές που θα ενισχύσουν όχι μόνο τα εισοδήματα αλλά και την ισότητα πρόσβασης σε ευκαιρίες και βασικές υπηρεσίες.

Τα βασικά ευρήματα της μελέτης του ΙΟΒΕ για την ανισότητα στην Ελλάδα

Εισοδηματική ανισότητα

Η εικόνα της εισοδηματικής ανισότητας στην Ελλάδα παρουσιάζει μια αντίφαση. Από τη μία πλευρά, οι βασικοί δείκτες καταγράφουν βελτίωση σε σχέση με τα χρόνια της κρίσης, καθώς η οικονομική ανάκαμψη συνοδεύτηκε από μείωση της εισοδηματικής ανισότητας και αύξηση της απασχόλησης. Από την άλλη πλευρά, η καθημερινή εμπειρία πολλών νοικοκυριών παραμένει πιο αρνητική.

Η πλειονότητα των πολιτών εξακολουθεί να δηλώνει ότι δυσκολεύεται να καλύψει τις βασικές της ανάγκες, ενώ η αίσθηση άνισης μεταχείρισης και περιορισμένων ευκαιριών παραμένει έντονη.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι η μείωση της ανισότητας στους στατιστικούς δείκτες δεν μεταφράζεται αυτόματα σε αντίστοιχη βελτίωση της οικονομικής ασφάλειας για όλους.

Βασικά ευρήματα

• Ο δείκτης Gini, καθιερωμένος δείκτης μέτρησης ανισοτήτων, μειώθηκε από 34,2% το 2015 σε 31,6% το 2025.
• Περίπου 68% των νοικοκυριών δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα, έναντι 19% στην ΕΕ.
• Το εισόδημα από αυτοαπασχόληση εμφανίζει τη μεγαλύτερη ανισότητα μεταξύ όλων των πηγών εισοδήματος.
• Οι νέοι 16-24 ετών παραμένουν η ηλικιακή ομάδα με τον υψηλότερο κίνδυνο φτώχειας.
• Τα μονογονεϊκά νοικοκυριά και οι οικογένειες με πολλά παιδιά συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο οικονομικής ευαλωτότητας.

Γράφημα 1: Δείκτης ανισότητας Gini και κατά κεφαλήν ΑΕΠ | ΙΟΒΕ

Διαβάστε ακόμα: Τελικά οι Έλληνες δεν έχουν χρήματα ή απλά «γκρινιάζουν»; – Η έκθεση για τη φτώχεια και η πρωτιά στην ΕΕ

Αγορά εργασίας

Η αγορά εργασίας αποτέλεσε βασικό παράγοντα βελτίωσης των οικονομικών συνθηκών την τελευταία δεκαετία, καθώς η ανεργία υποχώρησε σημαντικά και η απασχόληση αυξήθηκε. Ωστόσο, ορισμένα διαρθρωτικά χαρακτηριστικά εξακολουθούν να τροφοδοτούν ανισότητες και να περιορίζουν την κοινωνική κινητικότητα.

Η υψηλή αυτοαπασχόληση, η χαμηλή συμμετοχή συγκεκριμένων ομάδων στην εργασία (ιδιαίτερα γυναικών και ΑΜΕΑ), η επίμονη μακροχρόνια ανεργία και η περιορισμένη κάλυψη από συλλογικές συμβάσεις συντηρούν αποκλίσεις σε εισοδήματα και ευκαιρίες.

Βασικά ευρήματα

• Η ανεργία μειώθηκε από 24,9% το 2015 σε 8,8% το 2025.
• Οι αυτοαπασχολούμενοι αντιστοιχούν ακόμη στο 24,3% του συνόλου των εργαζομένων, το υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ.
• Το κενό συμμόρφωσης ΦΠΑ μειώθηκε από 24% το 2019 σε 11% το 2023, αλλά η παραοικονομία παραμένει υψηλή.
• Η Ελλάδα καταγράφει το τρίτο χαμηλότερο ποσοστό συμμετοχής στην αγορά εργασίας στην ΕΕ.
• Πάνω από το 50% των ανέργων παραμένει σε κατάσταση μακροχρόνιας ανεργίας.

Γράφημα 2: Ποσοστό ανεργίας | ΙΟΒΕ

Εκπαίδευση

Η εκπαίδευση παραμένει ο σημαντικότερος μηχανισμός κοινωνικής κινητικότητας. Παρά τη σημαντική αύξηση των αποφοίτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, οι πιθανότητες εκπαιδευτικής ανέλιξης εξακολουθούν να εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο της οικογένειας.

Η έντονη εξάρτηση από την παραπαιδεία και οι δυσκολίες ολοκλήρωσης των σπουδών περιορίζουν τον εξισωτικό ρόλο του εκπαιδευτικού συστήματος.

Βασικά ευρήματα

• Το ποσοστό των ενηλίκων με ανώτατη εκπαίδευση αυξήθηκε από 26,5% σε 32,6%.
• Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις χώρες με τη χαμηλότερη διαγενεακή εκπαιδευτική κινητικότητα στην Ευρώπη.
• Μόλις περίπου 12% των παιδιών από χαμηλά εκπαιδευτικά στρώματα φτάνουν στα υψηλότερα επίπεδα εκπαίδευσης.
• Περισσότεροι από τους μισούς φοιτητές υπερβαίνουν την προβλεπόμενη διάρκεια σπουδών.
• Η παραπαιδεία παραμένει βασικό εργαλείο προετοιμασίας για την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Υγεία

Παρά τις βελτιώσεις που καταγράφονται μετά την κρίση, η πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας εξακολουθεί να επηρεάζεται σημαντικά από το εισόδημα. Η υψηλή εξάρτηση από ιδιωτικές πληρωμές μεταφέρει σημαντικό μέρος του κόστους στα νοικοκυριά, με αποτέλεσμα τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα να αντιμετωπίζουν μεγαλύτερα εμπόδια στην πρόληψη, τη διάγνωση και τη θεραπεία.

Βασικά ευρήματα

• Η Ελλάδα καταγράφει από τα υψηλότερα ποσοστά ιδιωτικών δαπανών υγείας στην ΕΕ.
• Το 32% των ατόμων στο χαμηλότερο εισοδηματικό τεταρτημόριο δηλώνει ανεκπλήρωτες ανάγκες υγείας, έναντι 10% στο υψηλότερο.
• Τα χρόνια νοσήματα αφορούν το 30% των ατόμων στο χαμηλότερο εισοδηματικό τεταρτημόριο, έναντι 18% στο υψηλότερο.
• Οι οικονομικές ανισότητες μεταφράζονται σε σημαντικές διαφορές στην κατάσταση υγείας και στο προσδόκιμο υγιούς ζωής.

Γράφημα 3: Ποσοστό ατόμων με προβλήματα υγείας ανά εισοδηματικό τεταρτημόριο | ΙΟΒΕ

Μακροχρόνια φροντίδα

Η μακροχρόνια φροντίδα ορίζεται ως το σύνολο υπηρεσιών και υποστήριξης που απευθύνονται σε άτομα τα οποία, λόγω σωματικής ή/και ψυχικής ευαλωτότητας ή αναπηρίας, εξαρτώνται για παρατεταμένο χρονικό διάστημα από βοήθεια για δραστηριότητες της καθημερινής ζωής ή/και χρειάζονται συνεχή φροντίδα.

Η μακροχρόνια φροντίδα αποτελεί έναν από τους πιο αδύναμους πυλώνες κοινωνικής προστασίας στην Ελλάδα. Καθώς ο πληθυσμός γηράσκει με ταχείς ρυθμούς, η χώρα εξακολουθεί να βασίζεται κυρίως στην οικογένεια για την παροχή φροντίδας, γεγονός που δημιουργεί σημαντικές οικονομικές και κοινωνικές επιβαρύνσεις, ιδιαίτερα για τις γυναίκες.

Βασικά ευρήματα

• Οι δημόσιες δαπάνες για μακροχρόνια φροντίδα αντιστοιχούν μόλις στο 0,16% του ΑΕΠ, έναντι 1,71% στην ΕΕ.
• Η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης ως προς τη χρηματοδότηση υπηρεσιών φροντίδας.
• Τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα εμφανίζουν μεγαλύτερες δυσκολίες κάλυψης αναγκών φροντίδας.
• Η άτυπη οικογενειακή φροντίδα εξακολουθεί να αποτελεί τον κυρίαρχο μηχανισμό υποστήριξης.

Γράφημα 4. Δημόσια συνολική δαπάνη μακροχρόνιας φροντίδας (ως ποσοστό του ΑΕΠ), 2023 | ΙΟΒΕ

Στέγαση

Η στέγαση αναδεικνύεται ως δυνητική πηγή ανισοτήτων στην Ελλάδα. Η έντονη άνοδος των ενοικίων και του στεγαστικού κόστους μετά το 2018 έχει αυξήσει σημαντικά την πίεση στα νοικοκυριά, ιδιαίτερα στα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα και στους νέους. Παράλληλα, η αύξηση των αξιών ακινήτων διευρύνει το χάσμα μεταξύ ιδιοκτητών και ενοικιαστών.

Βασικά ευρήματα

• Το κόστος στέγασης για τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα παραμένει από τα υψηλότερα στην Ευρώπη.
• Η άνοδος των ενοικίων μετά το 2018 επιβάρυνε δυσανάλογα τους ενοικιαστές χαμηλού εισοδήματος.
• Η ιδιοκατοίκηση υποχωρεί στα νεότερα και οικονομικά ασθενέστερα νοικοκυριά.
• Η αδυναμία κάλυψης ενεργειακών και στεγαστικών υποχρεώσεων έχει επιδεινωθεί μετά το 2021.
• Η στεγαστική επισφάλεια συνδέεται με χαμηλότερες εκπαιδευτικές και επαγγελματικές προοπτικές.

Γράφημα 5: Ποσοστό επιβάρυνσης του στεγαστικού κόστους στο διαθέσιμο εισόδημα σε Ελλάδα και ΕΕ | ΙΟΒΕ
reader.gr

ΞΕΜΕΙΝΕΙ από νοσηλευτές τα νοσοκομεία της Ελλάδας – 2,2 νοσηλευτές ανά 1.000 κατοίκους και η Ευρώπη 8,5

 Η Παγκόσμια Ημέρα Νοσηλευτή (εορτάστηκε στις 12/5) αποκτά όλο και περισσότερο νόημα για την Ελλάδα που καταγράφει έλλειψη νοσηλευτών. Η κατάταξη της χώρας μας στην αναλογία νοσηλευτών με κλίνες και ασθενείς είναι πολύ χαμηλά, με το υπουργείο Υγείας να αναγνωρίζει το πρόβλημα και να θέτει την ενίσχυση του ΕΣΥ με νοσηλευτές ως μία από τις προτεραιότητες αυτής της χρονιάς.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει στο ygeiamou ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (ΠΑΣΥΝΟ-ΕΣΥ) Γιώργος Αβραμίδης, η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραψε το 2024 ότι εργάζονται στα θεραπευτήρια της χώρας (δημόσια και ιδιωτικά) 23.133 νοσηλευτές. Την ίδια στιγμή, υπήρχαν 48.334 αναπτυγμένες κλίνες.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η διεθνής σύγκριση προκαλεί ανησυχία: η χώρα μας το 2024 είχε 2,2 νοσηλευτές ανά 1.000 κατοίκους, όταν ο μέσος όρος στην Ε.Ε. ήταν 8,5 και στον ΟΟΣΑ 9,2. Στα νοσοκομεία του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ) υπηρετούν περίπου 20.000 (μόνιμοι περίπου 15.500, επικουρικοί περίπου 2.000 και ειδικευόμενοι περίπου 2.500). Ετσι, 20.000 νοσηλευτές ανά 34.399 κλίνες αντιστοιχούν σε 0,58 νοσηλευτές ανά κλίνη. «Εάν υπολογίσουμε μόνο τους μόνιμους νοσηλευτές έχουμε 15.500 νοσηλευτές ανά 34.399 κλίνες και προκύπτει 0,45 νοσηλευτές ανά κλίνη στα νοσοκομεία του ΕΣΥ.

Εάν λάβουμε υπόψη τον μέσο όρο στις χώρες του ΟΟΣΑ, που είναι 2,3, χρειαζόμαστε 79.117 νοσηλευτές. Αν αφαιρέσουμε τους υπηρετούντες 20.000 νοσηλευτές (μόνιμοι, επικουρικοί, ειδικευόμενοι), χρειαζόμαστε 59.117 νοσηλευτές. Προχωρώντας με ποσοτικά δεδομένα, αποφοιτούν ετησίως περίπου 1.500 νοσηλευτές από τα πανεπιστημιακά μας πλέον τμήματα, οι οποίοι σαφώς δεν επαρκούν για να στελεχώσουν τις υπηρεσίες υγείας, διότι είτε αποχωρούν για το εξωτερικό, είτε επιλέγουν να εργάζονται ως αναπληρωτές σχολικοί νοσηλευτές, κάποιοι επιπλέον επιλέγουν τον ιδιωτικό τομέα και κάποιοι επιλέγουν να αλλάξουν επάγγελμα.

Εάν υπολογίσουμε λοιπόν ότι αρκετοί από αυτούς δεν θα επιλέξουν τα νοσοκομεία του ΕΣΥ για να εργαστούν, τότε εύκολα καταλαβαίνουμε το μέγεθος του προβλήματος, την αδυναμία να προσεγγίσουμε τον μέσο όρο των χωρών της Ε.Ε. και του ΟΟΣΑ και τη βεβαιότητα ότι θα παραμείνουμε στους χαμηλότερους δείκτες στελέχωσης», τονίζει ο κ. Αβραμίδης.

Τι φταίει για τις ελλείψεις

Το πρόβλημα δεν είναι μονοπαραγοντικό, σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΠΑΣΥΝΟ-ΕΣΥ. Δεν ισχύει απλώς ότι «οι νέοι δεν επιλέγουν τη Νοσηλευτική». Πρόσφατη επιστημονική δημοσίευση για την Ελλάδα αναφέρει ότι στις εισαγωγές του 2025 στα Πανεπιστημιακά Τμήματα Νοσηλευτικής από 1.400 διαθέσιμες θέσεις έμειναν κενές περίπου 400, δηλαδή σχεδόν το 29%. «Αυτό δείχνει μειωμένη ελκυστικότητα του επαγγέλματος ήδη από την αφετηρία», αναφέρει ο κ. Αβραμίδης και προσθέτει: «Ομως η άλλη μισή αλήθεια είναι ακόμη πιο σοβαρή: το δημόσιο σύστημα δεν καταφέρνει να τους προσελκύσει αλλά και να τους κρατήσει. Το Country Health Profile 2025 για την Ελλάδα αναφέρει ρητά ότι ο δημόσιος τομέας δεν ωφελείται από αυτή τη δεξαμενή νέων και έμπειρων επαγγελματιών. Το ίδιο κείμενο εντοπίζει ως βασικά εμπόδια την απουσία δομημένης επαγγελματικής εξέλιξης και την έλλειψη ανταμοιβής».

Συνεπώς, με βάση τα παραπάνω, ένα μέρος των νέων αποθαρρύνεται να μπει στη Νοσηλευτική και ένα άλλο μέρος, αφού αποφοιτήσει ή ενταχθεί, δεν βρίσκει στο δημόσιο σύστημα επαρκείς λόγους για να το επιλέξει ή να παραμείνει σε αυτό. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ΟΟΣΑ έχει καταγράψει ότι στην Ελλάδα οι πραγματικές αμοιβές των νοσηλευτών υποχώρησαν την περίοδο 2013-2019, κάτι που άφησε βαθύ αποτύπωμα στην ελκυστικότητα του επαγγέλματος.

Ανάγκη για κίνητρα ήδη πριν από την αποφοίτηση

Η κυβέρνηση και η ηγεσία του υπουργείου Υγείας θέτουν ως βασική προτεραιότητα της τρέχουσας χρονιάς την ενίσχυση του ΕΣΥ με νοσηλευτικό προσωπικό. Στο πλαίσιο αυτό, έχει ήδη ανακοινωθεί η ένταξη όλων των νοσηλευτών στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, ενώ συζητείται η δημιουργία ειδικού κλάδου στο ΕΣΥ ώστε να είναι εφικτές αυξήσεις στις απολαβές και ταχύτερες προσλήψεις.

Αρκούν όμως αυτά για να αυξηθούν οι νοσηλευτές στα δημόσια νοσοκομεία; Σύμφωνα με τον κ. Αβραμίδη, οι νοσηλευτές χρειάζονται κίνητρα, τα οποία να ξεκινούν πριν από την αποφοίτηση και να συνεχίζονται στα πρώτα επαγγελματικά βήματα.

«Χρειάζονται υποτροφίες και οικονομική στήριξη κατά τη διάρκεια της φοίτησης για όσους επιλέγουν να σπουδάσουν Νοσηλευτική στο Πανεπιστήμιο. Επιπλέον, εγγυημένη και γρήγορη επαγγελματική ένταξη μετά το πτυχίο, με ειδικό σύστημα προσλήψεων στις δημόσιες δομές και βελτίωση των συνθηκών εργασίας. Απαραίτητα θα πρέπει να υπάρχει και ένα καθαρό μήνυμα προοπτικής: ότι η Νοσηλευτική δεν είναι επάγγελμα φθοράς και εξουθένωσης, αλλά επάγγελμα επιστημονικό, με εξέλιξη, κύρος και αξιοπρεπή αμοιβή. Η ίδια η ελληνική και ευρωπαϊκή εικόνα δείχνει ότι όταν το επάγγελμα εμφανίζεται χωρίς επαρκή ανταμοιβή και χωρίς ξεκάθαρη καριέρα, οι νέοι απομακρύνονται. Σε μία φράση: οι φοιτητές δεν χρειάζονται απλώς ενθάρρυνση. Χρειάζονται ορατό λόγο για να επενδύσουν στη Νοσηλευτική και μετά να μείνουν στην Ελλάδα και στο ΕΣΥ. Η Ελλάδα έχει έλλειμμα πολιτικής που να τους κρατά, να τους εξελίσσει και να τους τιμά», υπογραμμίζει ο ίδιος, σημειώνοντας ότι η Ομοσπονδία έχει καταθέσει εφικτές προτάσεις στον υπουργό Υγείας.

ΟΝΕΙΡΟ θερινής νυκτός οι καλοκαιρινές διακοπές για τους μισούς Έλληνες

 

Σκάσε και δούλευε. Οι διακοπές έχουν διαγραφεί από το λεξιλόγιο των πολλών τα τελευταία χρόνια. Τι συμβαίνει στο σώμα και στο μυαλό μας όταν δεν βγαίνει ποτέ από την πρίζα; Και πως η αδυναμία για μια μικρή έστω απόδραση, οδηγεί στην μεγάλη φυγή;

Μοιάζει με όνειρο θερινής νυκτός, αυτό που κάποτε ήταν αδιαπραγμάτευτο – και κατακτημένο με αγώνες- δικαίωμα. Είναι θλιβερά γκροτέσκο, αλλά αν κανείς βάλει στην αναζήτηση τις λέξεις «διακοπές» και «Έλληνες», θα εμφανιστεί ένας καταιγισμός δημοσιευμάτων με τον στερεοτυπικό τίτλο «άπιαστο όνειρο». Δεν είναι ένα και δύο, αλλά 16 ολόκληρα καλοκαίρια που οι Έλληνες ζουν σχεδόν αποκλεισμένοι από το περίφημο «ελληνικό καλοκαίρι».

Από το ξέσπασμα της μεγάλης οικονομικής κρίσης το 2010 μέχρι και σήμερα, ένας στους δύο δεν μπορεί να υποστηρίξει έστω και μια εβδομάδα διακοπών. Κι αυτό δεν είναι απλώς ένα οικονομικό στοιχείο, αλλά ένδειξη μιας δομικής αλλαγής στη ραχοκοκκαλιά της χώρας.

• 50% πολιτών δεν προγραμματίζει να κάνει διακοπές το καλοκαίρι του 2026.
• 34% θα κάνει περιορισμένες διακοπές.
• 14% δηλώνει πως θα ταξιδέψει όπως κάθε χρόνο.
• 2% θα φύγει περισσότερες ημέρες.

ΠΗΓΗ: Ινστιτούτο Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών (ΙΕΛΚΑ)

Το δωμάτιο του Γιάννη σχεδόν αιωρείται πάνω από τη θάλασσα. Μένει στην Μήλο από τις 15 Μαΐου και θα φύγει στα τέλη Οκτωβρίου. Δεν έχει κάνει κανένα μπάνιο – και μάλλον δεν θα προλάβει και πολλά, αφού δουλεύει σαν σερβιτόρος 12 ώρες την ημέρα, έξι μέρες την εβδομάδα για να μαζέψει χρήματα ώστε να μπορέσει να κάνει ένα μεταπτυχιακό στην Σκανδιναβία. «Δεν έχω κάνει κανονικές διακοπές τα τελευταία τρία χρόνια ούτε μια μέρα. Τα δύο προηγούμενα καλοκαίρια απλώς ο μισθός μου δεν έφτανε για να πληρώνω και το ενοίκιο και να ταξιδεύω, δεν έφτανε ούτε καν για να πηγαίνω σε μια συναυλία ή ένα θέατρο. Κάπως έτσι, αποφάσισα να παραιτηθώ, να δουλέψω φέτος σεζόν και να μαζέψω χρήματα για το μεταπτυχιακό. Δεν θα ζήσω σε μια χώρα που βρέχεται παντού από θάλασσα και δεν θα μπορώ ούτε καν να την δω. Βλέπω λοιπόν το μεταπτυχιακό σαν γέφυρα για μια καλύτερη ζωή στην Νορβηγία ή την Δανία – μέχρι τότε θα σερβίρω καφέδες και μοχίτο και θα ονειρεύομαι πιο ψυχρά, αλλά και πιο φιλόξενα για τους νέους κλίματα».

• από όσους σχεδιάζουν διακοπές, 42% υπολογίζουν να απουσιάσουν για 4 – 7 ημέρες.
• ένας στους τρεις θα λείψουν 8 – 14 ημέρες.
• ο μέσος χρόνος διακοπών διαμορφώνεται στις 11,4 ημέρες,

Τα στοιχεία επιβεβαιώνει πλήρως η εμπειρία της Κατερίνας, που το 2014 παρέλαβε από τους γονείς της την οικογενειακή επιχείρηση σε ένα νησί των Κυκλάδων. Η επιχείρηση αποτελείται από 8 μπανγκαλόουζ σε μικρή απόσταση από την θάλασσα, και σε εξίσου «μικρή» τιμή – ειδικά αν την συγκρίνει κανείς με το κατάλυμα στον απέναντι λόφο. Ενδεικτικά, την ώρα που η Κατερίνα χρεώνει 80 ευρώ ένα δίχωρο δωμάτιο με δική του κουζίνα, οι απέναντι σουίτες ξεκινούν από τα 280 ευρώ. Οι τιμές κλιμακώνονται ώστε τον Αύγουστο η Κατερίνα να φτάνει τα 120 ευρώ και ο γείτονάς της τα 600. Αυτή ακριβώς η εικόνα συμπυκνώνει όλες τις ανισότητες που ζουν οι δυο διαφορετικές Ελλάδες: μια εξαιρετικά ολιγάριθμη ομάδα ανθρώπων που έχει μπάτλερ μέχρι και να αγοράζει ταμπόν και μια μεγάλη πλειοψηφία που δεν μπορεί καν να φύγει ούτε λίγες μέρες από τα τσιμέντα των μεγαλουπόλεων. Κι όταν το κάνει, μετρά και το τελευταίο ευρώ.

• 35% θα κάνει διακοπές στο σπίτι στο χωριό.
• 35% επιλέγει διαμονή σε ενοικιαζόμενα.
• 14% θα μείνει σε ξενοδοχεία.
• 8% επιλέγει camping.
• 9% επιλέγει ταξίδι στο εξωτερικό.

«Οι Έλληνες έρχονταν οικογένειες και μεγάλες παρέες για ένα 10ημερο μέχρι και δυο εβδομάδες. Τώρα έρχονται το πολύ για 5 μέρες, μαγειρεύουν μέσα ή παίρνουν νουντλς, κονσέρβες και πατατάκια», λέει η Κατερίνα σημειώνοντας πως η ακρίβεια δεν περιορίζει μόνο τους ντόπιους επισκέπτες της. «Είχα πελάτες που έρχονταν Αύγουστο αεροπορικώς και τώρα ψάχνουν την χαμηλότερη τιμή – πολλές φορές έρχονται τον Ιούνιο. Επειδή μαζεύω τα σκουπίδια κάθε πρωί, παλιότερα έβρισκα 2-3 μπουκάλια κρασί, τώρα όλοι πίνουν μπίρες. Ή αγοράζουν σουβλάκια – σπάνια βγαίνουν έξω για κανονικό φαγητό, όταν η μερίδα φαγητό έχει φτάσει τα 20 ευρώ και 15 ευρώ μια σαλάτα. Οι συνάδελφοί μου πια δεν περιμένουν να βγάλουν χρήματα από τους Έλληνες, παρά μόνο από τους ξένους».

• 41% μαγειρεύει συχνά στις διακοπές.
• 70% επισκέπτεται συστηματικά σούπερ μάρκετ ή μίνι μάρκετ.
• 28% δεν μαγειρεύει ποτέ.

Παρόλα αυτά, που σε τίποτα δεν θυμίζουν την ξεγνοιασιά και την ανεμελιά των καλοκαιρινών τουριστών στα χρόνια προς της οικονομικής κρίσης, τα στοιχεία αφορούν εκείνους που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα ξεφύγουν από την γκρίζα καθημερινότητα της πόλης έστω και για λίγο. Τι γίνεται όμως με όσους δεν μπορούν να βγουν στο κύμα έστω και για μια ολιγοήμερη ανάσα; Τι σημαίνει αυτό για την υγεία και την ευεξία των εργαζόμενων, ρωτήσαμε τον Θεόδωρο Κωνσταντινίδη, Ειδικό Ιατρό Εργασίας και Περιβάλλοντος, Καθηγητή στην Ιατρική του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου και Κοσμήτορα της Σχολής Επιστημών Υγείας.

Τα τελευταία χρόνια όλο και πιο πολλοί Έλληνες στερούνται τις διακοπές κι αυτό «προφανώς πρωτίστως υποδηλώνει χαμηλά έσοδα για την πλειονότητα των εργαζόμενων, πράγμα που υπονοεί ότι και σε άλλα πεδία υφίστανται υστερήσεις οικονομικού χαρακτήρα», μας λέει ο Καθηγητής. «Έχει επισημανθεί, άλλωστε, ότι οι οικονομικές δυσχέρειες του εργαζόμενου δυναμικού αποτυπώνονται σε περιορισμό της κατανάλωσης. Από μια άλλη θεώρηση γίνεται σαφές ότι σε άτομα που εργάζονται σε δύο εργοδότες, είτε με πιεστικά ωράρια εργασίας, λόγω υπερωριών, είναι εμφανές το πρόβλημα του περιορισμένου ελεύθερου χρόνου. Ποικίλοι λόγοι είναι πιθανό ότι μπορεί να οδηγούν σε στέρηση των διακοπών, έχοντας ως αποτέλεσμα πρόσθετη πίεση στους εργαζόμενους (εκτός από τους οικονομικούς), οδηγώντας στη μονοτονία της καθημερινότητας, χωρίς ανάπαυλα».

Όπως επισημαίνει ο Κωνσταντινίδης, «είναι σύνηθες σε εργαζόμενους όπως είναι οι ειδικευόμενοι ιατροί, κατά παράβαση της νομοθεσίας, να καταργείται στην πράξη ακόμα και το πενθήμερο, λόγω εφημεριών. Το πλέον αυτονόητο στις περιπτώσεις αυτές είναι να εμφανίζονται καταστάσεις εργασιακού άγχους ή και εξάντλησης κατά την εργασία, που νομοτελειακά οδηγούν σε σφάλματα ή σε άλλες περιπτώσεις σε ατυχήματα εργασιακού χαρακτήρα. Από τη σκοπιά αυτήν απειλείται ταυτόχρονα η υγεία και ασφάλεια των εργαζομένων. Επιπροσθέτως η ασάφεια μεταξύ εργασιακού χρόνου και χρόνου ανάπαυσης, όπως προκύπτει από τον συνεχή «βομβαρδισμό» ηλεκτρονικών μηνυμάτων, που φθάνουν στα λεγόμενα «έξυπνα» τηλέφωνα, αποτελεί ίδιου τύπου απειλή με ταυτόσημες συνέπειες για τους εργαζόμενους».

Οι Ιταλοί έχουν μια υπέροχη φράση για να περιγράψουν την ανεμελιά, την ξεγνοιασιά, όλο εκείνο το ανάλαφρο συναίσθημα που προκαλεί ο ήλιος και το αλάτι επάνω στα κορμιά μας. “Dolce far niente” – η γλύκα του τίποτα.

Πόσο απολαμβάνουμε αυτό το γλυκό τίποτα σήμερα; Ουδόλως οι περισσότεροι – είτε μετράμε φραγκοδίφραγκα για μια εβδομάδα σε έναν προορισμό (γεγονός εξαιρετικά αγχωτικό) είτε κάνουμε δουλειά με θέα την θάλασσα μένοντας διαρκώς συνδεδεμένοι με το γραφείο, είτε (ακόμα χειρότερα) αν καμωθούμε τους «τουρίστες στην πόλη μας», όπως θέλει ο υποκριτικός νεολογισμός να την αναγκαστική παραμονή στους τέσσερις τοίχους λόγω οικονομικής στέρησης. Σε κάθε περίπτωση, η έλλειψη καθαρού ξέγνοιαστου χρόνου είναι μια από τις μεγαλύτερες – και πιο αόρατες- ανισότητες της εποχής. Κι έχουμε φτάσει στο σημείο όχι μονάχα οι διακοπές να έχουν γίνει όντως … όνειρο θερινής νυκτός, αλλά πολλοί να μην κατεβάζουν διακόπτες ούτε καν στο τέλος της εβδομάδας.

• 31,5% των Ελλήνων μισθωτών εργάζεται ακόμα και το σαββατοκύριακο – πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό στην Ε.Ε. σύμφωνα με την Eurostat.
• 25% των εργαζομένων στη χώρα απασχολείται περισσότερες από 45 ώρες εβδομαδιαίως –επίσης το μεγαλύτερο ποσοστό στην Ε.Ε., όπου μέσος εβδομαδιαίος χρόνος εργασίας είναι 36 ώρες.

Τι σημαίνει για τον εγκέφαλο να μην αποσυμπιέζεται ποτέ και να μην έχει καινούργια ερεθίσματα, ρωτήσαμε τον Θεόδωρο Κωνσταντινίδη. «Η πίεση των ρυθμών εργασίας, απαιτεί «αποσυμπίεση»… για να επανέλθει ισορροπία. Από τη σκοπιά της Νευροβιολογίας, πρακτικά ο εργαζόμενος εγκλωβίζεται σε χρόνιο άγχος, με ποικίλες εκφάνσεις σε επίπεδο βιολογίας και βιοχημείας για τον εγκέφαλο και τελικό αποτέλεσμα τον περιορισμό της συγκέντρωσης. Ταυτόχρονα αναφέρεται ότι διαταράσσεται η συναισθηματική ισορροπία, καθώς διαταράσσεται η αρμονία της εργασιακής ζωής, της οικογενειακής και της προσωπικής ζωής. Τελικά, αυτή η εντατικοποίηση στους ρυθμούς εργασίας οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο από το προσδοκώμενο, δηλαδή σε μείωση της αποδοτικότητας και της παραγωγικότητας, που προφανώς απειλεί την ίδια την εργασία και την «υγεία» των επιχειρήσεων».

dnews.gr

Παράνομος τζόγος: ΜΛΟΚΟ στις τράπεζες για τα κέρδη από μη αδειοδοτημένους παρόχους

 

Στο στόχαστρο του νέου πολυνομοσχεδίου του υπουργείου Οικονομικών μπαίνει ο παράνομος τζόγος, για την καταπολέμηση του οποίου προβλέπεται μεταξύ άλλων πάγωμα πληρωμών μέσω τραπεζών για στοιχήματα και αποδόσεις κερδών που σχετίζονται με μη αδειοδοτημένους παρόχους.

Το νέο αυστηρότερο πλαίσιο περιλαμβάνει βαριές κυρώσεις, με πρόστιμα που μπορούν να φτάσουν έως και τις 50.000 ευρώ για όσους διαφημίζουν ή προωθούν παράνομα τυχερά παιχνίδια μέσω ιστοσελίδων, εφαρμογών, social media, influencer περιεχομένου ή άλλων μορφών προώθησης, όπως links και promo codes.

Προβλέπεται επίσης ενίσχυση των ελέγχων ταυτοποίησης παικτών, με στόχο το μαύρο χρήμα που διακινείται μέσω του παράνομου τζόγου και τη διασφάλιση ότι ο στοιχηματισμός πραγματοποιείται αποκλειστικά μέσω νόμιμων παρόχων.

Τζόγος: Υπόλοιποι περιορισμοί και κυρώσεις

Στο νέο πολυνομοσχέδιο προβλέπονται αυστηρές κυρώσεις και για χώρους όπως internet cafe και λέσχες που χρησιμοποιούνται για παράνομο τζόγο, με δυνατότητα επιβολής προστίμων αλλά και σφράγισης του καταστήματος έως και ενός έτους.

Παράλληλα, θεσπίζονται αλλαγές στη φορολόγηση των κερδών από διαδικτυακά παίγνια, όπως το online πόκερ και τα live casino. Τα κέρδη θα φορολογούνται αυτοτελώς ανά παικτική συνεδρία, με αφορολόγητο όριο 100 ευρώ. Για κέρδη έως 500 ευρώ προβλέπεται συντελεστής 20%, ενώ για ποσά άνω των 500 ευρώ ο συντελεστής αυξάνεται στο 30%.

Επιπλέον, προβλέπεται απαγόρευση τραπεζικών συναλλαγών προς και από παράνομες στοιχηματικές εταιρείες, ενώ η παραχώρηση κάρτας σε πρόσωπα που δεν δικαιούνται συμμετοχή σε τυχερά παιχνίδια τιμωρείται με φυλάκιση έως δύο ετών και πρόστιμο 5.000 ευρώ.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, περίπου 800.000 πολίτες φέρονται να συμμετείχαν το 2024 σε παράνομα δίκτυα τζόγου, με τζίρο που ξεπερνά το 1,6 δισ. ευρώ, ενώ υπολογίζεται ότι λειτουργούν περίπου 11.000 παράνομα διαδικτυακά sites, προκαλώντας σημαντικές απώλειες εσόδων για το Δημόσιο.

in.gr

ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΩΛΕΙΑ με 1 στα 3 ευρώ των εργαζομένων: Τι ροκανίζει το εισόδημα σας

 Περίπου 50 ευρώ λιγότερα τον μήνα λαμβάνουν σήμερα οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα σε σχέση με τα προ κρίσης επίπεδα, την ώρα που ο πληθωρισμός έχει εκτοξεύσει το κόστος ζωής, τα τρόφιμα έχουν γίνει ακριβότερα και τα ενοίκια έχουν αυξηθεί δραματικά.

Τον Μάιο του 2026 ο Δείκτης Τιμών Καταναλωτή αυξήθηκε κατά 5% σε ετήσια βάση, ενώ τον Απρίλιο είχε καταγράψει άνοδο 5,4% σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του προηγούμενου έτους.

Την ίδια περίοδο, ο μέσος ονομαστικός μισθός πλήρους απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα διαμορφώνεται περίπου στα 1.390 ευρώ. Σύμφωνα με στοιχεία του ΙΟΒΕ, τον Σεπτέμβριο του 2025 βρισκόταν στα 1.356 ευρώ, ενώ πριν από την οικονομική κρίση, τον Σεπτέμβριο του 2009, είχε φτάσει τα 1.442 ευρώ.

Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, ο σωρευτικός πληθωρισμός της τελευταίας 27ετίας ανέρχεται στο 31,5%.

Τι ισχύει για τους μισθούς

Κατά συνέπεια, οι ονομαστικοί μισθοί όχι μόνο δεν έχουν επιστρέψει στα επίπεδα πριν από την κρίση, αλλά σε πραγματικούς όρους έχουν υποστεί ακόμη μεγαλύτερη διάβρωση. Ο συνδυασμός της απώλειας περίπου 4% στις ονομαστικές αποδοχές και του πληθωρισμού 31,5% έχει οδηγήσει σε σημαντική συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων.

Με απλά λόγια, οι μισθωτοί έχουν χάσει περίπου το ένα τρίτο του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματός τους σε σύγκριση με τα προ κρίσης χρόνια. Πρόκειται για απώλεια που υπερβαίνει ακόμη και εκείνη που καταγράφηκε κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, όταν η μείωση της αγοραστικής δύναμης υπολογιζόταν περίπου στο 25%.

Η κατάσταση επιβαρύνεται περαιτέρω από το γεγονός ότι οι μισθολογικές αυξήσεις παραμένουν χαμηλότερες από τον πληθωρισμό. Παράλληλα, η μη τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας οδηγεί πολλούς εργαζόμενους σε υψηλότερη φορολογική επιβάρυνση, καθώς φορολογούνται περισσότερο λόγω της ονομαστικής αύξησης των εισοδημάτων τους.

Τα στοιχεία αυτά αφορούν το σύνολο της οικονομίας. Ωστόσο, οι απώλειες είναι ακόμη μεγαλύτερες για συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, όπως τα νοικοκυριά που πληρώνουν ενοίκιο, οι οικογένειες με παιδιά που σπουδάζουν εκτός έδρας ή παρακολουθούν φροντιστήρια, καθώς και οι χαμηλοσυνταξιούχοι που διαθέτουν το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός τους σε τρόφιμα και στέγαση, δηλαδή στις κατηγορίες με τις υψηλότερες ανατιμήσεις.

Οι συνταξιούχοι

Ανάλογη είναι η εικόνα και για τους συνταξιούχους. Οι αυξήσεις στις συντάξεις για το 2026 διαμορφώθηκαν κατά μέσο όρο μόλις στο 1,4%, καθώς η ονομαστική αύξηση του 2,4% περιορίστηκε σημαντικά από την ύπαρξη της προσωπικής διαφοράς, ενώ οι επικουρικές συντάξεις παρέμειναν αμετάβλητες για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά.

Στους κατώτατους μισθούς, η αύξηση των 40 ευρώ που δόθηκε τον Απρίλιο, ανεβάζοντας τον κατώτατο μισθό από τα 880 στα 920 ευρώ, αντιστοιχεί σε ποσοστό 4,5%. Ωστόσο, το ποσοστό αυτό υπολείπεται του πληθωρισμού, ενώ μετά την παρακράτηση φόρων η πραγματική ενίσχυση του εισοδήματος είναι ακόμη μικρότερη.

Την ίδια ώρα, οι πληθωριστικές πιέσεις παραμένουν ισχυρές. Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, η αύξηση του κόστους ενέργειας και οι ανατιμήσεις στην εγχώρια αγορά δημιουργούν πρόσθετους κινδύνους για τα νοικοκυριά.

Οι εκτιμήσεις αναφέρουν ότι τα υψηλά επίπεδα πληθωρισμού ενδέχεται να διατηρηθούν τους επόμενους μήνες, καθώς η αυξημένη τουριστική κίνηση ενισχύει τη ζήτηση, οι τιμές παραγωγού συνεχίζουν να κινούνται ανοδικά και το αυξημένο κόστος χρήματος περνά σταδιακά στην πραγματική οικονομία.

Με αυτά τα δεδομένα, οι προοπτικές για τα ελληνικά νοικοκυριά παραμένουν δύσκολες. Η περαιτέρω ενίσχυση των εισοδημάτων και η λήψη πρόσθετων μέτρων στήριξης φαίνεται να καθίστανται αναγκαίες, προκειμένου να αντισταθμιστεί μέρος των απωλειών που προκαλεί η συνεχιζόμενη άνοδος του κόστους ζωής.

ieidiseis.gr

H Ελλάδα με 3,8% και η Σλοβενία με 4% εμφανίζουν τη χαμηλότερη παρουσία μονογονεϊκών οικογενειών στην ΕΕ

 

Η Ελλάδα καταγράφει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά μονογονεϊκών νοικοκυριών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το 2025, επιβεβαιώνοντας τη σημαντική απόκλιση που τη χωρίζει από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Την ώρα που σχεδόν ένα στα οκτώ νοικοκυριά με παιδιά στην ΕΕ λειτουργεί με την ευθύνη ενός και μόνο ενήλικα, στη χώρα μας το αντίστοιχο ποσοστό περιορίζεται μόλις στο 3,8%, το δεύτερο χαμηλότερο μεταξύ των κρατών-μελών μετά τη Σλοβακία.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, καταγράφηκαν συνολικά 6,1 εκατομμύρια μονογονεϊκές οικογένειες, οι οποίες αντιπροσωπεύουν το 12,9% όλων των νοικοκυριών με παιδιά. Τα στοιχεία αναδεικνύουν μεγάλες αποκλίσεις ανάμεσα στις χώρες της Ένωσης. Η Εσθονία βρίσκεται στην κορυφή της σχετικής κατάταξης, καθώς το 40,6% των νοικοκυριών με παιδιά αποτελείται από έναν μόνο ενήλικα. Ακολουθούν η Λιθουανία με 32,7% και η Λετονία με 28,5%, ποσοστά που είναι πολλαπλάσια του ελληνικού. Αντίθετα, μετά τη Σλοβακία (3,1%), η Ελλάδα με 3,8% και η Σλοβενία με 4% εμφανίζουν τη χαμηλότερη παρουσία μονογονεϊκών οικογενειών στην ΕΕ.

Τα αναλυτικά στοιχεία δείχνουν ότι στην Ελλάδα υπάρχουν περίπου 40.800 μονογονεϊκά νοικοκυριά με παιδιά. Από αυτά, περίπου 28.800 αφορούν οικογένειες με ένα παιδί, 10.500 οικογένειες με δύο παιδιά, ενώ ιδιαίτερα περιορισμένος είναι ο αριθμός των νοικοκυριών με τρία ή περισσότερα παιδιά. Η εικόνα αυτή ακολουθεί τη γενικότερη ευρωπαϊκή τάση, καθώς και στην ΕΕ η πλειονότητα των μονογονεϊκών οικογενειών μεγαλώνει ένα παιδί.

Συγκεκριμένα, από τα 6,1 εκατομμύρια μονογονεϊκά νοικοκυριά στην Ευρώπη, τα 3,67 εκατομμύρια έχουν ένα παιδί, τα 1,89 εκατομμύρια δύο παιδιά και περίπου 550.000 τρία ή περισσότερα παιδιά. Με άλλα λόγια, το 60,1% των μονογονεϊκών οικογενειών στην Ένωση έχει ένα παιδί, το 30,9% δύο παιδιά και μόλις το 9% τρία ή περισσότερα.

Η σύγκριση με τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές οικονομίες αποτυπώνει ακόμη πιο έντονα τις διαφορές. Η Γαλλία καταγράφει περίπου 1,48 εκατομμύρια μονογονεϊκά νοικοκυριά, η Γερμανία 1,31 εκατομμύρια και η Ιταλία περισσότερα από 581.000. Τα μεγέθη αυτά αντανακλούν όχι μόνο το μεγαλύτερο πληθυσμό των χωρών αυτών, αλλά και διαφορετικές κοινωνικές και οικογενειακές δομές.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η σύνθεση των μονογονεϊκών νοικοκυριών στην Ευρώπη. Από το σύνολο των 6,1 εκατομμυρίων οικογενειών, περίπου 5 εκατομμύρια έχουν επικεφαλής γυναίκα, ποσοστό που αντιστοιχεί στο 81,6%, ενώ οι άνδρες αποτελούν το 18,4%. Το στοιχείο αυτό αναδεικνύει τον καθοριστικό ρόλο των γυναικών στην ανατροφή των παιδιών μετά από έναν χωρισμό ή άλλη μεταβολή της οικογενειακής κατάστασης.

Οι ειδικοί εκτιμούν ότι το χαμηλό ποσοστό της Ελλάδας συνδέεται με τη διατήρηση ενός πιο παραδοσιακού οικογενειακού μοντέλου, όπου η ανατροφή των παιδιών βασίζεται κυρίως στα ζευγάρια και στη στήριξη από το ευρύτερο οικογενειακό περιβάλλον. Παράλληλα, η εικόνα αντανακλά χαμηλότερα ποσοστά διαζυγίων σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και πιο παραδοσιακές κοινωνικές αντιλήψεις γύρω από την οικογένεια.

Ωστόσο, το χαμηλό ποσοστό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη και λιγότερες κοινωνικές προκλήσεις. Αντίθετα, αρκετοί αναλυτές επισημαίνουν ότι στην Ελλάδα η παραμονή των γονέων στο ίδιο νοικοκυριό επηρεάζεται συχνά και από οικονομικούς λόγους. Το υψηλό κόστος στέγασης, οι αυξημένες δαπάνες διαβίωσης και η δυσκολία δημιουργίας ενός δεύτερου νοικοκυριού μετά από έναν χωρισμό αποτελούν παράγοντες που επηρεάζουν τις οικογενειακές αποφάσεις.

dnews.gr

Ελαιόλαδο: Που κυμαίνονται οι τιμές στην Ελλάδα φέτος

 Σταθεροποιημένη εικόνα παρουσιάζει η αγορά του ελαιολάδου στην Ελλάδα αυτή την εβδομάδα, με τις περισσότερες τιμές να κινούνται στα ίδια επίπεδα, ενώ μικρή πτώση καταγράφεται στη Λακωνία για το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο.

Οι τιμές αφορούν συναλλαγές βυτίου (ex-work) και διαμορφώνονται ως εξής:

Στη Λακωνία το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο κυμαίνεται από 4,25 έως 5,15 ευρώ το κιλό, καταγράφοντας πτωτική τάση.

Στη Μεσσηνία οι τιμές για το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο κινούνται από 4,00 έως 5,20 ευρώ το κιλό, παραμένοντας σταθερές.

Στην Κρήτη το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο διαμορφώνεται από 4,40 έως 5,00 ευρώ το κιλό, χωρίς μεταβολές σε σχέση με την προηγούμενη εβδομάδα.

Για το παρθένο ελαιόλαδο οξύτητας 1,2°, οι τιμές κυμαίνονται από 3,30 έως 3,70 ευρώ το κιλό, επίσης χωρίς μεταβολή.

Τέλος, για το λαμπάντε οξύτητας 5°, οι τιμές κυμαίνονται από 2,30 έως 2,70 ευρώ το κιλό, παραμένοντας σταθερές.